177207 resultaten.
dood
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
458 de dood is ijdel, ijdel
in begrip maar ook
in het laten lijden, de
dood is als klevend rijp
in een vroege lente of als
de herfst die verlaten
de stilte verkend in de
weemoed van elk wezen
dood zijn is roerloos
trachten te blijven liggen, zelfs
wanneer het licht zich placht
te voortplan...
GROOT POTENTIEEL
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
566 Het leven is kort, hoewel ik dit voor mijn kinderen verzwijg.
Het leven is kort en ik heb het mijne verkort
op duizend heerlijke, onverstandige manieren,
duizend verrukkelijk onverstandige manieren
die ik voor mijn kinderen verzwijg. De wereld is minstens
voor 50 procent verschrikkelijk en dat ...
VLEUGELLAM
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
438 Wie wil zichzelf steeds redden, handhaven
en trots zijn op eigen overwinning?
Heersers der wereld geven sterke leiding
aan mensen van dwalen of in goede haven.
Gods adem zal scheppend, bekend voortdraven,
treft regerend huis en zwervende eenling,
kan beiden doen glanzen vol zegening,
neer l...
een andere bril
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
561 de chirurgijn betreedt
in koelen bloede
het anatomisch theater
geruisloos gaat het beademde corpus
onder zeil als zaag klem schaar tang
het vege lijf invaderen
met de precisie van een
horlogemaker snijdt hij
in de menselijke huid
het bloed kruipt waar het
gaan kan ontleedkundige
...
[ De vogels zingen ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
386 De vogels zingen
voor mij en voor de hennep-
zaadjes naast mijn stoel.
MOED VOOR HET NIEUWE JAAR
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
666 De kortste dag is alweer voorbij
Het licht is op kerst herboren
Het nieuwe jaar komt dichter bij
Wat het brengt, ligt nog verdoken
Tijd om even achter ons te kijken
Bracht het jaar vreugde of verdriet
Zijn al de wensen in vervulling gegaan?
Hou moed: er ligt toekomst in ’t verschiet!
Extatisch genieten
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
453 het vuur
in je ogen
brandde
toen ik
mijn koude
handen
met witte
vingers aan
jou liet zien
in liefdespatroon
dansten rood-
oranje vlammen
hun warmte
en altijd als
wij samen
waren begon
het hete bloed
te circuleren
nog steeds
werden wij
overvallen door
deze intussen
bijna be...
Silly walk
snelsonnet
4.3 met 11 stemmen
739 John Cleese ook met zijn visuele grappen,
Zijn silly walk was mij een brug te ver.
Nu lig ik hier op de intensive care
Waar ze hun best doen mij weer op te lappen.
Het is aan spastici en grote krukken
Een silly walk perfect te laten lukken.
Regen
poëzie
3.5 met 10 stemmen
3.119 Toen kwamen dagen van eindloze regen,
Van heel diep treurende muziek, die speelde
Van de hemel en de dake' en verveelde
Mijn groot warm hart, in het zonlicht gedegen.
En geen, die niet in 't moedeloze deelde
En gedwee mee-weende, en zich niet verlegen
Over zichzelf boog, want wie had gekre...
Reisopdracht
gedicht
3.3 met 71 stemmen
33.769 en als je weggaat...
regen, er dreigt regen,
storm blaast zand weg
over de wegen,
men moet zijn ogen beschermen.
angstige vogels zwermen
boven het land.
de lucht is zwart.
... zeg langzaam:
Ik hou van regen.
Ik hou van storm.
Ik ben niet bang.
======================================...
Eenzaamheid
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
693 Als de eenzaamheid
om je heen kruipt
je laat hunkeren
naar iemand om je heen
Als je leeft in de leegte
de echo van je woorden
door muren wordt gehoord
in die stilte ben je dan alleen
Als je iemand mist
die je koestert en omarmt
als je niet kunt zijn zoals je bent
en bij niemand mee...
Geroezemoes
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
502 Ik reisde meer dan vier uur
Om een uur bij hen te zijn
De volgende dag zat ik weer
in trein en bus voor nog een jarige
Toch was het doel niet het enige
Ook de reis was het waard
Zoveel gezichten,
vergezichten, gekleurd blad
Moeders die kinderen in en uit de trein
Mensen die hun mobiels la...
beste maatjes
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
636 nooit waren onze wegen eenzaam
zelfs bochtige sporen bogen recht
die door onze jaren samen liepen
omdat wij maatjes zijn en blijven
vrienden voor en door het leven
steeds elkaar behoedend blijvend
in de seizoenen van het volle leven
bij het glibber van plots ongemak
dat met tranen ook glim...
fender
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
652 onze ogen verslinden zich
aan de weelderige pracht
die liefdevol in armen ligt
van trots en blij de ouders
die de snaren van passie
zo vreugdevol bespeelden
uit puur genot vormden zij
diep en magisch jouw leven
dat zij met glimlach wiegen
terwijl hun vingers dansen
over jouw roze wange...
