753 resultaten.
Sprankelend
hartenkreet
4.4 met 20 stemmen
1.934 Het is jouw zweem
Zacht om me heen
Ik kruip bij je weg
Nooit meer alleen
Het zijn je woorden
Zo lief en oprecht
Jouw hart is open
Jij bent wat je zegt
Het zijn momenten
Van jou en van mij
Ook als je weg bent
Ben je nog dichtbij
Het is die glimlach
Hoe je naar me kijkt
Sprankelend teder
Mijn gevoel verijkt
Het is een streling…
opstaan
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
930 Ik voel je ademhaling in mijn nek,
En kruip nog tegen je aan.
totdat ik na een tijd ontdek,
dat ik weer op moet staan.
Ik moet nog dingen af gaan maken,
Maar lig hier nog zo lekker.
Uiteindelijk pak ik toch het laken,
En negeer gewoon de wekker…
verdoofd
hartenkreet
4.8 met 16 stemmen
917 Zoals je daar nu ligt
in je warme bed
Ver van deze wereld
dankzij je slaaptablet
Knieën opgetrokken
en ademhaling loom
Ver van deze wereld
ergens in een droom
Geluidjes die jij maakt
zijn lief en onbewust
Ver van deze wereld
je nachtrust is een must
Ik kruip tegen je aan
jij slaapt diep en zacht
Ver van deze wereld
verdoofd door…
Hestia
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
466 we kruipen richting wintertijd
de grote inkeer kan beginnen
buiten vallen bladeren
alles wordt opnieuw verteerd
het extra uur wordt teruggegeven
opeens lijken de nachten lang
kom, luister naar verhalen
warm elkaar bij aangestoken haard
rode wijn wacht ons bij het vuur
waar wij levensnoten kraken…
PETRUS
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
574 Met gebalde vuisten
Beukt ze de hemelpoort
Zakt ineen
Hopeloos hulpeloos
Wat kan ik anders dan
Met de deur op een kier
Mijn zware sleutel
Laten neerkomen
Op haar glazen stolp
Opdat die barst en ook
Zij aan diggelen richting
Kleefstof kruipen kan
Zij is bepaald geen steenrots
Zoals ik, hooguit een uit een
Rozenkrans gevallen…
wereldwijd web
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
520 wanneer ik er niet ben- kruip je uit je hoek en spuugt
wat draden vuil
langs witte muren hangt nu een gordijn
vol dode vliegen
rond de glimlach van een dwaas
verrijst het spiegelbeeld van goed fatsoen
de opgepoetste norm verhult slechts
zelfgesponnen onschuld
die
niets anders meer mag doen
dan eeuwig vaster liggen, in de zomen van…
Tot in het diepst
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
464 in waar eens poppetjes dansten
kruipen nu gedrochten over elkaar
klanken klinken uitzinnig door
tot in het diepst van de nacht
waar de kilte overhelt
het gif door de straten dwaalt
een spoor van destructie
achterlatend voor degene
die niet wilde leren liever
het kwaad aanhing
tot de t splitsing in 't vizier
kwam welke een keuze forceerde…
op
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
923 als bougies niet willen vonken
als de krukas niet meer draait
als de brandstof onverrichter zake
de motor druipend weer verlaat
als lampen niet langer boren door
de bodemloze nacht
als de olie slechts kan kruipen
waar de peilstok het niet verwacht
breng dit wrak dan naar de sloper
alles verdwijnt in het verleden
ook de haren van…
Door het stof der aarde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
657 Ik zal kruipen door het zand,
stof der aarde omdat men
mij niet naar de waarde schat.
Ik zal lijden.
Ik wil offeren, geven, weggeven,
zonder enig hebben en houden.
