371 resultaten.
Verliezen en hervinden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
538 transparant
De ziel ademt naar buiten
De wereld een entree
Naar mijn gevoel
De pijn schuurt
Draait in mijn buik
Wurgt mijn hart
En klopt verder
De mooiste noot
Gehoord door
Hongerige oren
Snaren mijn ik
Zonder halt
Versmelten met
Eén zijn en voluit
Het leven absorberen
Gepantserd door ervaring
Geleerd een laag te smeden
Van vertraging…
Meisje van mijn dromen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
519 Als ik je mooie lach nu zie dan zou ik de tijd willen vertragen.
Met jou naast me hoor je mij nooit meer klagen.
Wil je vasthouden, knuffelen, beetje klieren en plagen.
Je kussen met de ondergaande zon die we samen zagen.
Samen met jou het er dubbel en dwars op wagen.
Het liefst zou ik willen slijten met jou al mijn levensdagen.…
Verborgen poort*
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
410 Het zwerk zit vol hongerige vogels
de dagen vertragen in rap tempo
gekken worden aanbeden als goden
het smalle zeegat kiest het ruime sop
De glazen dansen totdat ze breken
afgesneden bloemen zoeken een vaas
de kroegen van vroeger hebben heimwee
maar de oude tijden hebben geen haast
Achter de dijken boven de hemel
huilen de wolven in de…
Verzand
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
963 de lucht verft mijn verbeelding,
verdraait de wereld op mijn gezicht,
doet het einde vragen waar
mijn twijfels ooit begonnen
het blauw glijdt volmaakt doorheen
de wering van mijn sterven,
doet elke seconde vertragen waar
mijn tranen ooit ontsprongen
ketens drijven zwaar aan
mijn gestrande voeten,
doen lucht en licht verzanden,
een wereld…
Machinist
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
619 De onderaards zwarte
verkoolde schuppen
sputteren het hijgend haardvuur
nieuwe hagel in
Bombastisch rokende schouw
kringelt nu de roetwalm naar de maan
fluitend ronkende motor
blaast nu het perron
nieuw leven in
Maar de oogkleppen
zagen enkel ongeoorloofde
vertraging en hij gaf
levenslang het volle pond
In zijn volgestouwde geest…
afwachten
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
538 ginds gaat een fietser mank
op wielen zonder schoen
hoe krijg je een oude Teflonpan
schoon zonder schuren
een zondag gevuld met
onbewandelbaar weer
dan gaat weggooien van rommel
moeilijk door dode handen
kijk, een bouwvakker die
leegte met voegwerk vult
treinen met vertraging als
voorschot op eindeloze ruimte
sterren die je nooit…
De hunker
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
439 stil bewoog
je hand boven
mijn huid
het was
geen raken meer
een vriendelijk vragen
net geen
ontmoeten wel
een warm begroeten
in een
vluchtig eerste
verkennend contact
getraind als
jij was voelde je
energieën ontspannen
de hunker
naar meer in
verbazing opvlammen
jij lachte
om de focus in
rust te vertragen
leidde af…
Held
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
513 Versnellen kunt, vertragen. De dromerige
nachten, de lege dagen, vullen kunt.
Je bent een held als je vanuit de diepte
weer mens weet te zijn aan het oppervlak,
van geen wijken weet wanneer het tij
zich tegen je keert.
Een held ben je en je weet het,
om het morgen weer te vergeten.…
Levende anatomie?
