5060 resultaten.
Goed volk hier
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
487 zij wisten de
deur op een kier
maar het goed volk hier
had in geen jaren geklonken
het werd te vroeg donker
gestommel beneden
gekraak van de trap
de deurknop bewoog
maar gaf geen entree
aan wie er ook was
verschrikt in stilte
keken zij elkaar aan
onbeweeglijk lieten zij
de minuten gaan in
hun angstig verblijven
de gast was verdwenen…
spiksplinters
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
478 zacht strijken vingers langs
het ruwe hout dat oud
nog mooier is, dan toen
het leeft
onder mijn schoen verbergt
zich stof en grof verdeelt
wat zand patronen, in mijn hand
het geeft
een aardig beeld van ooit
waarin er werd geleefd en
ik
ook nooit iets vroeg
maar alle kruizen droeg
van wieg, tot aan vandaag
de vraag is
tot wanneer…
Maaiveld
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
923 vragen wagen zich:
waarom vroege vogels zo mooi zingen
als ze ’s avonds
toch door de kat worden gepakt?
waarom in talloze liedjes
ik wil je, ik heb je, ik ben je weer kwijt?
en wat doe je tegen spijt?
is dichterlijke vrijheid blijheid?
ik ben gek op vragen
al vrees ik vaak het antwoord.…
Het product
gedicht
1.2 met 15 stemmen
17.496 Pluk niet de vroege vrucht,
pluk niet de vrucht die nog zwelt, pluk
de dag die onder baat en last niet bukt.
Dat is het bijproduct. Het is de coupon
van winst op het verlies, van lik op stuk.
Papier is geduldig.…
Herinnering
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
490 Herinnering
In het leven heb ik veel te vroeg
prachtige mensen moeten verliezen.
Vaak denk ik hoe mooi het was met
ze.
Stil en oprecht, laat ik hen in mijn
gedachte voorbij komen.
Het leven, vaak zo mooi,
maar soms heerst er verdriet.
Één ding is zeker, deze mensen,
hebben een plekje
in je hart veroverd.…
het einde der dagen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
529 het einde der dagen
kwam geheel onverwacht
geen tijd meer voor vragen
want opeens viel de nacht
alle dromen vervlogen
en de hoop werd gesmoord
naar de afgrond gezogen
het geklaag niet gehoord
want in tijden van nood
verliest alles zijn waarde
en het licht van de dood
verkleurt hemel en aarde
in die bittere kilte
vroeg ik luidkeels…
Genoeg
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
997 In wezen al
afgesneden zijn
zwevend tussen
droom en daad
Het heft in eigen
hand
nu ze hierin
was beland
en wie
erom vroeg
kreeg te horen
"genoeg is genoeg"…
Morgen krieken
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
629 tussen
de bomenrij
geen vrolijk
aangezicht maar
hoe het
ook zij
hoor toch
een behoorlijk
aantal zangvogeltjes
schattig ogend
wie van
hen zingt
het mooiste
lied
volg met
de ogen
de kraaien
duiven/meeuwen/
zwanen vergeet
hen niet
straks heel
apart kraait
de haan
vanuit de
kinderboederij
toch een
prettig feestelijke
vroege…
Geitenhart
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
487 wilde
geit die droomde van het paradijs
dus besloot hij erheen te gaan
en het was groter dan gedacht
Hij keek wekenlang uit
naar de allermooiste plek
om te gaan wonen, tot hij op een dag
de grens naderde, een muur
van bergen, en hun gewicht vulde
zijn benen, hij kon niet verder
en bleef waar hij was
zonder antwoord
wanneer zijn zoon vroeg…
Verward
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
469 droom, sprookjesachtig
echt voor hem
toen hij binnenkwam en mij zag
liggen op het bed
zonder dat ik wakker werd
Misschien
heeft hij eerst een tijdlang gekeken
tot het ineens vanzelf ging
en gauw gebeurd was
ik schreeuwde
en hij verward vluchtte
Misschien
had hij voldaan willen blijven
genieten van mijn schone slaap
Een stem vroeg…
Zonsopgang
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
522 hoor reeds de vroege vogels zingen
en hier en daar een haan die kraait,
een boer die vlot zijn akkers maait,
ja, niemand kan zich nog bedwingen.