Alleen maar
omdat ik geloof!…
Speel met poppen
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
626 ik kruip soms weg
ver weg en wil niets
meer van mezelf weten
speel met poppen
waarvan ik de koppen
maar niet kan vergeten
grote neus was mij het liefst
scheve mond had altijd praatjes
donkere ogen voelden diep
de kleinsten waren steeds mijn maatjes
ik word gespeeld
gezichten ken ik niet
de koppen hebben iets aparts
in lijven koud…
Het Onstuimige Kind (De lente begint)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
480 Oude mensen verstarren
Ze eten steeds minder
Dat is het begin
van hun einde, maar ik wil vooruit
Ik kruip en waggel tot ik rennen kan
en ondertussen tover ik mezelf groot
Ik ben onstuimig, op zijn minst
in de verlangens die uit mijn ziel
botten, ongeacht het seizoen
Er laait een hongerige groei in mij
Ik eet om te blijven eten, er is…
Pentru ea,
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
531 vier vetgedrukte regels in het ochtendblad
kruipen gelijk onder de huid
‘Drama in de Vogezen’
vijf jarige levenloos aangetroffen
de aangeboden kat, die hij meisjes
uit de buurt beloofde, een list
deed het verhaal de ronde
in het dorp
fietsend op zoek, naar goed gelovigen
een gemakkelijke prooi
het kleine meisje
honderd meter van huis…
Herinnering zonder bijsluiter
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
573 Mijn geboorte heb ik onthouden
maar zonder bijsluiter
want woorden kende ik niet
alleen ervaringen en associaties
van ervaringen met ervaringen
en als tiener droomde ik vaak
omhoog te kruipen uit een hol
in de grond: licht aan het eind
van de tunnel die nauwer wordt
mij omklemt en bang maakt
flauw te vallen en te stikken
Ik kan niet…
Ongehoord
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
218 Ik kruip diep weg in mijn kraag.
Is toch niet veel wat ik vraag?
Nu valt ook regen heel gestaag,
toch reden genoeg dat ik klaag!…
Koffie
gedicht
4.0 met 5 stemmen
275 Nochtans troep genoeg in de uithoeken van je hoofd
om achter weg te kruipen.
-----------------------------------
uit: Tongbrekers (2026)…
Blijf rennen
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
569 Kunnen lopen
Doorgaan, doorlopen
Sneller, laat een imprint achter
Zodat ze volgen
Waag het niet om stil te blijven staan
Zelfs op het punt van struikelen
Blijven rennen
Doorgaan, doorlopen
Doorbijten, met bloedende
Voetzolen, pijn
Is geen reden om te blijven staan
Rennen door zwellende blaren
Vallen de tranen
Stoppen, omvallen
Kruipen…
rozenblaadjes in het bed
hartenkreet
2.2 met 10 stemmen
1.323 de eerste nacht
nadat jij
voor even
niet naast mij
zou slapen gaan
maakte in mij
wat onrust los
terwijl ik je
na zwaaide
toen je weg ging
naar je werk
wilde ik in
mijn bed kruipen
zodat het missen
sneller voorbij zou gaan
bij het openslaan
van het dekbed
bleek jij
dat haarfijn
te hebben begrepen
er lagen
overal…
aarde
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
1.439 met vallen en opstaan
verankert beetje bij beetje
elk voetspoor mijn gehechtheid
bij elke stap de gedachte
hoe duizelingwekkend je
aardigheidjes mij aantrekken
met spreidarmen vang ik je walswind
je stof uit rulle grond gewaaid
poedert mijn gezicht
onontkoombaar is de terugkeer
naar mijn gang van kruipen
met opstand en verval
beetje…
Gedachten
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
503 ik leef
in mijn gedachten
rennend door een tunnel van angst
muren kijken mij dreigend aan
de angst is overal, in mij, naast mij,
voor mij, achter mij, boven mij
ik ben vervuld van angst
hijgend ren ik door
naar het streepje licht
in de verte
eindelijk kruip ik
uit de tunnel
naar het licht
ik voel dat mijn gedachten
de angst…
terugkeer
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
1.152 met vallen en opstaan
verankert beetje bij beetje
elk voetspoor mijn gehechtheid
bij elke stap de gedachte
hoe duizelingwekkend je
aardigheidjes mij aantrekken
met spreidarmen vang ik je walswind
je stof uit rulle grond gewaaid
poedert mijn gezicht
onontkoombaar is de terugkeer
naar mijn gang van kruipen
met opstand en verval
beetje…
je kan er geen genoeg van krijgen...
