7971 resultaten.
Woordengordijn
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
406 breek de windstoten
met harde kloppen in de schuimkoppen
maar niets vlucht sneller dan de wind
ik breek het spiegelende watervlak
dat slechts wat rimpelt aan de oppervlakte
terwijl het in de diepte verder stroomt
ik breek de stilte
met een schreeuw
maar de echo antwoordt niet
er rest nu slechts een hunkering
en een speels geweten
achter…
Geluk
gedicht
2.5 met 52 stemmen
20.621 In takken groeperen zich groene zinnen
popelend om alle kanten uit te lopen
Op stoeptegels een kindertekening
door regenschrift al half gewist
Achter een dakkapel begint een merel te zingen
houdt dan midden in zijn herinnering op
In mijn hoofd vertwijgt zich zijn lied - niemand
ziet iets aankomen, dat is ons geluk.
------------------…
Afstand
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
539 meeuwen lokken je mee
de verre horizon
het eindeloze zand
de diepte van de zee
maar die oneindigheid
ruikt soms naar eenzaamheid
en een mens van zout
zou er wel eens kunnen oplossen
het voelt echter goed
om hier de prikkelende pekel
van onder je huid te halen
en achter te laten aan de havenrand
vol van vluchtige bootjes…
ter overdenking
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.084 tot stof zullen wij weder keren
elke keer weer schiet dat door
mijn hoofd achter mijn computer
vanuit een ooghoek zie ik
rag rechts in de hoek,
een stofnest zelfs,
hangend aan de stekker die
mij verbindt met u
schoonmaken is een optie
en vervolgens hang ik daar
als stof, ter overdenking…
Veteranen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
1.095 De oudstrijders marcheren achter elkaar,
in de veteranenparade volgt de man met de zeis
en daarna nog vele skeletten van de strijders
uit eerdere tijden van de mensheid
een verbeten blik in de fonkelende oogkasssen
het einde is nog lang niet in zicht
en de dood oogst met zijn zeis
veel nieuwe strijders
ongeacht leeftijd of ras.…
Jane
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
512 Zij
Op het terras
van Toro in Zutphen
Zachtjes blazend
tegen de damp van
een organische thee
Haar ogen verborgen
achter zwarte glazen
Een langzame beweging
van haar vingers
alsof ze een sigaret
uit haar mond neemt
Het staren naar
het spoor van sproetjes
op haar slanke arm
Plots haar betoverende glimlach
Ik
Totaal van de kaart…
rust
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
867 ik zwem tegen de stroom in
met achter mij het geluid van de waterval
bang om op de rotsen te pletter te slaan
maar stel dat ik mij mee laat voeren?
en in het kolkende water
naar lucht happend
hangend tussen hoop en vrees
naar beneden stort
en daar geen rotsen vind
maar waterlelies
en in serene stilte blijf drijven…
grootouders
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.674 het vrolijk dartelen
doet de ademzwaarte van zijn jaren
lonken naar de lichtheid van de jonge jeugd
ziet de kleinen plaats betwisten
op haar uitgedroogde schoot
om het genoeglijk leunen
tegen het verend boezemmos
spartelend achter tandentralies
onuitgesproken gedachten
hij weet zijn rijkdom
meer dan goud of diamant
dat daar liefdevol…
Geweld verdelging
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
535 Als er geen geweld meer rondzwerft
zal de wereld geen gebroken hart meer zijn
met een tranenspoor van verdriet,
want gekruist langs de vele wegen
zal de onweersbui van het betrokken gezicht
geen gedonder meer verstrooien over kale plekken,
dus de laatste overstromingen van emoties
zullen dan verdampen achter de bescheiden zon
en het hoopje…
Ik glimlach
netgedicht
3.3 met 18 stemmen
651 een spin is druk in de weer
is niet gehaast
ze spint een draad aan leibomen in de herfstige lucht
bepareld met dauw
ik glimlach van het venster af
om wat ze doet met kracht
en houd me stil achter het vensterglas
bij wat ze doet in stilte van bezit
waarop dauwdruppels haar spinrag troon omringen
wit op wit…
de verleiding van de roos
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
615 uit eindeloos geduld
blad voor blad
gigantisch groot en rood
siert zij je doek
achter preuts gevouwen blaadjes
over de zoete geheimen
van haar hart
graaft je blik steeds dieper
voorzichtig nerf na nerf
laat je haar groeien uit je verf
en honderdvoudig uitvergroot
geeft zij zich bloot…
te leven
netgedicht
3.4 met 19 stemmen
565 een stem roept
het slaan van de deur
het is avond
schemer
kopieert woorden, de bleekheid van de maan
en nog veel meer koude
misschien zoek ik een weg
waarachtig achter ramen
ongeteld
"zou dit het sterven zijn
uit tussenpozen gegroeid"
het voelt zo aan, zeg je
je ogen op mij en het verschil
gericht
zonder gezicht
loop je mijn…
Huilen hoeft niet.
