2456 resultaten.
Poppenkast
gedicht
1.9 met 14 stemmen
8.420 De rozen bloeien, 1983…
Mopertingen 1962
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
554 Ja, en bij het beekje in 'Het Broek'
en in vaders tuin waar de seringen
en rijen rozen wachten op bewondering.
Waar, peuzelend aan wat peperkoek
mijn zusjes vrolijk touwtjespringen.…
Liefste,
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
571 Wanneer ik je niet vinden kan
scheren mijn ogen langs rotsen en
dalen in adelaarsvlucht,
zoekend naar je lach
je ogen en
zacht gelaat
dat ik bedwelmen wil
onder kersenbloesem
in het roze
noem ik je
liefste
Wanneer ik je verlaten vind
zal ik strelen en zachte woorden
prevelen waarin gevangen
zonnestralen uw wangen
verwarmen doen
tot…
HET LABYRINT
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
638 Het doolhof met 12 omlopen
in het hart kom ik met open ogen
met mijn rode rozen in mijn hand
door intense liefde overmand
ik ben vergeten de terugweg te bepalen
dat had gekund aan een snoer met kralen
ik leefde jaren in een sluimerstaat
waarin de ware liefde je ontgaat
door de inspanning stel ik mij open
er is een waarheid, die ik niet…
Uitgeplozen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
467 Het waddenstrand ontruimd door waterhozen
Dat zijn dus slurven die hun water lozen
Het liefst op een toerist in lederhosen
Die heel onhandig ligt te minnekozen
Of in het zand verscholen goddelozen
Die schaamteloos een potje willen vozen
Dat zijn dan meestal ook nog eens werklozen
Die zitten met hun uitkering op rozen
En veinzen rugblessures…
Zoem zoem
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
463 Toen Korsakov eens in het stadspark liep
te Petersburg om zich wat te verpozen
-’t was warm en ’t leek of heel de wereld sliep-
kwam er geluid vanuit een perkje rozen.
Geen vogelzang en ook geen muisgepiep
was wat hem haast van opwinding deed blozen,
toen Korsakov eens in het stadspark liep
te Petersburg om zich wat te verpozen.…
De spiegel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
810 In de vazen de rozen nu. Hun luchtjes
Tergend in tapijten, dekens en gordijnen.)…
WEERZIEN
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
634 Schoolmakkers van vroeger treffen elkaar
in een zaal vol schemerblauw met roze schemer.
Als de vrijgezel zijn jeugdvriend ontmoet,
bewondert hij dat voldane echtpaar.
De man alleen voelt zich licht bedroefd, peinst zwaar:
"Is vrouw en kind te missen voor mij goed?
Naar welk leven verlangt mijn onstuimig bloed?…
Leven En Dood
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
476 Rozen kleuren het leven tot aan de dood.
Symbolen van hartstocht kleuren de onschuld rood.
De hemel gaat aan de aardse symbolen niet voorbij.
Zij plaatst er wel haar eigen accenten bij.
Ik ben een levende die huilt om de dood.
Waterkristallen glinsteren tussen het rood.
De hemel imiteert een menselijke gezicht.…
Geen verklaring
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
689 Hier rust een uniek ontwerp,
geraakt door welgevormde zinnen,
verkoos het gezegde, geen
deelwoord bleef onvoltooid
nog voor haar stem zich verder
kon ontplooien, in het stramien
van het denken, verving de kracht
in een ongeëvenaarde zetting
waarin zij de grip en geest verloor
een schaduw langs het leven streek
terp van wilde rozen…
Ouderdom (Thuiszorg 5)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
613 Haar tong slap
maar roze.
Haar wangen
vlekkerig rood.
Gaatjes ongevuld.
De tatoe verrimpelt haar teen
in een herfstig blad.
