3445 resultaten.
die azen zonder vragen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
669 de dag is licht
naakter wit maakt
kijken wat verlegener
passie vrijt
zijn donkere blik
nacht brengt zachte
anonieme handen
het verlangen naar
het hoogste punt is
het duister wel gegund
ogen volgen ronde
bogen op de tast
de tong is zonder mond
te gast op lippen die
zich welvend schikken
licht versluiert lust
geeft ruimte en…
Tijdwachter
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.257 De ruimte tussen onze blikken
meet uren van vergetelheid.
De laatste klanken
tussen ons verklonken
planten zich voort over de velden,
reikhalzend naar de grens
van hun mededeelbaarheid
totdat de laatste echo’s zijn verdronken
voorbij de drempel der oneindigheid.…
Raster
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
835 Zwarte broddellap
Vastgezet op alle vier de hoeken
Iemand
Liet de grote steek
Vallen die ruimte
Laat voor een scherm
Dat ontbreekt
Niet diegene die
Er bloemen op borduurde
In wit, diepblauw en geel
Ook niet de mieren
Die snelle stekentellers
Zelfs niet de grote juwelier
Die zijn druppelstenen vasthaakt
In de draden
Losjes, edelglanzend…
ontsnapt uit stenen klauwen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
650 ze staan in groepen bij elkaar
hun kleuren steen te bloeien
vlakte geeft mijn vrijheid aan
hemel is mijn ruimte om te groeien
ik dwaal soms naar de rand
de ruines van mijn muren
mijn leven is daar vaak gestrand
in pijn van waardeloze uren
ik bouwde met teleurstelling
bescherming tegen leven
ik dacht me veilig als ik aan
een mens niets…
Liefde tussen twee zielen
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
2.251 Ik heb geen zin meer
In lijfelijke liefde
Die niet bezield is
Maar beperkt is in de tijd
En ruimte tot een orgasme.…
Liefde tussen twee zielen
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.397 Ik heb geen zin meer
In lijfelijke liefde
Die niet bezield is
Maar beperkt is in de tijd
En ruimte tot een orgasme.…
de stille herfstavond
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
622 stille herfstavond
gaat aan tafel
snijdt de bleke maan aan
legt sterren op de borden
waar eerder de onrust
van een stormachtig verleden
op lag uitgestald
het brengt de mensen
buiten trotserend
de koeienkoppen boven de mist
zij waren nergens
zo thuis geweest
de stille herfstavond
gaat van tafel
boert een bescheiden bries
en ruimt…
Uitstel
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
809 zal je niet hangen
de nek is op meer
niet ingesteld
het lijf kan ik nog verlichten
door u naakt te laten gaan
wellicht dat we een flits
aan tijd kunnen toevoegen
doch de hoop zal daarin
de angst niet verschuiven
het denken is immers
verward en verdoofd
dan wel onderhavig
aan de afsluiting der luchtwegen
zodat de veronderstelde ruimte…
Ontsnapt uit stenen klauwen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
511 ze staan in groepen bij elkaar
hun kleuren steen te bloeien
vlakte geeft mijn vrijheid aan
hemel is de ruimte om te groeien
ik dwaal soms naar de rand
de ruines van mijn muren
mijn leven is daar vaak gestrand
in pijn van waardeloze uren
ik bouwde met teleurstelling
bescherming tegen leven
ik dacht me veilig als ik aan
een mens niets meer…
Zweem van bestaan
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
495 het licht verflauwt
ijle stemmen doven
toonladders gedachten
stom schreeuwen
roestige filmrolblikken
beelden verpulveren
geuren walmen verdampen
smaken zinken vallen flauw
zinnen smelten schitterend
tot een verpletterend niets
het gevoel slijt
de tijd ebt weg
wist monumenten
de ruimte dijt uit
het heelal draait door
dwaas…
als kinderen uitvliegen
hartenkreet
2.6 met 7 stemmen
3.413 Ja ik weet wel
dat het pijn doet
nu je kinderen uitvliegen
maar GENIET toch van ze
laat ze gaan in hun eigen ruimte
Ja soms vallen ze neer
met een smak op de grond
maar je bent zelf ook vaak gevallen
het bleek niet eens zo ongezond
Ja ik weet wel
dat jij ze wilt behoeden
voor de fouten die je zelf hebt gemaakt
maar leven is geen leven…
Dark
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
685 In Amsterdamse darkrooms ligt het vol
Met uitgespuugde drop en snoeppapiertjes
En enge sexuele souveniertjes
Wat Wokkels of 'n oude oliebol
Maar ja, hoe maak je nou zo'n ruimte clean
Wanneer je in het donker niks kunt zien ?