geen vuiltje aan de grijze lucht
enkel maar wat stapelwolken,
die groeperen gelijk nomadenvolkeren
doch, ze slaan weldra op de vlucht.…
vertakkingen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
542 vroeg of laat wijzigt het wolkenlandschap
waarmee de boom zijn lucht
ontneemt, doorzichtig van aard
waarvan al sprake was bij naderend vertrek
gezien de verte van de akker als boegbeeld
van een horizon
nadat een voornemen in vroegte en
het late uur
zodra wij verstommen
in taal verzinken, het herhalen verzaken
ieder zijns weegs
en…
LAIS CCXXVII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
480 Het was bij haar en vroeg, zij gaf wat loog,
maar ’t was eerst hij die zich met haar bedroog.
Gevangen nog in flarden van een hels betoog,
beleeft het kalmte in ’t tempeestenoog.
’t Wordt een pijl, met strak de blik omhoog.…
Mooie ochtendstond
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
432 Nu kust, ontwaakt uit duister
vroege ochtend de tere zon
die moeder aarde
nevelige sluier spon.
Zachte bries strijkt door haar kapsel
masseert golven door zilverglans
van zachte zijden draden
die deinen als vreugde dans.
Als tranen van ontroering
hangt dauw in berkenblad,
klinkt door eik en beuk in vervoering
lof in vogelzang gevat.…
Tegendraads touche
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
428 zacht schoven
zij aan bij
jouw tafel om
maar dicht
bij je te zijn
jij die altijd
hun pijn wist en
verlichtend deelde
je vingers
trommelden een
liefdevol ritme
dat vroeg om
mee te doen
waarbij je moest
kiezen samen in
volgen of het
tegendraads touche
ogen keken vingers
voelden de maat
een echt neuriën
maakte hen paraat…
geruisloos
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
495 het binnenbloed kruipt
bij elke slag van het hart
wast gewogen dagen weg
gaat aan zaak of rede voorbij
maar verlicht niet het gewicht
van steen in weke maag
doch tempert geruisloos de zucht
waaronder een ziel buigen wil die
weet van elke groef
wat gangbaar leven vermag
en dat terwijl we ooit het
troebele water in een vroege baai…
Daadkracht
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
696 stille winter
donkere dagen
beur mij op
wees mijn zon
neem mijn schaduw
zonder vragen
stille winter
onverwachte dromen
beur mij op
wees mijn licht
neem het zeer
mocht het donker komen
*
heel even maar
tot het vroege voorjaar
als ik het fluitende
vogeltje mag horen
en vol vreugde naar
de sneeuwroem staar
© Hilly Nicolay…
LAAT WINTERVELDJE
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
406 Te midden van dof gras
staat een groep witte pijlpuntjes
om de strijd aan te binden
met gaande weer komende kou
doorboren soms een sneeuwlaagje
dat hen plotseling overvalt
de krijgshaftige spitsjes
worden gestreeld door vroege zon
zijn allemaal open kelken
spreken tot al wat hen omringt
over aanstaande bloei
hernieuwde levenskracht
de…
De ander
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
498 uiteindelijk heb ik mijn kans verkeken
al had het me zo onbezorgd geleken
om vroeg te pieken lang te contempleren
hoe ik die vloek had weten te doorbreken
nu voelt er iets in mij zich onbeschreven
na al die jaren op de spits gedreven
zo lang gepiekerd om nog door te leren
dat ik toen op de valreep pas ging leven
mijn zegeningen dan maar…
voel jij nog grond
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.055 voel jij nog grond
vroeg hij in de
Noordzee op die
gure decemberdag
het oorverdovende
geraas van de golven
overstemde het
nee van de jongen
de sterke onderstroom
had hen verrast
een mens leeft niet lang
in ijskoud water
de ruwe zee geeft
zij neemt
uit hoeveel happen
bestaat de mens
zij zwijgen
de man en de jongen
tot…
Zie mij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
362 In de mensa luisterde ik
naar de gesprekken aan tafel
Een van de studenten stelde me vragen
en hij vroeg me mee
Ik ging mee, ik wilde
een beslissing, een relatie
voor de rest van mijn leven
Als voorschot wende ik
aan zijn gezelschap
Af en toe lichtte ik een slip
van mijn gedachten op
en nog steeds probeer ik hem
duidelijk te maken…
Links die ik zeg, maar jij niet legt.