Groeven langs haar neus
inmiddels diep genoeg
om alle zwarte puntjes
erboven te dragen.…
met stroop en honing
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
492 ze te rijgen
naar ontbinding of blijvend rakend
op het scherm dat de wereld herkent
in het vluchtig scheppen van een god en altaar
spinsels uit het vergankelijk vlees dat met
beelden is geschapen - want buiten mij
staat alles stil en beweeg ik voort op het
huilen van soldaten
steeds weer die schepen, de Bismarck, Armada,
boten met roze…
het goede van de mens
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
561 steeds knagen die zeurende gedachten
ze zeggen dat ik iets moet doen, figuurzagen
in de vluchtelingenstroom, ze met lijmtangen
bijeenhouden, ze omarmen als mijn kind
treinen laten stoppen, ze inladen als wrak vee
maar ' k ben beducht, ik predik liefde
uit mijn hart, strooi roze beloften als
bitterkoekjes in het rond, red een vlieg
van de…
Het sterrenstadium
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
497 De sterrenpracht die traag vooruit schuift, lijkt
voor ons hart en verstand te violet verheven
en toch nodigen zij ons uit keer op keer:
'Laten we samen gaan kijken of deze morgen
de rozen al stil zijn ontloken. Ervaar glim en glim-
lach van ons zijnsniveau, kleine mens, kom nader!'…
O lippen...
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.030 O lippen, rood als rozen en frambozen,
Die, kussen ademend, om kussen vragen!
O krachtige armen, die mij, moede, kozen
Om veilig door 't vijandig Zijn te dragen!
O donkere ogen, zachte grondeloze
ogen, zó rein als nooit mijn ogen zagen,
Ogen, waarin geen sprank is uit den Boze,
Maar waar Gods englen d'eigen blik in wagen!…
Zoals een film
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
645 Hij kijkt nog altijd door een roze bril
Maar de werkelijkheid is het contrast
Het is verbluffend schril.
Hij zal nog veel moeten leren.
Het filmpje zal nog generaties meedraaien.
Het zal hen ontroeren
Spijtig van mij zijn er alleen foto’s
getrokken met zo’n vierkant bakje.
Meer mislukkingen, dan nuttig materiaal.…
De tuin van Liefde
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
570 En wandelend langs een pad van rozen
voelde ik ’t ritselen van een vleugelslag
een engel die naar mij was toe gekomen
toonde mij waar ’De tuin van liefde’ lag
onder ‘n gouden prieel liet hij mij binnengaan
waar ik verblind door een schitterend licht
-mij opeens voelde met witte veren staan-
keek ik in de liefelijkheid van Zijn gezicht…
Suikerspinsels
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
544 "Want willen is een poging tot mislukking", vond de roze massa in haar hoofd.
Hiermee vervaagden ook de grenzen
tussen zijn, hebben, willen, falen
en alles daar tussenin.
Ik ben dus ik faal, was haar lijfspreuk.
Ze lachte om de ironie van dit gegeven,
probeerde zichzelf weer te hervatten
en besloot te willen falen.…
Sint Jan
poëzie
1.9 met 20 stemmen
2.544 Zwaar wolkt een geur van rozen door het woud,
Daar is geen vogel, die nu slapen kan,
Geen bloem, die niet haar kelke openvouwt.…
Salie en Haas
gedicht
3.7 met 3 stemmen
8.629 Die donderdag erop
Trokken ganzen over een veld
Grijze vogels in een roze lucht.
Een man strooide er met as.
En zei luid vaders naam.
Ik snapte niet waar hij bleef.
3.
Weken later speelde moeder
Een blij gezicht.
En ik speelde machinist.
In mijn hoofd floot vader
Zijn vertreksein.…
Wijntaal
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
771 Tegen Kerst en het Nieuwe Jaar
Zijn de wijngeesten goed gaar
Oordeel maar
Expressieve geur, kersen, rozen, kreupelhout
T’is maar waar een mens van houdt
Na zeven jaren kelderrijp
Kan het zo door de afvoerpijp
Smaakt heerlijk bij rijpe harde kazen
Voor niersteenlijders met zwakke blazen
Elegant van smaak, mondvullend breed
Versmolten…
Wijntaal
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
684 Rond Kerst en Nieuwjaar
Zijn de wijngeesten goed gaar
Oordeel maar
Expressieve geur, kersen, rozen, kreupelhout
't Is maar waar een mens van houdt
Na zeven jaren kelderrijp
Kan het zo door de afvoerpijp
Smaakt heerlijk bij rijpe harde kazen
Voor niersteenlijders met zwakke blazen
Elegant van smaak, mondvullend breed
Versmolten met…
Een eend vliegt uit de bocht...
