4358 resultaten.
Het koele meer...
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
900 Sereen zacht ademt het meer
De koele dampen langs de oevers
In het nachtlicht weven de sluiers
Een mistgordijn van zilveren rook
Langzaam versluieren de sterren
Het nachtlicht wordt in vaalheid gedoofd
De aarde is nu onderworpen
Aan de adem van het koele meer
Sereen in mystiek gehuld
Laat het koele meer zich dragen
Niets laat zich nu nog…
hongerogen staren
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
1.000 wendt dan de blik
en schrikt beduusd
van vreemde krachten
ze reiken naar je ziel
voelen aan je geest
hongerogen staren
en baren zo je angst
er zijn er op je pad
een paar geweest
in wie je wel
vertrouwen had
je handen spelen
met de tijd, eeuwen
zijn vergleden, in
hoofden voel je pijn
die gisteren is geleden
hun last is niet te dragen…
Moeder
netgedicht
3.2 met 24 stemmen
5.209 Van alle vrouwen in mijn leven
Is er slechts één mij trouw gebleven
Zij droeg mij toen ik nog niet kon staan
En liet mij nimmer ten gronden gaan
De ware liefde heb ik van haar geleerd
Wat in haar ogen goed was en verkeerd
Bij zware tijden in mijn donker huis
Hielp zij mij bij het dragen van mijn kruis
Ofschoon er zovelen mijn hart…
Depressief I
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.979 De beenhouwer maakt een hansworst
draait je geweten door de gehaktmolen
met een kruidenmix van spijkers
en liters vet om in gaar te koken
De bestanddelen zijn onbetrouwbaar
en dragen een zoute nasmaak
van teveel deprecierende zelfstrijd
en te weinig opbouwende aanspraak
Je voelt je een nietsnut, overbodig op de wereld
maakt gehakt van…
jouw basalt en mijn graniet
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
723 op
een onbetreden pad
ademloos en nat
zien wij hoe kracht
en tijd zich
in de aarde vreten
om gelijkheid aan
het oppervlak te meten
ook jouw basalt
en mijn graniet komen
die eeuwige erosie tegen
maarin zachtheid
kent gevoel veel
andere en mooie wegen
we varen mee
op golven die
ons zonder weerstand
naar bestemming dragen…
rantsoen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
955 weduwlijk beweegt ze
richting marktkraam
bestelt er kaas, een halve portie
dat is voldoende nu
zoals het tafelkleed net past
op de hoek van het tafelblad
en groot genoeg is om één bestek te dragen
ze oefent in haar monologen
waar vergissen nog menselijk is
als ze zich omdraait en vraagt
-vind jij die blouse ook mooi-
en ze weer…
partituur
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
800 klank
die nog galmt
tussen de dode kaften
het is jouw bezieling
waarnaar ik zoek
laten we de gevallen woorden
stapelen als orgelpijpen
en een eigen muzikaal verhaal
tot een ouverture rijpen
waarin mijn hart en jouw lijf
versmelten tot één taal
van wiegende noten
waarop ik met jou
de liefde bedrijf
en de toetsen van klavieren
ons dragen…
ik laat je gaan
netgedicht
4.4 met 19 stemmen
1.657 ga maar kind
beweeg mee met de winden
de noordenwind de oostenwind
als je meebeweegt dan breek je niet
buigen is beter dan barsten
ga maar mee met de seizoenen
dans in de regen
en baadt in de zon
draag haar zacht over sneeuw en ijs
als je warm ben dan bevries je niet
ga maar kind
ga maar mee met eb en vloed
kabbel in zacht golvende zee…
De eerste dag
hartenkreet
3.6 met 10 stemmen
931 De rozen dragen parels
uit de handen van de morgen,
parels voor mijn liefste
die in het open raam
een frisse mond haalt
en de ochtend zoent.
De zomerlucht hangt
blauw-gewassen en geboend
te drogen
in een spinnenweb van licht.