-------------
AMSTERDAM - Veel darkrooms in Amsterdam zijn vies.…
In een afscheidsgroet
netgedicht
2.7 met 10 stemmen
751 afscheidsgroet
je gezicht verzachtte in zijn trekken
je mompelde het gaat je goed
ik bouw een wereld met mijn eigen wegen
slecht horizonnen stuk voor stuk
ik zal bekrompen beelden wreken
arrogantie en verwaandheid gaan voor schut
aarde zal mijn grootheid vrezen
gevangen zijn is niets voor mij
mijn boodschap zal de eeuwen lezen
ik ben de tijd en ruimte…
ik nam de moeite
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.275 ik nam de moeite
zet een stap in je gedachten
kluwen wollen gedachten
verward en verdwaald
koude tijden
warme gevoelens
ik nam de moeite
je aan mij te binden
aan de levenslijn
touw, als teken van verbinding
heel even heb ik
je leven in mijn handen
ik nam de moeite
geef je ruimte en stilte
om jezelf te ontdekken
vragen
vragen om…
zon
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.015 wie groot wil zijn
moet klein blijven
in je hart en ziel
wie onzichtbaar blijft
onbereikbaar zonder fantasie
blijft hangen zonder geluid
in een ruimte
leeg
in het donker
verlangen naar het licht
lila
met grijze wolven
huilt het bos samen vannacht
geen kier laat mij doorgaan
zodat men verder kijkt alsjeblieft
nooit meer lief
klopt het…
Dansen naar de zon
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
922 Samen dansend
naar een beminnende plek
Vol tederheid en smacht
Hier in deze vermoeide wereld
Ergens
tussen de ruimte en tijd van vannacht
Dansend naar de zon
Geen donker, geen vrees
enkel licht en puurheid wacht op ons
Dans
en beweeg naar de zon…
Casco zonder afbouw
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
574 ben op de wereld gezet
met handen vol idealen
en wat restjes gebed
heb de muren geslecht
voelde hun pijn maar wilde het
casco zonder afbouw weer zijn
vrij in ruimte en tijd
het eind van de avond
brengt zeker mijn bed
opstaan wassen en plassen
aan het begin van de morgen
op een vrije etage gezet
eten gebeurt op de geur
de trek van…
Hoogste graad?
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
581 De allerhoogste graad in een zin
of regel, die geen ruimte en twijfel
laat bestaan, van wat ik zeggen wilde,
daarin zou een onversneden boodschap
moeten staan om al wat mee - of
tegenzat, uit eigen hand bedreven,
in eigen leed geleden en met tol en taal
betaald, verhaalt zich braaf tot het heden,
in eigen dicht en slaaf van literaire daad…
Eigen wil?
netgedicht
2.7 met 11 stemmen
707 eigen wil gezocht, het
beleefde zich in wat ik
wilde of niet kon zien,
bedrog van regenbogen,
prisma’s van de ziel, waren
alleen maar enkel ogen,
dat wat ik wilde zien,
werd in verbeelding
even vaak bedrogen,
bij gratie van de tijd
die hun maat opneemt,
zou anders willen zien
dan aanschouwen, verder
dan de vorm, zonder tijd
en ruimte…
Fictief?
