6857 resultaten.
En elke ademteug
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
675 Het is wanneer ik achterom kijk
en een kind zie staan
wiens uitgestrekte hand naast licht grijpt
dat zich kwijnend aan de voeten hecht
voor het als schaduw groeit
ver boven frêle schouders
lippen beven zie
bij het proeven van de wind
die zwijgend ijs legt
rond een tere mond
of het stille neerhurken in duister
zonder…
Ik was de schikgodin
gedicht
4.3 met 3 stemmen
3.523 Ik was de schikgodin van serge en katoen.
Een stiefzus van de tijd. Ik vlocht netten
voor een ziel van vlees en bloed.
Genadig zond het lot mij spoken
voor mijn rokken. Mijn dames
waren schepen. ik sneed zeilen
voor hun mast. Hoe jankte niet
de kast, alsof haar vliezen braken
toen ze gingen. Wie schept,
baart sterven. Ik knipte
navelstrengen…
Jong blijven
poëzie
1.0 met 1 stemmen
3.022 Het hart blijft jong en wordt niet oud,
Wanneer 't zich fris en open houdt,
Om al wat menslijk is te voelen;
Te voelen wat een kind verblijdt,
En wat er door de geest moet woelen
Eens jonglings, in zijn schoonste tijd.
Die zijn verleden in zich draagt,
Blijft jong, al is hij welbedaagd…
VIJF LANGE MINUTEN MET JOU
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
602 De langste vijf momenten van mijn leven
waren die waarin jij geheel niets meer zei
Mogelijk duurde het voor jou slechts even
ik wist echter ‘t eind van onze liefde nabij
Vijf minuten niets dan je ijselijk zwijgen
de koude oorlog scheen dit wel in ‘t klein
In je zwijgende woorden klonk ’t dreigen
en uit je blikken droop een tankauto azijn…
Luchtige niemendalletjes
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
502 op hartenklop
schommelt weten
tussen herinnering en vergeten
danst lichte dromen
in luchtige
niemendalletjes
gaat vluchtig
voorbij aan de
zwaarte van bestaan
pas als de hartenklop stokt
de schommel stopt
wordt weten eeuwig vergeten…
Nog is er niets verloren
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
517 ik was
weer even thuis
hoorde het subtiele kraken
dat mijn gang naar boven maakte
rook de geuren
die in kamers woonden
zag gezichten van passanten
in hun vroeger gaan en komen
raakte aan herinneringen
in het stof op zolder
werd bedolven door
mysteries uit mijn jeugd
angst en vreugde kwamen
terug in koude rilling op de rug
nog…
Wat vlinders
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
625 ik grasduinde in groen
met paardenbloem
en madelief
zag hemel
waarin wolkjes
warmte schreven
wat vlinders
in loom fladderen
alsof de vleugels kleefden
een herinnering
aan zomers die
ik ooit binnenging
onveranderd
alleen het gras was korter
of ben ik zelf nu anders…
kleine strateeg
gedicht
3.5 met 4 stemmen
9.192 de kleine zonnetafel was immens
waaraan ik als kind mijn dromen speelde
de bergen hier de dalen daar
en het gevaar daartussen met zijn woeste baard
alles was toen geel onder gelukkige ogen
geen schaduw werd er ingedeeld
zelfs de despoot bleef onbewogen en in stilte
aan de altijd zingende slaven uitgespeeld
-------------------------------…
Amsterdam
gedicht
3.0 met 1 stemmen
2.740 Weer varen boten langs mijn raam
raken mijn vingertoppen de alledaagse dingen
en strijken ze glad, strelen het verleden: vaal-
geworden vergezichten, zelfportretten
in clair-obscur, herinneringen -
Paard dat draafde maar nu op stal staat te wachten
tot het voorbij is, de winter, tot
uit harde grond gras opnieuw groeit,
zwaar wordt, snijdt.…
Vader
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.340 Mijn vader was een arbeider
die zag je in mijn jeugd heel veel.
Ze zijn nu weg van het toneel
in hun plaats kwam de werknemer.
