1878 resultaten.
"Goedemorgen, zonder zorgen"
hartenkreet
3.5 met 34 stemmen
5.411 Het voelt fijn
en erg geborgen,
ontwaken hier
elke morgen.
Goedemorgen
mooie nieuwe man,
wat stráál je
vol goede moed.
Je warme blik,
je lieve stem,
ik hoor je zeggen:
"dit is voorgoed"!
Zó moet het zijn,
daar gaan wíj voor zorgen,
tevreden ontwaken
élke morgen.…
Teveel
netgedicht
3.2 met 125 stemmen
44.836 Teveel gedacht, geloofd en niet bereikt
met woorden die ik
niet vergeten kan
ben jij
weer verdwenen
als de lachende vreemdeling
die mij
nog steeds
wakker maakt
met koude
dromen…
Het klein carrousel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
480 ik zag ogen
langzaam open
gaan lichaam
traag ontwaken
in het ontdekken
van de nieuwe dag
waar donker is
geweest veegt nu
licht de restanten
naar de kanten
opwindend
trillen leuke dingen
in het gezichtsbeeld
terwijl donkere delen
bezorgdheid meekrijgen
het kleine carrousel
van deze ochtend
opent een veelvoud
in kleur en ludieke…
Golven van karmijn
netgedicht
2.1 met 10 stemmen
5.756 fluistert de opborrelende bron haar zingende golven karmijn
nodigt tot baden in broeiende diepte van haar heupwiegende schoot
gedompeld smelt het knellende schild van krampachtig zelfbehoud,
wijkt de laatste rest weerstand en gloeit gedumpte vervuiling verloren
Als vloeiend gewelfde fluwelen van de gouden morgenmond licht
het slapen ontwaken…
Betovering
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
2.068 zie haar liggen, d' schone maagd
zo onschuldig als haar spinnen
zal ik haar fluweel beminnen
totdat ze magistraal ontwaakt
zie haar ogen langzaam open
begroeten ziel in vogelvlucht
verjagen kilte uit de lucht
elk angstig zet het op een lopen
zie haar wimpers tegen ‘t licht
vragen knipperend de zon
ontslaapt nu eindelijk mijn bron?…
Het eerste licht
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
756 Zachte lichtbundels
Tekenen zich in het ochtendgloren
Op de muren
De dag is weer ontwaakt
Uit een donkere droom
Zachte lichtbundels
Schijnen over onze lichamen
Het zout van zweetdruppels
Glinstert in het licht
De nacht laat zich raden
Zachte lichtbundels
Glijden de morgen in
Om ons te ontwaken
Uit warme dromen
De ochtend kust ons wakker…
GEDACHTEN ONTMANTELD
netgedicht
2.8 met 11 stemmen
1.359 Flarden van gedachten
weven zich rondom mij
kan er niet aan ontkomen
het laat mij niet meer vrij
Spinnen raggen in mijn kop
weven traag hun web
kan er niet aan ontkomen
het hoort niet bij mij
heldere geluiden doen mij ontwaken
weven klanken in de lucht
kan er niet aan ontkomen
niet meer op de vlucht…
Zondagmorgen
poëzie
4.2 met 11 stemmen
3.766 Vroeg in de morgen!
Hei! la li lo!
Verscheen mij de zonne
En verlichtte de ruiten,
Een vogel zong buiten,
De klokken begonnen
te luien -
Bim! bam!
Bim! bam!
Vroeg in de morgen!
Hei! la li lo!
