4084 resultaten.
Zij steelde in rozet
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
841 je zag die bloem
ze bloeide heel alleen
op kale rots tussen
verdwaalde stenen
je ging er heen
zij steelde
in rozet van
stugge bladeren
bang om zon en warmte
te missen in haar aderen
je rook haar strijd
de geur van overleven
zij had haar pracht
kleurde praal voor even
met warm geopend bloot
in donkerrood heeft zij
zich aan de…
hoogmoed voor de val
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.108 hortende tonnen grijs,
slenterend op trompetgeschal
slepen hun aangeslagen tanden
naar een nakend einde toe
de Alpen rijzen – sneeuwig nog, sereen –
en bergen hun stijgende lijnen in dalen,
weidse valleien; hopen op het ijs en steen
een bevroren vloed van weggeëbde dieptes
blauw als de blakende einder
het gekrompen harnas kraakwit;…
Grenzenloos
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
871 Strelend gaat mijn
rechterhand over
de intens koude steen
regenboogkleuren laten
lachend gouden letters
stralen in ijzige kou
gedachteloos speel ik
met mijn wijsvinger boter
kaas en eieren in het zand
trek lijntjes om de hoeken
met elkaar te verbinden
ik zie je grijns, gewonnen
mijn linkerhand gebruik
ik niet, verstijfd…
1935/1987
gedicht
4.1 met 119 stemmen
36.293 Met een blik van stilstaand water
zit grootmoeder tussen haar
nageslacht en is zo oud
als zij altijd was
Een afbeelding van pais en vree
van lachende fantomen maar keer
de foto om en zie de misverstanden
al geloofden we hardnekkig in
familiebanden met grootmoeder
als aanbeden as
Hoe zou het zijn verlopen
had de steen ons niet uiteengespat…
De ontsnapping
gedicht
2.5 met 59 stemmen
34.571 Zij hoort hier en als ik zonder haar - desnoods
is zij de steen aan mijn voeten, die boom ver weg
in het stof van een helling, dat duifje daar.
--------------------------------
uit: 'Alles is nieuw', 2005.…
Sokken
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
705 sokken aan
zodat ik dagelijks aan de wandel
mijn voeten optimaal bescherm
en mijn schoenen goed behandel
Altijd heb ik sokken aan
zodat ik tijdens nachtelijk waken
mijn tenen niet verstrik
in het losgewoelde laken
In zand zou ik graag mijn tenen hullen
koel in de schemer, geen korrel gelijk
zou vloeiend gruis mijn wezen vullen
Op steen…
Word wakker
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
1.617 Laat je prachtige glans weer zien
Alsjeblieft hef je hoofdje weer op
Slaap je misschien
Zachtjes schud ik je heen en weer
Maar geen teken van herkenning
Wil niet de waarheid weten
Alleen maar ontkenning
Aai je hoofdje, vertrouwd
Druk je tegen mijn hart
Praat tegen je
Dan de bewustwording, keihard
De pijn is als een steen
Ben je kwijt…
Kijkend naar een smeltoven van schepping
gedicht
2.1 met 27 stemmen
11.059 Verhangen naar de rand van een lavameer hellewichtig
in de krachter voorgelicht: kokend magma, as en rook,
zinsexplosies en het neerkomen van gloeiende stenen
en benen, snerpend als glas dat tegen glas wrijft,
omringd door bulderende gaswolken, loeiende wind
die je dwingt de ogen te sluiten, de adem in te houden,
gekluisterd aan het zachte…
Niemandsland
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
1.684 Er is geen tijd voor de verweesde
die zijn voorland heeft geerfd
maar gebogen door de regen gaat
een arm om zichzelf slaat
en tussen de gevreesden
als een stenen boom versterft
Er is geen ruimte voor de loze
die zijn luiken heeft verstaald
gebukt zoekt naar de sporen
die anderen toebehoren