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
790 Huilen mag je daar alleen,
achter je eigen voordeur
maar er is er geen een,
die nu nog een deur heeft.
Men lacht, en is al blij
dat familie
de narigheid heeft overleefd
en wij?
Wij huilen voor hen!…
Voorbij de schemer
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
876 Zij omarmt haar pijn
achter muren van zwijgen
voelt haar vraag veel te klein
woorden kunnen breken
waar zoveel verdween
slechts stilte kan spreken
door het grauwe heen
de wind draagt haar tranen
- hij ziet ze niet graag-
zout waait naar zee
waar het licht
valt,
vandaag...…
Japanners huilen niet.
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
634 Huilen mag je daar alleen,
achter je eigen voordeur
maar er is er geen een,
die nu nog een deur heeft.
Men lacht, en is al blij
dat familie
de narigheid heeft overleefd
en wij?
Wij huilen voor hen!…
Stemmen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
442 In mijn hoofd stemmen, die
mij antwoord geven, waarbij
de indruk bestaat, dat er
iemand achter zit en zo de
werkelijkheid maakt.
Maar het is geen werkelijkheid,
slechts wenselijk denken.
De stemmen lijken echt en
scheppen een verwachting, die
niet zo waar is als je denkt.…
Zomerregen
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
788 Hoog en droog achter mijn pc
Nippend aan mijn net gemaakte thee
Vergezeld van een heerlijk kokoskrans
Ontloop ik gelukkig die ene natte dans
Want buiten is er die enorme zomerregen
Goed voor de tuin, die kan er dan weer tegen
Blij dat ik vanochtend de boodschappen heb gehaald
Anders had ik nu ontzettend flink gebaald!…
grote grijze zee
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
666 hier niet –
mens is er,
knallen en
snelle dood
door, weer door
achter ginds
is eten
en rust
volg zon, sterren
vlieg erheen,
met ons mee
op en neer,
vliegensvlug naar
grote grijze zee…
Ik voel mijn lach
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
790 er woont een merel in mijn tuin
hij zingt van de liefde
op een hartjesdag
hij wakkert het voorjaar aan
alsof er roze stofjes zweven
een proviand voor mijn ziel
ik voel mijn lach
de tobberige wereld
verdwijnt achter een gordijn
van zacht frivool zijn
laat me dromen, verzinnen
zo vlinderachtig, prachtig
deze vreugde minnen…
Uit het lood
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
602 ik ben op drift
los geslagen van de ankers
in vrijheid maar ontwricht
heb de schepen
achter mij zien branden
tot verleden en de dood
voel me speelbal
van de golven
verdwaasd en uit het lood
zoek naar bakens
die mij gidsen vaar op lichten
met een strakke koers
naar havens waar
ik aan zal meren
een nieuwe ligplaats uitproberen…
een golf en een gedachte
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.069 alles laten wij achter
het spreken, het luisteren, het lichaam
ongenezen
een vleugelslag, losgelaten
in het zonlicht
dubbel zo lief
nu jij nog een keer
langs onze wangen streelde
zonder bezit
*
'bidden is onderdak zoeken'
vertelt een stem
wij wonen voortaan
in jouw schaterlach
.