De zondag ontwaakte,
De boerelui gingen
In de dorpskerk zingen,
Alle klokken geraakten
aan 't luien -
Bim! bam…
Dag dromen
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
1.260 werkelijkheid
sluimerend voel ik me misleid
omdat ‘n leven mij werd ontnomen
waarin ik zonder me te schromen
kon dwalen door een eeuwigheid
ontdaan van zorgen, pijn en strijd
zonder knellende banden die tomen
wandelde ik los van ’t aards bestaan
en nu me de ogen zijn opengegaan
het besef weer volop gaat stromen
heb ik van mijn ontwaken…
Mijn wekker
netgedicht
2.9 met 16 stemmen
1.586 Langzaam dringt ze tot me door
de warme adem van mijn wekker
genoeglijk geniet ik van hoe lekker
haar stem mij streelt diep in mijn oor
Liefjes troont ze me terug uit dromen
die voortvloeien nu ik ontwaak
in stralend lach en zucht geslaak
vol kriebels die naar mij toe stromen
Haar woorden laten lichtjes dansen
in de spleetjes van mijn vroeg…
Verwonde liefde
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
911 Haar hakken lijken de hele
stad te ontwaken
iedere stap op keien vele malen
ouder dan haar leven
het irriteert omdat zij juist
nu stilte wilde
maar ze kan niet blijven staan
of blootsvoets verder lopen
tot hij haar gedachten in zijn handen tilde
zij wilde vluchten
maar als verwonde liefde gekust
dan worden knieën zwak
staat de wereld…
Nu nog niet...
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.007 een boom
Ik schreeuwde, wilde nog niet mee
Huilde mijn tranen bitterzout
De zwarte schaduw fluisterde zacht
Voelde mij verloren naakt en koud
Ik gilde, vocht tegen de dood
Wilde dat het fluisteren over ging
Je zwarte armen namen mij mee
Naar een duistere doodskring
Het tranenzout droogt op mijn huid
Je laat mij weer in het licht ontwaken…
Ochtendceremonie
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.199 voordat de wekker de stilte verstoort
drukt hij het off-knopje naar beneden
slaat de dekens terug voeten betreden
de kille vloer het ochtendlicht gloort
nog niet wintertijd hult in schemerduister
wat tastbaar is op weg naar het toilet
met lege blaas trap af luikjes opengezet
ter opfrissing even hoort hij gefluister
van wind en dakgoot smeert…
In ochtendvroeg
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
444 jij bewoog
tussen warm
en koud
danste op
woest kolkende
turbulentie
verstilde
in ochtendvroeg
rijpende vorst
ontwaakte in
regenboogkleur
van brekend licht
zag het
gezicht van de
komende zon
voelde warmte
en wist dat
het leven begon…
prille dag
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.323 mijn blik geniet de prille dag
betast het zwijgend ochtendlicht
een vroege fietser kruist mijn oog
en een vrouw die het raam openzet
ik loop nog heimelijk buitenspel
terwijl de dag zijn tred hervindt…
Nog glooi je heuvelend
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
517 waar donker net
het eerste rood
gaat raken weet ik
dat jij zo zal ontwaken
nog glooi je
heuvelend naast me
in de warmte die de
nacht ons heeft gebracht
je was zo zacht
in samen zoeken naar
ons ideaal meegaand met
alle voelhorens paraat
omsloten door
een duisternis die
alles wist van privacy
gingen wij voor volmaakt
een rode…
Zonsopgang
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
741 Flarden mist
Heiige weilanden
Een stille wereld
Vroeg in de morgen
Langzaam verschijnt een lichtpunt
Kleurt de hemel
In een zacht oranje gloed
Verlicht de stille wereld
De wereld ontwaakt
Gaapt en rekt zich uit
Kijkt nog slaperig om zich heen
De stilte wordt langzaam verbroken…
de dag dat de dichter in mij ontwaakte
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.498 op een oude foto
La Roche-en-Ardenne 1966
gemaakt met mijn kodak-instamatic
in een vlaag van ontroering
er staat een paard met een hooiwagen
waarop de boer zijn lading schikt
een simpel vakantiekiekje
ware het niet dat ik
vanaf die dag heb leren kijken
met de ogen van een dichter…
Als
hartenkreet
3.7 met 9 stemmen
1.555 Als de nacht vervaagt
En de sterren doven
Vult zij
Ons diepste verlangen
Bereikt haar licht
Ieders’ ogen
Ontwaken wij
In haar ochtendgloren
Als ……
grijzend herleven
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
603 hersens besmeurd