en tenslotte als een broze
in niemandsland verdwaalt…
Ode
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.725 Ze lijkt slechts
virtueel te bestaan
Foto’s ja
van mooie ogen
van ’t leven ergens
tussen tiener en vrouw
Ze lijkt
met woord begaan
in poëzie
rond naakte taal
hard maar welgemeend
geslepen en dapper grauw
Ze laat
me in de waan
van zoveel meer dan voelen
haar zekerheid van steen
in zichzelf gevangen
aandoenlijk trouw
Soms…
Een kleine oase
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
818 we hebben
rotsen gebroken
gestapeld als stenen
rond de bron
die we vonden
een kleine oase
waarin we elkaar
zonder woorden
verstonden in de
bloemen die bloeiden
ja we groeiden
jij kleurde
je eigen bestaan
ik geurde het komen
en gaan van seizoenen
nooit zal de bron
droog kunnen vallen
onze zorgen verwateren
en klateren de…
voorbeeld
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
1.283 zo lang samen en ze doofde uit
je hart was gebroken
na maanden brak je lichaam
een eenzame val in stilte
niemand hoorde je sterven
niemand hield je hand vast
de dood verenigde jullie
in de schoot van onze aarde
soms bloeien gele bloemen dapper
op jullie plek in deze grauwheid
hulde voor 67 jaar liefde
gebeiteld in weerbarstig steen…
Zijn er nog die pionieren
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
927 in allerhande
lijkt de wereld
te belanden in
een eenheidsworst
grenzen worden
niet meer overschreden
we leven nu in het heden
van wat voorgeschoteld wordt
zijn er nog die
pionieren stenen
rapen om een eigen
haven te gaan maken
golven breken in hun nakie
struinen door de duinen
vol met prikkeldraad voelend
nog dat jeugdig kattenkwaad…
Polder gedicht
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.868 Ik heb de waterkruik
niet laten vallen hoor
maar laat soms graag
de scherven bloeien
mijn zinnen laat ik
met het water stoeien
dat ik op de trappen
heb gemorst
dan wandel ik
op blote voeten
op de stenen boorden
langs de dijken
van de polder
langs de rand
van de grijze zee
de blauwe lucht
de groene weegbree
waar…
taal der liefde
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.554 ik dicht de woorden voor jou aaneen
omdat ze verwoorden wat ik voel
jij laat mij zweven in de taal
die ik beschrijf zonder enig doel
soms rijmen ze aan een stuk door
soms zijn het teksten voor jou alleen
de genegenheid is er dankzij jou
nu weet ik dat ik niet ben van steen
woorden gaan en woorden voelen
alles dat de liefde kan beschrijven…
Het is het kind in mij...
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.271 waar is de steen
om de facetten van mijn ruwe diamant te slijpen?
dan zal het kind in mij
met zelfrespect
zich durven tooien
om zo de weg te gaan
waar 't zich in vrijheid
kan ontplooien…
Nieuwjaarsochtend
netgedicht
3.3 met 41 stemmen
5.890 Brood ligt op de stenen
Meeuwen en duiven vechten erom
Waarom zou het anders zijn?
Had ik maar brood waar ik op af kon
Was er maar iets om voor te vechten
En te vliegen in een groep
Waarom zou het anders zijn?
Vanuit een dakraam
Staar ik naar een plein
Mijn familie ligt op straat
Niemand vecht erom (Waarom zou het nu anders zijn?)…
Eén avond zonder pijn
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
1.577 Verloren loopt ze ver weg
van die plek in steen,
verhard heeft ze het overleefd.
Getekende woorden
branden in haar ogen,
te lang hebben stemmen gelogen.
Ze probeert haar angsten te verbranden,
maar ze verassen bitter
in haar diepste bergwanden.
