7277 resultaten.
LUSTIG SPRINGEN
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
508 In woeste stormwind
danst het zeeschip
wild én gelaten
op de hoge golven
die schuim vol nevel spugen
lucht- en waterorkest
roept tot het vaartuig
met luide bulderstem
langzaam bij inspanning
tegen de kokende berg op
dan je laten gaan
door harde smak geleid
een snelle roller nadert
krult sierlijk zijn kop
stelt zich voor als mededanser…
Voorbij
netgedicht
4.5 met 26 stemmen
469 De tijd glijdt voorbij
Als een schip aan de horizon
Verdwijnt hij uit het zicht
De zon gaat onder
Komt altijd weer op
Tot het einde der tijden
De zee brengt nieuw leven
Neemt het oude mee
Voorbij de tijd…
haveloos vertrokken
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
624 Ik ga op reis ik ga op reis
Ik ga op reis en ik neem mee
Een korrel zand voor de woestijn
Een druppel water voor de zee
Ik ga op reis ik ga op reis
Ik ga op reis en ik laat gaan
Mijn stukgeslagen wanen
Mijn oud kleingeestige bestaan
Ik ga op reis ik ga op reis
Ik ga op reis en ik neem mee
Wat zonlicht van de zomer
Die wij leefden met…
Liefje
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
688 we varen op een zee van tijd
het strenge vaderland ligt achter ons
we zijn ervan bevrijd
de kinderen
met goede wind verzeild
gekoesterd en geklonken
en waar de diepte is gepeild
de bittere herinneringen
in zee gezonken
ik heb je in de bloei gekend
jij zag mijn wilde streken
en gaandeweg werd onze horizon
vanaf dezelfde plaats bekeken…
Dan Maar Eenzaam Strijdend Verder
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
647 ==========
==============
duizend emmertjes
heb ik vergeefs naar zee gedragen, alleen
maar om je te winden
om mijn vinger, maar
helaas, je koos voor een winnaar
die alles heeft wat een vrouw kan wensen
en ik nooit niet kan zijn.…
De wind
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
410 de wind
die niet waaide
duwde mij omver
de zee
die niet kabbelde
trok mij
naar zich toe
de golven
die niet deinden
smeten me terug
de wind
die hard waaide
pakte me op
hij bracht me
naar de zon…
STORMVREUGDE
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
465 In de razende nacht
brullen golven luid vol schuim
doen het grote zeeschip
wilde steigerdans maken
in de gerieflijke hut
ligt het reislustige echtpaar
naar en draaierig
rusteloos woelend op het bed
hun peuter gniffelt
om pa´s en ma´s geklaag
prevelt onhoorbaar in zichzelf
de zee heeft het hoogste woord
maar praat steeds gedempter
wel…
Avondrood
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
430 voorzichtig brak
het water licht
van de zon
sproeide nevels
van omrollende
golven hun
kleine
regenboogjes in
vele kleuren rond
die dansten op
het oeroude ritme
van eb en vloed
waarbij het
donker rode bloed
strakkend wegliep
in een
spiegelgladde
horizonvloed…
MEERVOUDIG KUNSTWERK
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
501 De schrijver Herman Melville
eindigt zijn verhaal van
de gevreesde witte potvis
die wraakgierig een schip ramt
waarna het snel zinkt
met de woorden
en de lijkwade der zee
golfde weer voort zoals het reeds
duizenden jaren geleden deed
dat schone wijde doodskleed
bedekt verdronken mensen
strijd van leven op dood
door alle dieren…
De pakezel
netgedicht
4.7 met 26 stemmen
494 schuimden
boodschappen hun
berichten uit verre
streken naar het
geheugen van de
aarde waar ze als
data/tijd in het lithium
keurig eeuw na eeuw
werden opgeslagen
ik ben altijd de pakezel
geweest heb gezorgd
dat ieder kreeg wat
die wenste stoel
matjes en badjes
natjes en droogjes
maar de koffie was koud
teveel zand op het strand
de zee…
Als watergeest
netgedicht
3.1 met 44 stemmen
329 ik heb
per ongeluk
wat golfjes
kapot getrapt
mjn voet en ik
wij hoorden
het schuim
slissen en zuigen
tussen mijn
voet en het zand
om sneller het
water te sluiten
om zo nog een
keer extra tegen
mijn voeten
te kunnen stuiten
maar in de maagdelijk
witte afloop bekenden
zij schuld kwamen toch
onverwacht aangebruld
als zee ik…
In het licht van de duinen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
389 Golven vol geuren
strelen licht het duin en gras
wind brengt zomerrust
Langs de duinruggen waar
het licht langzaam glijdt, neem ik de rust
in me op die als een deken omhelst, een bries die zingt
tussen wuivend gras, en uren lijken te vertragen in deze zomerse wereld.