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
538 Laat mij mijn
weg maar gaan,
deze ruimte is
mij te verheven,
mij te schikken
naar diegene die
de grenzen stelt,
die eenzijdig te
bewaken, en in
eigen flexibiliteit
verstrikt geraken,
zal stikken in
verlangen, vrij te
ademen, denk niet
dat ik mijzelf al ken.…
Enigma
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
504 ligt het dan
in het hart onbesproken
of is het soms maar
een idee een vreemde
die dichtbij kan lijken
in een spinsel van een
achterdochtige zin
of een uitbundig ding
die het uit in
misschien is het geheim
dat het verborgen wil blijven
in de contouren van het dichtprofiel
vreemd gedicht je gezicht
laat zich niet vangen
in de ruimte…
Tracébesluit
hartenkreet
2.7 met 10 stemmen
2.885 In deze chaos overweeg ik met de dag
Als een herboren besluit
Bij het korte eind van gaan
Omwikkeld er wat
Een toestand van begaan
Een pakketje als sneeuw voor de zon
Een tracébesluit
Dat zich ontsluit
Omsloten met een strik
Is in deze afsluiting van het jaar 2010 begonnen
Met veel schik
Ruimt het zo lekker op
En is de wens ver ten top…
zwart wit
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
786 aan jou trekt het donker
het tekent je gezicht
ik wil de nacht verlaten
binnentreden in het licht
wil je optillen van waar je nu zit
de oplossing voor je problemen is wit
echter mijn lief je sluit je hart
denkt het te vinden in het zwart
ik geef je de ruimte, misschien vind je me wel,
je heb teveel interesse in zaken uit de hel…
Verkwisting
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.312 Ik praat niet met je
Wat kinderachtig
Zeg jij en doet wat laconiek
Maar ondertussen
Vind je dit prachtig
En ik, ik voel me ziek
Je bent er niet om mij te steunen
Ik ben er om voor jou te zijn
Ik gaf je ruimte om te leunen
Waar kan ik terecht met pijn?…
Verbroken verbinding
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
592 een ontstaan uit Liefde
wordt als schild van verwijt
misbruikt
de ruimte welke gevuld was
met de beweging der seizoenen
raakt in verwarring
en de nabijheid verbasterd
in afstand, hardnekkig vol vlekken
blind en doof
de taal ooit zo aanvullend gesproken
verstompt en spuugt bitter
gaten in de huid –versplinterd
daar hun vogels de…
Dag
hartenkreet
0.5 met 4 stemmen
1.808 De laatste noten zijn gespeeld
Op het podium nu twee, eenzame mensen
Alle harmonieën hebben ze laten horen
Alle klanken hebben ze gedeeld
Het podium verlaten valt niet mee
Voorzichtig dalen ze af
Verstild is de achtergelaten ruimte
Nu nog ogenschijnlijk met z'n twee
Een schreeuwend hart hoor je niet
Ze lopen maar waar naar toe
Navigeren…
de kerkklok
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
561 De kerkklok klinkt in de verte zo vertrouwd
en oud, ik zie meteen de grote ruimte van de
stad en de omgeving voor me, uitgestrekt en
de straten en steegjes vol van arbeid van
bakkers, slagers, boekwinkels, cafe's, ateliers
en de pleinen met standbeelden o.a.. Geborgen
in mijn kleine kamer sta ik op en zet koffie.…
De Hulst
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.195 Hij neemt de ruimte op zijn geboortegrond,
Waarop ook anderen hun voordeel zoeken.
Zeker, hij gunt hun dat, máár – er is rang!
Hij zegt niet veel, docht heeft een kwade mond,
En die tot oppositie zich verkloeken
Krijgen een grauw, en worden klein en bang.…
mistig spinsel...
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
503 Ruimte scheppen
voor zon
en licht
geeft een
heel ander gezicht
ook aan dit gedicht.
kom zon
kom mij verwarmen
koester mij met jouw
stralen
en blijf mij omarmen.
om zo de rest
van deze dag
niet te laten verworden
tot een immens
groot
spinrag.…
Oergevoel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
563 en,
elke keer als wij op het strand lopen
geven we spontaan toe aan dat
oergevoel, zonder schaamte gooien we
ons schoeisel in de ruimte en ontdoen
ons van de geritste en geknoopte
ballast, rennen als gekken door het
schuimend water tussen zeewier en
drijfhout, als de naar huis snakkende
verdrevene na een lange ballingschap!…