wordt de grijze massa
geelgroen gekleurd
bloederig fladderend
breken vergane woorden
een stabiele geest
ooit gelukkig geweest
Koppen herzoeken hun kippen
Vreemde vogels helpen
Met kwakkende penselen
Geelgroen vergrijzen
Het felle licht van de dood
Wordt gesmoord in flauwte
Van een flets licht
in een zonnig nieuw ontwaken…
Morgenstond
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
1.300 Een zonnestraal piept door het gordijn
Verbant kordaat de maneschijn
Leven ontwaakt in ochtendsluimering
En verdrijft de nachtelijke schemering
Bladeren zuchtend onder ochtenddauw
Verlangend naar het hemelsblauw
Stilte wordt verruild voor prachtige duetten
Die de vogels samen proberen neer te zetten
De dag reikt zich aan, nog mijmerend in…
Vingerlicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
465 ik zou je
door heel
vluchtigjes raken
langzaam wakker
willen maken
in warm
gedachten strelen
de trauma’s
van donker
willen helen
jouw dromen
vingerlicht tot
schemerpatronen
weven in de
kleur van de dag
naakt de zon
geboren zien worden
in haar stralenbereik
oplichtend als toen
in het aards paradijs…
Bloedtest
gedicht
2.2 met 27 stemmen
11.608 het raam rol ik een handlengte omlaag
en gaandeweg vult mijn gemoed zich weer
met lucht, ik snel, versnel, vertraag
de liefde is een bloedtest
en ik blaas, ik blaas, ik zie
dat wat vervliedt, wat niet
ik ruik mijn eigen adem
anders nog? de alcohol
de roes, het schrijnende
en het lucide... ik prijs
de dag die breekt, denk:
'goddank, ik ben…
drenthelingen 1
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
894 En opeens
hoor ik andere geluiden
zijn het dieren
die ontwaken?
en steeds meer
geluid uitbraken
koeien loeien
schapen blaten
vogels met
divers geluid
maar toch
blijft er
een stilte
er staat ergens
wat uit.…
Wakker worden op een herfstochtend
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
725 Achter de gordijnen is de wereld.
Buiten is hemelsbreed nog geen twee meter weg.
De schaduw van een gestalte, meneer Esdoorn
zwiept als een dronkeman, onvast ter wortel
lonkt naar de ruiten die mijn ramen zijn.
Opengeschoven stukken doek geven mij
terug wat ik nooit zou kunnen missen.
Esdoorn is nuchter, leunt gelukzalig
Op het leven van een…
Stil denken
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.179 Nu ben ik waar de nacht niets vraagt
en mijn schaduw slaapt
dicht bij
de droom
die ik bedenk.
Woorden komen en ik vang ze met mijn
gedachten
en geef ze
mijn
naam
en de stilte
die ik alleen in mijn dromen
om medelijden
vraag.…
Nog even dwalen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
447 ik heb je onverwacht
weer teruggebracht
uit de chaos van de tijd
je opende verschrikt
je ogen in een eerst paniek
herkende de omgeving niet
pas later vloeiden
beelden uit je droom
ineen tot werkelijkheid
je zag mijn lach
wilde nog even dwalen
maar ik wist je terug te halen
samen op de bank
hebben wij de tijd weer
helemaal in…
Uitgebraakte nacht in de morgen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
553 Onverkende brakke landen
doemen op uit het spookhemd
dat zijn ingewanden afdweilt
en breken zijn ogen
in onlust brakende broeikassen.
De drang de dageraad te wurgen
breekt uit zijn doffe blik.
Zijn rechtvaardige handen
grijpen de lucht voor hem uit.
De lucht kraakt ijl, maar het is slechts
het piepen van zijn verkrampte ligamenten.
De…
De lucht werd ouder
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
454 ben de trap opgegaan
heb de veilige koepel
van licht verlaten
tastte langs wanden
hoorde treden kraken
wist zo waar ik was
maar het benauwde
de lucht werd ouder
dikker en kouder
zweemde naar geuren
die raakten aan een
onherstelbaar gebeuren
nog had ik ruimte
moest wentelen in
steeds krappere draaien
op dat moment
scheurden…
De nieuwe morgen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
546 Bij het wakker worden
kust de nieuwe morgen
haar nog slaapdronken ogen
buiten is het voelbare afscheid
van de zon en de maan,
de eeuwenoude geliefden
ze schenken elkaar
de glimlach van het vertrouwen
in en op elkaar
ze wachten en verwachten
zij stapt uit bed
haar voeten raken de grond
haar handen
vinden de glans
van het ontwaken
buiten…