Hij was omringd door werklieden
trotse mannen met een ambacht
die wonend in hun werkmansdracht
fluitend dagen lieten vlieden.
Een linkse intellectueel
mat zich een waardeoordeel aan:
Vader moest zijn stem verheffen…
In memoriam matris
gedicht
4.0 met 2 stemmen
5.104 Ze was al heel erg oud. Daar riep een meisje:
'Kijk, oma, het is winter!' En zij zei:
'Ik zou zo graag gaan spelen, weer spelen
in de sneeuw.' De lente kwam, een lente
later zou ze sterven. Maar ze zei:
"Ik zou zo graag gaan lopen, lopen door
de regen, al die druppels op mijn gezicht,'
De zomer was voorbij, voorbij. Ze zei:
'Die appeltjes…
Vietnam, 4 juli 1969
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
612 terwijl de mist optrok
bij heuvel 369,
kwam de rauwe waarheid
van de natte nacht
in het licht.
hij liep naar de heuvel
die hij nog niet kon
zien, maar wist wat hij
daar zou aantreffen!
dood en verdoemenis.
links lagen twee boots,
in die boots
zaten twee voeten,
afgerukt van het
verschroeide levenloze
lichaam dat verderop
lag,…
Flashback
gedicht
4.5 met 2 stemmen
4.581 op ooghoogte dragen
benige handen glazen
in zalen vol platte figuren,
uitgeknipt tussen kleding
en meubels
ik wil de tijd inhalen
maar ben kwijtgeraakt
hoe lang het zou duren
waar je was en
waar je zou zijn te vinden
kristallicht en wijn,
flonkerende nagels en oogwit
jouw blik schiet met een flits
uit een kartonnen geheugen,
verblind…
De geur van lindebloesem
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
658 Alsof ik iets gedronken heb wat ik niet
kan beschrijven: iets wat bedwelmt en verrukt,
dat euforisch stemt en diep opgeborgen
herinneringen doet ontwaken. Ik hoor de stem
van mijn moeder en het gezang van verre vogels.
O zaligheid van lang geleden en van vreugde
die eigenlijk met niets te vergelijken valt.…
Magneet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
645 Denkbeeldige herinneringen.
Ogen schitterden fotografisch.
Het wegzwijmelen duurde kort.
Maar je ogen blijven magnetisch.
De rand om jouw pupil weerkaatst.
Zoals de zon mij kan verblinden.
Tegen mijn euforisch droombeeld.
Kon het magneet ons maar binden!…
sluimering
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
765 Ik slenter speels door de wereld van mijn gedachten
in een veld van duizelingwekkende herinneringen
opgeborgen in mijn sarcofaag van stormende beelden ,
om te ontwaken in de ochtend van een nieuw leven
gestreeld door de vroege dageraad die mijn huid bewandelt...…
MIJN VADER
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.409 Mijn vader was nu honderdtien,
Als hij in leven was gebleven.
Ik zal hem hier niet meer zien.
Hij kon die tijd niet overleven.
Mijn vader was een fijne man.
Hij was er voor ons: een zegen.
En wie weet, als het even kan.
Kom ik hem “boven” wellicht tegen!