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
449 rillingen zonder koorts
op het puntje van de tong
loopt over de gevoelstrap
van de ruggengraat
loopt via de heupen
naar de diepten van de bron
de hunkering ontspringt
in de hersenschors,
de verleiding
tokkelt op de snaren
van een dwangimpuls
gedroomde verbeelding
dat het jouw vingers zijn,
die het kloppend hart en
tijd doen vertragen…
Het klokgelui
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
565 geluid
van de kerkklokken
zij die uittraden
werden meegenomen
in de interferentie
van geluidsgolven
alleen het
stoffelijk zijn
werd uitgestrooid
over bos en wei
om dicht bij
de natuur te zijn
gevlaagd door de wind
die met lichte
onrust over dit
zielentransport
waar het vaak aan
communicatie schort
als de leef planning
door vertraging…
‘t waren vaak hun stemmen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
343 waren vaak hun stemmen
gedragen door overtuiging
die mij door de tijd heen
dat gevoel van thuiskomen
schonken in mijn schoot
’t moet zo’n seizoen geweest zijn
om vragen rond de werkelijkheid
die onvermijdelijk komen zouden
met een betrouwbaar ogend verhaal
een levensgeschiedenisbos in te sturen
’t is een tigste natuur geworden
die vertragingen…
Moeder
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.808 Al was het om de tijd te vertragen,
wilde zij de antwoorden niet kennen,
durfde aan het beeld niet wennen,
Zij moest het heden wel verdragen.
De dagen kruipen traag de seizoenen door,
Vitrage achter en cactussen voor.
Op diepe afstand lantaarnlicht en kale bomen,
Auto’s, wandelaars, schoolgaande kinderen die gaan en komen.…
Elixers van Expressie
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
462 Voortschrijdend
is de strijd,
Tegen het vertragende gevecht,
In het moment voor het geschrevene,
Weerbarstig
klimt de schamele moed
omhoog langs groeiende veerkracht,
En spant de bogen der opwellingen,
Onder druk
druipt het brein droog
het stof tot nadenken,
Bruisend borrelt de beroering,
Dwalend
drapeert mistige muze de pilaren…
geduld groeit
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
3.745 segmenten leergierig en jong
nemen kennis van wetten
door herhaling in zetten
van remmende voorsprong
met name het grote vertragen
in centra straten op burelen
zacht sudderen de taferelen
rond onze oud'ren van dagen
ganse groepen drijven mee
verzonken in tijd als in zee
bij kassa's rijpen diepe gedachten
allen staan geduldig op hun…
Tuin om jou
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
538 Ik maak een tuin
die om je heen zal groeien
met vaste hand bed ik je in
druk ik de grond rondom je voeten
Vlei je maar neer
omwoel de aarde met je wortels
tussen monarda en kardoen
vertraag de hartslag van de aarde
mijn ranke juffertje-in-'t-groen
Schik dan het blad van de accantus
als een groen deken om je heen
en laat je geuren me bedwelmen…
Bedwelmend ?
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
575 Oh die liefde, als kind te spelen
dat ik onder het hart zal dragen,
we zullen er samen van eten om
aan ieder te verdelen, ook als zon
en maan hun baan zullen vertragen,
tot in de diepste kleuren van Eros
fluit, door de zoete dood getroffen.…
In het bos
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
679 ligt stil en haast verscholen
mijn huis van houten planken
met groei en bloei verweven
de tijd heeft het beschuttend lijf
en de stenen pannen gevormd
het geheel is aan inzichten
van seizoenen te danken
midden in een verlatenheid,
van mystieke aard,
waar enkel natuur zorgt
voor ongedwongen klanken
kan ik van zelve
mijn denken vertragen…
afscheid zonder te kennen
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
671 wat ik ook vermag te wezen, de tijdlijn
scheidt mijn discrepantie en hallucineert
zonder het vermogen tot herstel, een treurnis
is als een gebroken hart met in het midden
een lamgeslagen vleugel
het beeld herrijst en herroept de enkelvoudige
zich aan te sluiten bij de meute, trendvolgers vertragen
hun tred en wankelen bij een linkse tegenwind…
afscheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
658 mocht toch de begeerte vertragen
doordat van de roos de doorn slechts rest,
de magie van hartstocht verraden,
schroom niet, strek de vleugels oost west.…
Tijd
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
465 De snelle trein die mij door ‘t leven jaagt
loopt op een vaste tijd vrij van vertraging
met ongekende vaart zonder bevraging
of mij die barre snelheid wel behaagt.