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
930 je ogen smeren honing op mijn beschuit
zoet je lippen in massage op de mijne
krachtige armslag laat angsten verdwijnen
zachtjes lurk ik aan mijn thee, met suiker
de eau de toilette die mij een kenmerk geeft
laat je mij behagen op je hangende manier
fluisterende woorden kriebelen van binnen
en uiteindelijk kruipen we samen weer in bed…
maart krult zijn staart
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
750 compact en doorschijnend paars
kruipen omhoog uit bloembakken
handmatig schuurt iemand houtwerk
ik hoor een stofzuiger
en lees Zomerhitte
gisteren waren hier vrienden
een hand met zeven vingers
de open palm ontving
en liet weer gaan
lang geslapen vandaag totdat
er iemand riep: Lekker he?…
hondbek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
9 bek sleept me over asfalt
pissporen aan het hek
karton nat ik kruip erin
flank open de straat steekt
stad knarst ijzer open
nagels krassen beton tot stof
goot spuugt biestwater
ik drink de dorst braakt terug
schim verderop blaft alleen
mond open op de tocht…
broos is het geluk
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.959 zij kruipen dicht bij elkaar
in een vertrouwd gebaar
liefelijk ligt het gazon
te genieten van de lage zon
hoog in de kale bomen
hangen nog de dromen
leeg en onbeschut
als zwarte nesten
maar wie goed luistert
hoort nog het gegons
als zij zich behaaglijk
naast elkander nestelen
steeds als hij zijn been gaat strekken
wil zij harder…
Feestkleding
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
439 haastig een panty aantrekken
gaat vandaag totaal verkeerd
de hiel zit kreukelig verdraaid
de eerste ladders kruipen
drie blouses liggen op mijn bed
ze maken te dik, te flets of
passen niet bij mijn stemming
dus toch maar weer die vertrouwde
de mascara loopt nu al uit
lipstickkleur staat niet goed
nog wat tutten, nog wat frutten
manlief…
Opengemetselde vleugels...
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
526 Waar mensen woorden sabelen
met gezichten onheilig van
cynisch bedoelen
Waar mensen woorden vleien
met gezichten kwijlend van
kruipen en kroelen
Daar metsel ik deuren en ramen
met stenen keelbrokken dicht
waardoor het valse licht
en onoprecht geluid zich niet
meer nestelt onder de huid
Dans ik bevrijdend met
vederlichte vlindervleugels,…
Naast jouw schaduw staan
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
681 ik probeer in de schaduw
jouw donker te kruipen
uit het licht van de sterren
om iets te kunnen ontrafelen
van de woorden, dat te voelen
waarin jij gevangen zit
*
ik wil in jouw wereld wonen
de plekjes leren kennen
waar de zon de diepte raakt
samen ademhalen in het blauw
vechten tegen het zwart
zuchten onder de maan
naast jouw…
Eolisch sediment
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
405 Zij kruipen voort als eeuwig stuifzand
maar keren nooit naar ijle luchten weer.…
Het Huis van de Dichter
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
505 Een gedicht is ook een schulp,
waarin je angstig kruipen kunt.
Een gedicht kan een kliniek zijn,
waar je moedig vraagt om hulp.
Een gedicht staat als een tempel,
wanneer je het in eenvoud bidt.
Gedichten vragen me dan eerlijk,
of ze vals zijn of juist goed.
Daarna vertelt mijn intuïtie,
hoe ik anders leven moet.…
Rusten witte bloemen
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
811 hoorde slagen
donker in een lichte lucht
de toren kleurde rood
zag de zon langs grote
wijzer kruipen naar de goot
de kleine leek al dood
het mechaniek
rammelde veelvuldig in
het traag seconden tellen
de raderen weten
al een eeuwigheid hoe
zij de tijd bij kunnen stellen
toch is de klok altijd
gevreesd ook nu weer rusten
witte…