voor C.…
adieu 2012
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
685 het jaar kende precies zijn plaats
het was bezig met wat bewegen moest
het vond het moeilijk om zichzelf aan te raken
toch liet het een spoor achter
van mooie en minder mooie dingen
in een wereld van ontmoetingen
waarin activiteiten samengebracht werden
in een beschaafd applaus
deze tijden weerspiegelen nu
in onze herinneringen.…
Als het rumoer verdwenen is
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 OUDJAAR 2012
Het helse kabaal
Achter ons gelaten
Pijlen die zinloos de
Hemel hebben bestormd -
Als uiteind'lijk al het
Nutteloze rumoer verdwenen is,
En het ogenblik van de
Stilte aangebroken is,
Die zo weldadig over ons
Gevallen is - stilte,
Vallende stilte die zwanger
Is van tijd die open staat
Voor een ieder die wacht…
Mijn schaduwvriend
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
873 Je bent een schaduwvriend geworden
vooral in de zomer wanneer de bomen
vol bladeren langs de beekjes staan
de vlinders die verraden je aanwezigheid
ik kijk op en zie ze dwarrelen dwars door je heen
maar als de zon achter de wolken verdwijnt
besef ik te laat
dat je in het duister alleen bent weggekwijnd.…
Schaduwgrote schoenen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
641 De pet op, schuin
schaduwgrote schoenen
het kind lacht
publiek dat kijkt
Achter de ogen
wellen steeds opnieuw tranen op
In het wit, met neus rood
lacht hij zijn verdriet, met veel ande-
ren zeer graag
gedeeld
treurnis te snijden
zichtbaar de lach
onder door hem verhulde traan…
De nuance
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
605 ik wantrouw de stelselmatige stelligheid
ik vertrouw daarentegen de zoekenden
de breekbare geluiden, de brakke tinten van het ochtendlicht
de twijfel, in woorden die moeilijk te omschrijven zijn
de hapering, de rimpeling in het water
de ommekeer in de rechte lijn
de wolken voor de zon
de zon die achter de wolken schijnt
en het woord dat eigenlijk…
zomeravond
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
378 de zomeravond is dwalen
achter een fietslamp
het land ligt gedempt
zonder weerstand
elkaar de hand reiken
in een samenhang luisteren
naar het suizen van de banden
zonder angst al wat kou
tussen de bomen hangt
en wij gerust in ons wezen
verder het pad afleggen
geleidelijk als twee lichtprikken
door het duister trekken…
Dichtbij
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
532 Verdriet zie je vaak niet
het gaat vaak verscholen achter de deur
verdriet heeft vaak geen naam
het staat niet geschreven op het lichaam
en zo blijft het dichtbij huis
komt het niet buiten
het wordt niet uitgeschreeuwd
en staat niet geschreven op vuile ruiten
verdriet blijft vaak binnen
dichtbij het hart.…
Voel de verf
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
463 Die mezelf was
Kwijtgeraakt,
Zelf niet meer
Wist wie ik was
En waar ik
Vandaan kwam
Laat staan dat
Ik wist waarnaar
Ik op weg was,
Breng met dikke
Verf op dit doek
De pijn van mijn
Leven aan -
Elke klodder die
Zichtbaar achterblijft
Is uiting van een
Traan die onzichtbaar
In mij achter bleef
Maar nu voelbaar
Langs…
Grensverleggend
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
521 Die de grens van oudjaarsdag
Al een dag naar voren
Hadden gehaald om
Ongestoord hun achterlijke
Gang te kunnen gaan
Verleggen nu opnieuw
Een grens door na een
Redelijk milde straf
De burgemeester te
Gaan bedreigen -
Heldhaftige brief,
Branieachtige toon
Maar de naam van de
Afzender vermelden is
Voor zulk volk
Blijkbaar…