De horizon strekt zich uit,
grenzeloos en wijd, vogels trekken voorbij…
Het zon en strand gebeuren
netgedicht
3.3 met 40 stemmen
427 ik heb mij
geen vleugels
aangemeten en toch
vlieg ik voorbij
de horizon om even
nog de zon in de zee
te zien zakken
en om later samen
nog een boulevardje
en een frietje met veel
mayo voor de lekkere
trek want het is te gek
om zo dicht bij het
strand te wonen en
er vroeger altijd
gespeeld te hebben
met als slaapliedje
het eeuwig…
Witte stilte muziek
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
236 mag ik
een klein stukje
van die warme
hand van jou
als we samen
kijken naar de
horizon om
onze ogen te
laten rusten
van die blikken
vol schittering
en onze warm
beladen reflecties
naar elkaar
ik had je hand
al gepakt
voordat ik hem
zag zoeken naar
zijn al even grote
steun en toeverlaat
in samen stromen
warmte en energie
naar…
Zeevriend
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
587 Jouw zilte golfstromen maken weidse gebaren
beademen het voorjaar met nieuwe zomer
in de stilte van die intieme heimwee
ben ik het spelende kind van de duinen
te klein om de horizon te aanschouwen
te groot om de zandkorrels te tellen
in de verte van dat grote verlangen
blijf ik zo kinderlijk omdat het gaat
zeevriend, leen mij de weemoed…
Eindeloosheid
netgedicht
2.5 met 77 stemmen
717 Zon zakt in de zee
een golf breekt het laatste licht
de avond verstilt
Waar de dag zijn laatste
adem uitblaast en de ontvankelijke zee
het brekende licht langzaam opneemt, lost de rand
van de wereld zich op in een fluistering van blauw en asgrauw goud.…
Vrijhei
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
346 Picknicken waar ik wil, in een park of aan zee.
Gewoon genieten.
En dit dankzij mijn mobilhome.…
Zeilen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
379 Een lichte stroom onder
het oppervlak tilt elke indruk op, alsof
gewicht verdwijnt, een beweging die de zee ruimer
maakt, alsof een last oplost zonder dat iets hoeft te veranderen.…
Eeuwig getij
netgedicht
2.8 met 28 stemmen
260 Ruisende branding
spoelt alle prikkels zacht weg
zee brengt diepe rust
Het water wast de grens van de wereld weg,
waar de horizon vloeibaar overgaat in lucht.
Voeten zinken diep weg in het natte zand,
terwijl de vloed zachtjes de tijd terugspoelt.
Een trage ademhaling van eb en vloed,
diep ademhalend onder een blauwe hemel.…
Eb, geen vloed!
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
118 Terwijl de vloed de tijd zachtjes terugspoelt
keek ik naar naar tankers aan de horizon
geluidloos, ver en schier onmerkbaar deinend
op ijle klanken van een englenkoor
dat op het scherm niet nader werd genoemd
Doch vloed spoelt in het algemeen
nooit zacht
de tijd terug, doch veeleer met
een kracht
die zeehelden trotseerden
in de eeuw…
De jonge meeuw
netgedicht
2.4 met 16 stemmen
222 Straks slaat zij haar vleugels uit naar het open water,
en wast de zee de laatste jeugd van haar rug.…
Vuurtoren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
26 Zijn heldere straal snijdt krachtig door de mist,
een warm baken voor de eenzame schepen op zee.
Het draaiende licht kust de rimpels van het water
en brengt troost in de diepe, onpeilbare nacht.
De wind fluistert oude verhalen in het rond,
van verre reizen en veilige thuiskomsten.…
Leugenlabyrint
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
106 Voor jonge mannen is heldendom
aantrekkelijk, en als het hen lukt
om het monster te overleven
zullen ze kiezen voor de eer
van de leugen
en niet toegeven hoe het zit
maar zich houden aan het verhaal
en pochen op hun moed
wetend dat het monster
een schemerig labyrint is
dat ook hun voorgangers
bang maakte totdat ze beseften
dat de botten…
alleen gezeten
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
919 alleen gezeten
in een bootje op de zee
helemaal verlaten
wat moet ik er toch mee?
de duisternis valt in
dobberend op golven
val ik maar niet in slaap
onder eenzaamheid bedolven…
Geluk
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.166 Zo zoet als de zee
Op een mooie zomerdag
Zo groen als de lucht
Als ik dat zeggen mag
Zo helder als een traan
Die glijdt over mijn wang
Zo is het geluk
En daarvoor ben ik bang…
Kopje koffie
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
691 Een zwarte zee
met bruine kraag.
De diepte omhult
zijn naaktheid.
Bitterheid verzwelgt
de doorn in zijn oog.…
Als
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
817 Ze keek mij aan
met ronde ogen
blauwgroen
als kwam ze
uit de zee
met een geur
van wier
en venusschelpen
zo schoon
kan eenvoud zijn
als licht en water
en blond was ze
als zand…
Water
hartenkreet
2.8 met 9 stemmen
1.067 Water vluchtend
Een levenswolk
Stromen mensen
Dood leven
Slapend Onder
Dekens van zee
Huilende golven
Smekende Lucht
Het regent…
waterdrager
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
918 hoe ik water
naar de zee
draag
blind
zo gedreven
hoe mijn lijf
in droogte
bezwijkt
verhit naar
water tast
het stromend
tij gewillig
keert…
zucht
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
2.242 ik buig diep
berg mijn hart op
het is een zucht
geworpen in zee
de lucht kan niet vangen
het spoor van mijn voeten
getrokken in aarde
je waait met mij mee…