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
19 Laat slapen en dan weer vroeg op,
ik zou willen weten hoe ik het stop.
Prikkel hier, gedachte daar.
Krijg ik van een enkele staar.
Mensen die je hier en daar mijd,
want niemand die het begrijpt.…
Het regent zonnestralen
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
66 Het regent zonnestralen
tussen takken, blad en lucht,
alsof de ochtend zachtjes fluistert
dat de nacht weer is gevlucht.
Over het gras ligt gouden stilte,
een deken van geduld en groen,
waar dauw nog even blijft vertellen
van het donker van daarnet.
De bomen staan als oude wachters,
hun stammen diep in mist gehuld,
maar…
hallo
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
880 Lehmann
die ik zo bewonder
vooral om zijn zeggingskracht
waarachtig gevarieerd en heel bijzonder
hij draaide zich om
en ik stak schielijk mijn hand uit
terwijl hij aarzelend ja schudde
en daarbij licht verstoord keek
zacht bij stem vroeg hij breekbaar
welke dichter ik wel niet was
waar hij mij kon lezen
waarom hij mij niet kende
een…
In wijsheid bezeten
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
673 wie hoorde niet wat Aristoteles
de wijze meester Alexander de Grote
bijbracht als eerste levensles
gezelschap van vrouwen bekoort
bedrieglijk de man wiens leven
wordt bekort soms vroeg gesmoord
toegeven aan die begeerte verstrooit
wendt steeds tijdig het steven
opdat elke hoedanigheid zich ontplooit
Rosa zijn mam die daarvan vernam
haalde…
MATROZEN
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
624 In de vroege morgenstond
bij het rijzen van de zon
dauw ligt verlaten op de velden
in het ochtendgloren
de stad nog altijd verloren
in stilte
komen daar de schepen binnen
in de trage havenmond
vissers en matrozen
die hun zeelied zingen
halen de trossen aan
stoere matrozen
aan boord
niemand die ze hoort
Als de schepen aan de kade
zijn…
Genoeg
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
572 Te lang te veel gedragen
een leven langzaam leeggelopen
waar in de laatste jaren
je nergens meer om vroeg
het was gewoon genoeg.
Een hoop zo lang vervlogen
behoeften steeds maar weg gelogen
beloofde blijdschap weggestolen
onder ellende weggescholen
er was ook nooit genoeg
van dingen die je vroeg.…
DE DAUWDROP.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.021 'k Was in mijne hof gegaan
En ik vond een knopje staan,
Deze morgen vroeg;
't Scheen zo moede, daar 't een dauwdrop
Op het hoofdje droeg.
Bij geval slechts zag 'k de drop
Schittren op de purpren knop.
't Scheen mij of 't heelal
Zich terug gaf in de spiegel
Van zijn klaar kristal.…
Voor Ietje overleden op 18/9 2015
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.005 We weten,
dat je geen pijn meer hebt,
we weten
dat je daar bent
waar we allemaal weer
samen komen,
maar het is te vroeg.
Daar lig je dan,
terwijl er nog zoveel plannen waren,
daar rust je dan,
terwijl je geen rust wilde,
daar ben je,
met je ogen dicht,
ze sprankelen niet meer,
verdwenen is het licht.…
vrijheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
425 vrijheid is ontspannen
achterover leunend
voelend hoe de golven
van het samen zijn
in een smeltende zon
ons de rug wassen
terwijl wij de ogen dicht
genieten van stralende warmte
vrijheid is eindeloos kijken
naar weerspiegelende wolken
die van vroeg ochtendrood
naar schaapjeswit kleuren
tot helderblauw de hemel
over de bloeiende heuvels…