En zelf, al meer dan tachtig…
Hoofdstuk van geluk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
919 Het huis raakt leeg
Kale muren fluisteren zacht
Nog over liefde en geheimen
Op enkele plaatsen verdriet verborgen
onder gedroogde tranen op de vloer
Liefde en warmte waaien weg door de ramen
Spiegels waarin wij glimlachten krijgen
een nieuw gezicht
De dozen staan hier zwijgend
Materialen van onze levens verpakt
De deur mag dicht
Ga je mee…
Lijnen met vroeger
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
473 hoe wist je
van het kistje
met de liefste
dingen uit mijn leven
ik had het
weggeborgen
om ooit te bekijken
in tijden zonder zorgen
jij hebt al
flitsjes gezien van
zaken die mij raakten
herinneringen dieper maakten
wij zijn alles
rustig door gaan nemen
hebben edelstenen
weer nieuw licht gegeven
het kistje
is niet meer gesloten…
In flower powers piek
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
524 heb in zwart wit
fragmenten gezien
uit de film van mijn leven
geen ondertiteling
en overbodig commentaar
de regisseur riep draaien maar
de spelers niet geschminkt
in authentiek decor en
zonder spel wisselde het jaar
de buitenkant gordijnen dicht
deuren driemaal in het slot
samen eten van de geschafte pot
onzichtbaar bleef
de vrijheid…
Haiku (hoe ouder)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
525 hoe ouder
hoe langer
geleden…
verjaard geluk
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
594 hoe dikwijls is geluk
niet meer dan een oude droom
uit een vervlogen tijd
ik heb er destijds zorgvuldig
notitie van genomen en het opgeschreven
in een groen cahier met mijn naam
in schuinschrift op het etiket
nu ik na jaren de woorden
durf te herlezen betrap
ik mijzelf op weemoed…
Dit herfstgeel
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
505 Dit herfstgeel wordt vaal in de dalende zon, de avond
die niet tegen te houden is, die naar binnen doet vluchten,
naar vroeger, naar warmte, naar herinneringen.
Kan ik een ander wel echt verstaan, nabij zijn, dragen?
Zelf zit ik met zoveel vragen, maar alles is hier en nu, al
zie ik dat slechts heel even, heel even, in het felle geel.…
Ontmoeting - 2
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.259 Herinner je
dat het nog niet afgelopen is
je uit een molen die verdriet maalt
niet ontsnapt zonder kwetsuren.
Hou dus op met dat gestamp
het spreiden van armen en benen
en hou je hart vast
zolang het nog klopt."
------------------------------
Uit: 'Drempeltijd', 2011.…
Vervliegen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
778 In mijn gedachten spookt hij rond,
net als de herinnering
van wisselende seizoenen en hun
graspollen, dorre bladeren,
knispering van de witte deken.
Echter zij zijn vluchtig waar jij niet
kan vervliegen of wil vervliegen
wellicht, hou ik teveel vast aan wat was
of nooit is geweest.…
In voeg en groef
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
425 nog spreken mij
de stenen toe
als ik ze raak
in voeg en groef
hun bestaan
is langs ons heengegaan
we hebben ze
niet eens zien staan
in woord en beeld
ligt alles opgeslagen
alleen bezitten wij
geen reproductiegave
maar in voelen
spreken alle talen
komen herinneringen
onze kleur en warmte halen…
Hij zal er zijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.102 hij zal er zijn in vragende
ogen van een kind.
hij zal er zijn in de
grote en kleine
dingen
in rode aarde vol hoop
hij heeft ons waardigheid
geleerd
"zijn" in nederigheid
liefde voor
zijn volk, zijn land
zelf geleerd in gevangenschap
zijn inspiratie zal verder
groeien in je ziel
alle kleuren van de regenbogen
zul je zien in…
Op deze plek
gedicht
4.2 met 4 stemmen
4.718 Hier,
op deze plek, op deze plek
waar struiken zachtjes zingen
en de straat verandert
in een schreeuw.
Op deze plek is een gesprek begraven,
en het ontstoken gebied werd verboden.
Was een overwinning mogelijk?
----------------------------------
Uit: 'Stemmen', 2013.…
Las de eeuwen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
540 de stenen
voelden warm aan
in hun teruggetrokken groeven
het metselwerk
was half vergaan
maar de muur is blijven staan
ik zag
woorden van de tijd
in overleven opgeschreven
raakte aan
emoties van het
vroegere in herbeleven
las de eeuwen
uit het boek dat
generatieslang is bijgehouden
ben een geworden met
getrouwen vanaf het…
In halfslaap
gedicht
3.8 met 5 stemmen
8.613 In halfslaap deinde een zee mijn kamer binnen
(de vierde wand ontbrak) in iedere golf
hield zich een mens verborgen, die pas in de branding
zijn hand opstak. Red mij!
Ik wist precies wie het waren, hun namen gladgeslepen
door het vergeten (elk verdriet droogt zijn eigen tranen);
jaren hadden zij in het gelid van hun leven gelopen
tot zij hier…