Ik had het jaren lang niet in de gaten
hoe snel de trein me door het leven reed
ik was nog jong en had van tijd geen weet
bemat het leven met de ruimste maten.…
zonder titel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
486 verscholen
mijn houten thuis, een stulpje
met groei en bloei verweven
de tijd heeft het beschutte lijf
van pannen op gelaagde planken
gevormd, het heeft zijn pracht
aan wisselende seizoenen te danken
in een verlatenheid,
haast van mystieke aard,
waar enkel de natuur zorgt
voor ongedwongen klanken
daar kan ik van zelve
mijn denken vertragen…
Die Mooie Toekomst...
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
703 Als zij nu eens een beetje wou vertragen,
wie weet vang ik die Toekomst dan ooit wel...…
Tal van rituelen
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
525 met zwarte lagen
dekten wij ons toe
behalve zij die dat
door branden nog
even wilden vertragen
een lach van
het is mooi geweest
was niet altijd feest maar
wij hebben voor ons werk
gestaan de plicht gedaan
het gaf rust aan
nabestaanden te weten
dat zij die gingen nog
altijd deelden in het fysiek
en geestelijk aanwezig zijn
in…
Als men verjaart
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
469 bij het ouder worden
rijst in mij de vraag
wat doe ik met de eeuwigheid,
valt er in het hier en nu
dienaangaande nog iets te kiezen
of zal ik slechts gaan vertragen
en het stoffelijke, al dan niet
vergezeld van de geest, verliezen
ik heb besef van mijn beperking
en weet niet of ik er in slaag
of ik daarmee het inzicht vergroot
dan wel…
Het nieuwe buiten
netgedicht
4.9 met 25 stemmen
438 ik hoorde je al
in het klepperen
van de deur
zag je in het
tochten van
de gordijnen
merkte de
smaakmakende
geur op van het
nieuwe buiten
die ook langs
de hond gleed
hem deed
ontwaken en
alert maken uit
zijn coma na
het slapen
helaas bracht
de regen een
licht vertragen
we moesten
jassen dragen
die onze vrijheid
in het gaan…
archaïsme
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
480 laat
rusten in zijn schaduw
zijn duistere blik is
slechts een vermomming, in
wezen is het een gewone dag
die aan het eind een gordijn
langs de zon schuift
nimmer is het wonder
van plezier ingedaald,
achter de luiken die
aan het halfrond mijn
ogen deppen wanneer
tocht deze laten tranen
zo ook, ja…de uren ze duren
ze zeggen vertragen…
in vliegende galop
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
993 ik zie je
als mijn zomer
berijd de lente
als een paard
stijgbeugels zijn
omgekeerd geaard
ik houd je
warmte vast als
jij weer galoppeert
schuur langs je flanken
je steigert als ik je heel
plotseling diep penetreer
we rijden samen
in gestage draf
versnellen dan de pas
gaan in vliegende galop
met af en toe vertragen om
elkaar wat…
zonder groen blijft het bladstil
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.011 zie het dagen, uren
komen niet tot helderheid
zijn de nacht aan het vertragen
de zon vervlakt in
het krachteloze klimmen
neigt bij opgaan al ter kimme
de lucht is kil, dunnig
vlaagt een koude wind, maar
zonder groen blijft het bladstil
nog kleurt de oogst
de bodem wordt al schraler
weiden zonder vee steeds kaler
het leven trekt…
Verder uit de kust
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
665 op het strand
verbrandden voeten
in de gang naar zee
zij fluisterde verkoeling
golven namen ons snel mee
steeds verder uit de kust
hitte werd met schuim geblust
daar dreef je aan mijn handen
in het spaarzame oranje pas
toen braken voor mij alle banden
ik heb jouw zilt gekust
slechts factor tien kon het
intense zonlicht nog vertragen…
Als de stilte schraagt
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
652 droefenis heerst
blijken bloemen te groeien
terwijl houten planken
nog moeten worden gezaagd
zie ik elders al leven bloeien
zelden ervaar ik bij het sterven
van de winter
de lente zo vroegtijdig ontspruiten
of het is turen in glazige lucht
waar merels de onschuld uitbuiten
*
maar nu lijkt de voorzienigheid
mij in te halen
vertraag…