Geboren werd ze veilig
in een avond zonder pijn.…
Monoloog
netgedicht
5.0 met 10 stemmen
771 vreemde droefheid
bouwt muren
rond woorden
en steeds vaker
ben ik de schaduw
van iedere dag
onder bomen
en wolken
dicht gewaaid
krom ik mijn handen
rond het eenzame lied
over druppeldiepe
stenen en
rauwe monden
schuurt het zand
de hese zinnen
van vogels die
ik niet herken maar
stroomafwaarts huilen
achter de schaduw…
donkerde op Golgotha
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
573 het donkerde op Golgotha
in alle eenzaamheid
een stem die riep
waarom hebt gij mij verlaten
de dood was traag
er vloeide vaag wat
bloed en water uit de wonde
het leven brak in een seconde
de steen sluit zacht
het graf in wit gewaad
zachte handen weten dat
de geest nog verder gaat
maar hij zal herrijzen
en opent weer de…
Schrijf me niet over poëzie
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
713 maar geef me
een passende jas
met een sluiting
die me ruimte laat
vrijuit te inhaleren
als in een vallei
ongerept en uitgestrekt
waar ik mag struikelen
over stenen die uiteindelijk
treden blijken te zijn
naar de verheldering
van zuivere vocalen
die me als een bergstroom
accompagneren
zonder ooit te verwateren
daar, op nog nooit…
Vasthouden
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.446 die éne dag,
waarop het hemelblauw
dwars door de toppen van de
hoge peppel schijnt
die éne middag
wanneer alles in een
grote harmonie passeert
de zon, de bootjes door de Vliet
voor het Archief van de Gemeente langs
de kat die als een sfinx
blijft zitten op een steen
de hond, die schaduw zoekt
en ik, in schommelstoel met plaid,
die warmte…
Geesten van stand
gedicht
3.2 met 18 stemmen
11.573 Geesten van stand wonen, men weet het,
gaarne onder een steen.
En niet alleen in het theehuis denkt men zo beminde,
de schorpioen, de grijze pissebed, de vaal gezinde
muis kan het u vertellen.…
Onbekende wateren
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
628 Ik klamp mij vast aan rotsen
Golven volgen elkaar op
Zij zuigen en zij botsen
Overspoelen met getob
Ik kan voelen het gevaar
Achter mij en om mij heen
De angst dat ik beland, daar
In het kolkende geween
Het verdwijnt onder water
Mijn zicht, mijn vingers voelen
Nog steeds de stenen sater
Ik begin te verkoelen
Glad het enige houvast…
Mijn laatste avondmaal
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.363 Want waarheid vormt een groot gevaar
daar, schijnbaar heilig komen zij
voorzien van stralend aureool;
leg klaar die stenen; gooien maar.…
Mijn mozaïek
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
759 ik legde de stenen
in koesterend vertrouwen
we groeiden in van elkaar houden
ouders bepaalden mijn mozaïek
toch zijn hun kleuren
nooit echt de mijne geworden
in confronteren ging ik al
snel de andere nuances proberen
zwoegde in voegen
om toch hun patronen te volgen
was recalcitrant en verbolgen
koos ik uiteindelijk mijn kant
ontdek…
Florale guerilla
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
657 vrije vechters van voorheen
door handen in cultuur gebracht
schutten nog verweekt hun vrucht
doch kruid schiet op
uit gaten en kieren
groent gelaten tussen steen
in vervuilde lucht
met ondergrondse levenskracht
zo gaan er de geruchten
spaart zich zaad voor later
als het land van schraalheid kwijnt
waar getild gewas verdwijnt
in doorgekweekte…
Geluk
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.172 Zoals een steen, te lang
getooid met diepgroen
mos, ineens verschoof in
wind en weer, zo brak
mijn trots bij 't zien van
jouw gezicht in die ene
stille, maangegoten nacht.
Somberzwart lost op in wit.…
ZigZag
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
445 Kabbelend rolt het omlaag
Schuimt wit als een vloek
Schittert blauw van geluk
De lucht snijdt steriel
Zachte blaadjes tranen
Veranderen stof in diamant
De stenen rollen samen
Muziek in krakende geluiden
Misschien zoals het hoort
Een waas pakt de weide af
Alles word zwaar en dik
Geluiden klinken hol
Je roept me steeds vaker…
Evenwicht in het extreme
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
511 De wereld uitgesneden
langs sjablonen van het
blinde geld, gevoegd
in voorbewerkte stenen,
ingelegd met specie
van het zwoegen,waar
geen bloed meer uit kan treden,
zelfs geen tierend mos, zelfs
geen onkruid welt op gave
bodem, niets dan dode licht
erboven, niets wat ons verplicht
raakt evenwicht, van aarde
losgemaakt, claimen vale
schaduwen…