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
481 Een eend vliegt uit de bocht
de koekoek springt uit de klok
het station staat op de tocht
en de brievenbus zit op slot
De postbode is een verklikker
de ijsman speelt met vuur
't is lente en de rozen klappen open
en huppelen vrolijk in de natuur
De zonaanbidders bakken het bruin
de regenman rent naakt in de tuin
de dekselse dames zwaaien…
Een wilde roos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
480 rust een uniek ontwerp,
geraakt door welgevormde zinnen,
verkoos het gezegde, geen deelwoord
bleef bij haar onvoltooid
nog voor haar stem zich verder
kon ontplooien, in het stramien
van haar denken, ontving de kracht
in een ongeëvenaarde zetting,
maar zij de grip en geest verloor
als schaduw langs het leven streek
terp van wilde rozen…
terug bij het huis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
424 de witte veranda van hout
het kanten vlasdun gordijn
en het ontruimde plankier
met rieten stoelen
over alles is gepraat
de drempel brengt een
hoorbaar stille kamer
in het midden staat een tafel
bij het raam de zilveren schaal
met rozen bloeiend tegen
het breken van de tint
de klok met lange tikken
soms vergeten dan weer
indringend…
kinderen in de sneeuw
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
453 zijn gekomen
ze springen onverwacht in
de stilte van het park dat
nu ver ligt buiten de stad
ze hollen tussen drijfnatte
bomen treurend in de bast
hun stemmen licht gedraaid
zijn even dicht bij als ver af
links en rechts glijden ze in een
springtij van eeuwig jong zijn
die met de capuchon
de jongen met blauwe muts
en het meisje met roze…
Zondagochtend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
443 Het dorp ontwaakt
De torenklok slaat
Bim Bam Bim Bam
Het boek: een oude psalm
O gedicht in 't morgenlicht zo schoon
David's Zoon Uw kroon o Waarde Zoon
De tempel waar Uw Geest wil wonen
Is iedereen uniek zonder mensenklonen
O Majesteit, oneindig licht o bron
Zoet is 't purper van de opgaande zon
Bedauwde paarlen lelies en fluwelen rozen…
De verliefde dichter
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
499 Als een dichter zijn woorden met zorg heeft gekozen,
verandert een handvol gras in een fraaie bos rozen.
Met de liefde is het al niet heel anders gesteld,
als de verliefde dichter over zijn liefde vertelt,
straalt in zijn verzen een oneindig mooi bezongen licht
en raakt de werkelijkheid soms ongewild uit zijn zicht.…
Vandaag knip ik de touwen door
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
631 Zonnestralen, o zonnige dag in mei
ik open het venster
hoor de vogels zingen, de
zoete geur vervult de kamer
vandaag knip ik de touwen door
maanden eenzaamheid in quarantaine
In m'n roze zomerjurkje van satijn
een grote strooien hoed
tegen de zonneschijn
dool ik door de stille straten
Een mens met een zacht gezicht
een vriendelijke…
DE TUIN VAN LIEFDE
hartenkreet
4.4 met 29 stemmen
1.192 En wandelend langs een pad van rozen
voelde ik ’t ritselen van een vleugelslag
een engel die naar mij was toe gekomen
toonde mij waar ’De tuin van liefde’ lag
onder ‘n gouden prieel liet hij mij binnengaan
waar ik verblind door een schitterend licht
-mij opeens voelde met witte veren staan-
keek ik in de liefelijkheid van Zijn gezicht…