Ouders
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
545 net zo’n hoed
en zo’n kamelenjas
die toen ook zo
in de mode was
en mijn stem
lijkt veel te veel
op die van hem
helaas aard ik
te weinig naar haar
als dat wel
zo geweest was
dan stak ik
pas echt goed
in elkaar
De Tijd
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
535 is Aanwezig, Agendeert, Annuleert, Anticipeert, Hij woont in ons Bewustzijn, Begrenst, Berooft, Hij is een Beul, een Concept, Circulair, Hij Confisqueert, Draait Door en Doodt, oh de Tijd, Hij Erodeert, Etaleert, Evalueert, Faciliteert, Finaliseert, Hij Groeit en Gloeit, Hij is de Hoogste, Hij Heeft...
Rollenspel
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
501 Hoe meer
we ons
als mensen
identificeren
met de rollen
die we spelen
hoe minder
authentiek
de relaties
worden
In die rollen
heb je dan
een mentaal beeld
van wie je zelf bent
en van wie
de ander is
Jij gaat hierin
niet met
de ander om
maar met wie
je denkt
dat...
Beatus
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
557 zalig zijn
de slapelozen
want
zij zullen
het Licht
zien worden
[ Kom eens op bezoek ]
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
423 Kom eens op bezoek,
of blijf je liever wachten --
totdat ik ziek ben?
Hun schaduw
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
409 ik wist dat
jij aan het
dwalen was
het gras steeds
groenere kleuren
gaf en lachte naar
kleurrijke bloemen
waar jij naar
wuifde op de
vleugjes wind
die jij als storm
in het koppie
voelde naarmate
jij groter groeide
en nog altijd
verbaasd naar
je handen keek
waarvan de vinger...
BERCEUSE Nr. 2
poëzie
3.8 met 53 stemmen
8.804 Slaap als een reus
slaap als een roos
slaap als een reus van een roos
reuzeke
rozeke
zoetekoeksdozeke
doe de deur dicht van de doos
Ik slaap
Dragen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
738 ik droeg je
negen maanden
(ik, jouw mam)
tot de plek
waar jij ter wereld kwam
en vanaf daar
zal ik je dragen
al mijn dagen
achtereen
in alles eromheen
Politieke Nabeschouwing 2022
snelsonnet
3.8 met 9 stemmen
732 Wat hebben we weer nodeloos geleden,
Door Rutte en zijn hielenlikkers-kliek,
Hij maakte heel ons landje arm en ziek,
Vandaar mijn wens vervat in deze bede:
Ontslag voor deze laffe woordenkramer,
En honderdvijftig Omtzigts in de Kamer!
Moderne Eva
gedicht
3.3 met 14 stemmen
19.225 O, kindren, kindren, die nooit wezen zult,
Omdat uw moeder alle warmte weerde,
En liever ’t hart door eigen gloed verteerde,
Dan u te dragen in een schoongeduld…
Hoe heeft uw liefheid toch mijn droom vervuld,
Als in de nacht de schimmen wederkeerden,
Die daags ik uitdreef, naar ’t mijn...
Gedrevenheid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
481 Op het moment dat 'k
je ontmoeten zou,
belde zij, die heet als de ex van jou
vragend hoe ze nu
binnen komen moest
met mijn huissleutel die haperde.
Ik, die in 't donker bij de parkeerplaats stond,
maar er niet binnenkon
omdat afgezet,
jij er niet parkeren kon.
Haar telefoon haperde, ...
De Traan
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
713 De traan, door liefde en verdriet ontstaan,
heb ik reeds geplengd.
Het zijn de krassen op mijn ziel
die dieper snijden zonder mes,
en toch zo pijnlijk zijn,
een gevoel dat als een schaduw
vol emotie naast me loopt
me nog elke dag in zorgen brengt.
Ze zeggen dat ik los moet laten,
zeg me...
Innerlijk aanvaarden
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
473 Innerlijk
aanvaarden
wat
je in
het huidige
moment ervaart
Geeft ruimte
een deken van donker
netgedicht
4.4 met 27 stemmen
474 verder dan vandaag lijkt
deze ochtend niet op die van gisteren
vooruitlopend op de volle ruimte
die nodig is om twijfel in toom te houden
later zal iemand begrijpen wat nu
onbeschreven als een rolmaat ligt opgerold
de dag prijzend in het holst van de avond
zo kenmerkend viel het duiste...
[ Stortregen, de deur ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
392 Stortregen, de deur
openzetten, dan kijken --
we er zwijgend naar.
Het laatste oordeel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
399 ik zag je
lopen met
voetstappen
die de aarde
raakten en
in contact het
schijnsel van
verbondenheid
afgaven door
licht te geven
door
veranderingen
van de spanning
lichtten moleculen
op als zij elkaar
raakten en zo
een mensen
spoor achter
zich lieten dat
langzaam doofde
en ...