Ik voel de naaktheid
van de nieuwe dag heel dicht,
als was de wereld
pas deze nacht geschapen.…
Klokhuis
netgedicht
4.4 met 17 stemmen
1.319 klokhuis maakt appelvlees
daaromheen spant de schil
rond, noemt “Elstar”
laat zich eten hapsgewijs
slurpt, geurt rijk
verwachtingsvol
want bomen groeien door
in de buik, laten zich dragen
van heinde ver en terug
een naam verandert in avondfruit
de kern is een huis
door pitten bewoond
op de zuidelijke helling
van de hoge berg Jinjan…
woog mijn kracht te licht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
570 je gaf me stenen
zonder kijken
stapelde mijn handen vol
koos vorm en kleur zo
dat de harmonie zou blijken
jij gaf me meer gewicht
dan ik kon dragen
woog mijn kracht te licht
zag je ogen vragen
waarom ik ben gezwicht
de stenen vielen in
de moederaardeschoot
weg was de belasting
wat jij raapte kon niet
leven was gescheiden…
in waarheids duisternis
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
593 nee
niet in het duister
duister vindt
waarheid in het licht
vindt licht in
waarheids duisternis
weinig woorden
dragen waarheid
vluchtig
als een groet
ze verwaaien
worden niet gekend
ze gebruiken
is men niet gewend
een vreemde
dolend in het land
van eerlijkheid
herkenbaar
opgetuigd als echt
maar niemand
die toch voor
haar…
Tegeltaal
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
443 Gebakken taal heeft soms een snoet
als hoofdletters een rok dragen
en lange lussen veters rijgen
in op maat gemaakte korsetten
dansen volgzinnen ademloos
verliezen af en toe grip
bij het walsen en keren
geven platweg smoel
aan lachende letters
tussen soms verwrongen woorden
wanneer zij zich spontaan verhangen
aan een wit gekalkte…
Zondagsrijder
netgedicht
3.5 met 26 stemmen
1.402 Op de A0 is een zondagsrijder gespot met bebloede ogen
verkrampte hersenen herkennen oranjebitter op afstand
akelamoeders dragen dagelijks kloeke rokken en halsdoeken
die knoop je niet zonder bezwaar vast aan Heras hekwerken
Welke afslag de moordenaar neemt is volstrekt duidelijk
Afslag Vangrail, derde rotonde rechtdoor naar…
ik zou je willen houden
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
849 nu ik het dromen heb opgegeven
lijkt de wereld
eens zo luid
ik trek me terug
schik het huis naar het noorden
genoeg tot alles
en tot waanzin naast geraamtes;
het lege staren, de weg terug
het verwensen van herkenning
en de diepte binnenin
mensenvreemd
en daarna verdwenen
draag ik het gevloek op heupen
of waarin ik ga geloven…
Eenzaam
netgedicht
3.4 met 13 stemmen
883 toetsenbord
een zwijgend scherm
gedachten, roerloos, emoties
gesloten ogen
haar proberen tot leven te wekken
haar glimlach
haar ogen
haar mond
denkend aan beladen plekken van vroeger
met jou
als symbool van je wispelturigheid
pikken kraaien in platgewalste lijkjes
op het gerafelde, oververhitte asfalt
ik heb geen spijt
ik draag…
En het is goed zo
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
2.290 de ochtend sneller brengt dan ik zou denken
een beetje Beethoven, een vleugje Bach
of gewoon een frivool orkestje met een
bombardon waarvan de slagen galopperen
over het pleintje alwaar ik woon
als ik mocht hopen wenste ik jou
al mijn liefde, een reis naar de tropen
een licht getinte huid, doch mijn
adem is niet toereikend en draag…
De Staat
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
835 Wordt het niet tijd om
een eigen weg te gaan;
bij te dragen aan nauwere
contacten? Was het maar zo!…
Bloot in hooggehakt
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
753 stap verdwijnen
ik draaide keek
en liep haar achterna
de wind droeg modisch
haar jas in lichtjes vlagen
een korte rok en
vleugjes lange benen
de tenen rood gelakt
bloot in hooggehakt
het haar speels
opgebonden in het
heersend blond een
zachte dromerige mond
ze liep als een godin
toch ben ik afgeslagen
benen wilden mij niet dragen…
Eenzaam
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.482 toetsenbord
een zwijgend scherm
gedachten, roerloos, emoties
gesloten ogen
haar proberen tot leven te wekken
haar glimlach
haar ogen
haar mond
denkend aan beladen plekken van vroeger
met jou
als symbool van je wispelturigheid
pikken kraaien in platgewalste lijkjes
op het gerafelde, oververhitte asfalt
ik heb geen spijt
ik draag…
Verloren in een grote mensenwereld
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
633 Moeke
stil zoeken mijn ogen
jouw gezicht
op de oude foto
kennen doe ik je
eigenlijk niet
vijf jaar was ik
toen je dood ging
toch voel je zo vertrouwd
inmiddels ben ik
bijna tweemaal
de leeftijd in jaren ouder
dan jij ooit mocht worden
maar nog diep van binnen
is er het verdriet
wat ik toch
een levenlang bij me draag
het eeuwige…
schaduwdans
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
781 ik vul jou, mijn dichter
aan
met woorden
die uitgesneden liggen naast houtnerven
en waar de vloer, vastgeworteld
zijn schaduw geeft
speels mijn armen
rond jou schetst
ik weet niet of ik nog iets
zeggen wil of dat ik de bloemen verder
draag
naar buiten
de nacht vol weemoed
met wind en de onzichtbaarheid
van mijn dromen
je…
Tussen heuvels en vallei
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
566 heb stenen gestapeld
rond je navel en
draag olieschalen aan
de korte lont
ontvlambaar door het
eerste licht van morgenstond
ze balanceren op
de zachte ondergrond
van borst en buik
tussen heuvels en vallei
spelen wij het passiespel
van langzaamaan naar snel
de volle maan zwiept op
tot halen en weer brengen
om de climax te verlengen…
Ook op deze dag
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
572 Ook op deze dag worden kinderen vermoord
omdat de heersers bang zijn voor de kleinen,
omdat ze niet verdragen kunnen dat er licht
zal vallen op hun daden, niet zo fraai dus
zullen ze verschijnen, die daden, maar
doordrenkt van bloed de witte doeken die
de kinderen gaan dragen; ze zullen roepen zonder
woorden, zonder klank, maar doordringend…
Noorderlicht
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
585 met het noorderlicht
in aanschouw
vliegt het voorbije leven
langs mij heen
zo dierbaar en
voor altijd in
mijn hart
zoete herinneringen
suizen langs mijn oren
om voor immer op mijn
vleugels mee te dragen
met mijn ogen gericht naar
de horizon
trekt de ijskou aan mij voorbij
zie ik aan de evenaar
de zon weer schijnen…
Op zoek naar woorden om te troosten
netgedicht
3.7 met 35 stemmen
3.790 Je wil zo graag de ander dragen
maar worstelt ook met eigen leed,
en 't luisteren naar de laatste vragen
geen mens die hier het antwoord weet.
Maar toch: de liefde wil het wagen,
de liefde die zichzelf vergeet.…
dans en genees me
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
875 verdwijnen
of zou er plaats zijn
om ze als meeuw te verwekken
om ze uit het niets te schrijven
bovenop de seizoenen
en de vergane hartslag
van de tijd
er is hier en er is nu
maar maak me wakker als de stilte
me ten dans vraagt
daarginds aan de waterkant
ik zal in zee lopen
steeds verder en verder tot ik haar spreken
kan dragen…
Blijf scherp
hartenkreet
3.2 met 10 stemmen
968 Velen van hen dragen kleurloos donkerblauw
adepten met een stropdas,
marchanderend over het ideaal van de economische bouw.
Zij verstoppen echter verstrengelde belangen
van machtige landen, van banken, de politiek
van die verknipte figuren die je met medailles behangen.
Blijf scherp!…
Heksenhand
netgedicht
4.8 met 30 stemmen
845 Ik zal jouw gedicht begraven
in de grote ego-kist
als je hem alleen kunt dragen
heb ik mij in jou vergist
met flarden van de buitenkant
is nooit een kern beschreven
gemanicuurde heksenhand
door ledigheid gedreven
grotesk gewauwel over kleuren
die jouw zilte ziel ontbeert
leidt ons blind door open deuren
waar het ik-tijdperk…
Glimlach van het avondland 2 ( zen)
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
660 Waar de tochten gaan
dragen bloeiende sterren
mij in een zetel.
Brengt de schaduw licht
in harten van kinderen,
als de zon ondergaat.
Weidse grasvlakten,
lotussen aan de hemel,
verdiept de melkweg.
Blauwe regens
aan de verre horizon,
valt zonder druppels.
Veel schapenwolken
hemel vol verwachtingen,
waar is de herder?…