2600 resultaten.
Had ik de liefde niet…
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
5.298 omzien de tranen
van vreugde en geleden verlies
wordt warmte van jaren ingepakt
mengt zuidenwind met kille bries
maar ook na deze dag
worden nieuwe morgens geboren
en nachten samengebracht
binnen de ring van versmolten harten
nog zoveel dagen niet geteld
geheimen nog niet gedeeld
woorden onuitgesproken
strelingen niet gevoeld
de horizon…
Dichter zonder naam
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
734 wil je vliegen hoger vleugelen
koersen naar een nieuwe horizon
je onderscheiden in het grijs
ontsnappen uit wat duf en stoffig is
verdwijnen uit het nest waar je begon
verdicht dan stukjes leven
lees ze uit op kleur en weet
dat boodschap vorm en toon
je maximaal applaus zal geven
en vooral heel weinig hoon
zuiver zacht zal je de roos…
Als!
hartenkreet
1.4 met 11 stemmen
1.520 Als ik weer eens eindeloos verzonken zit
in mijn tunnel van verdriet
mijn geest verdoofd, mijn hart gebroken
wil ik eigenlijk alleen maar
dicht bij jou zijn en vluchtig een blik
in jouw twinkelende ogen werpen
en weer genieten van jouw lieve lach
maar jij bent niet hier
Als morgen de zon weer zal schijnen
en de horizon net een golvende zee…
Ik ben. Jij ook?
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
996 Ik lig hier op een grasveld
tussen drollen
Ik lig hier op een grasveld in de stad
Ik lig hier op een grasveld in de stad
tussen drollen
En ik luister naar het als een waterval bulderen
in de verte
Naar het als de donder donderen
langs de horizon
en ik bedenk mij:
"Het is donderdag vandaag"
Terwijl de auto's en de treinen,
bulderen…
De laatste wanhoop
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
780 - De laatste wanhoop
'n wolk opgezogen
in d'ijle atmosfeer
Eenzaam strand
priemt door pluizige vrieslucht
met 'n lans van gloeiend zand
verwekt 'n plaats waar twijfel
een nutteloze waakvlam is
Hoop ontspringt en ontwaakt
focust op de meelijwekkende horizon
wakkert zijn zelfdbeeld aan
beslecht simpel een gespeelde strijd
Overreden…
De zee is mijn aarde
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
624 De zee is mijn horizon
Zij kust,
raakt,
bereikt.
In haar sferen veer ik op.
In haar schoot word ik man.
Ontembaar bruist de branding.
Zij slijt ieders stom verzet.
De zee is mijn aarde.
Zij kiemt,
voedt,
baart.…
Confiteor
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
566 Straalt koninklijk blind onze
vrede naar de horizon. Daarvoor
was ik niet
meer aansprakelijk.
De god in mij luistert
aan het gonzen van de wolken.
Geen berg verzet zich. De hemel
buldert heeft vrij spel draait ons bestaan
kadul. Het rollen het tollen het is zijn trots.
De wereld zijn religie.
Voor mij niet meer.…
Business
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.583 glimmen
mijn neus voorbij nee hij is niet
egoïstisch, werkt voor zijn nageslacht
Het golvenspel ja
nee de lift stijgt toch
knisperig geknars
de fluwelen lounge staat net hard
genoeg
Onderweg
ruitenwasser dienaar van hun
op maat gemaakte uitzicht het glas
blinkt feller van beneden
Ze zitten
zo hoog dat de zon dwars
doorheen hun horizon…
Nieuw avontuur
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.720 bijkomen
Van die andere, een paar uur
Maar het leven gaat verder
Het wacht niet tot volgend jaar
Die deur die gaat nu open
Dus volg je hart gerust maar
Je weet nooit van te voren
Is dat goed of is dat fout
Maar als je helemaal niks doet
Dan wordt je hart zo koud
Dus hou het warm en loop erheen
Het nieuwe avontuur wacht
Een regenboog aan de horizon…
Zee
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
978 “ deze reis is voor altijd
deze reis is voor het leven
voor niets meer”
Land opdoemend aan de horizon
een lijn van kalmte
een streep van leven
een zekerheid
een fantasie
Onnoemelijke rijkom en harteloos verdriet
Van ver staart iets naar zand
en verder nog naar het oneindig groen
van leven en aarde
Een andere wereld…
Jij...
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
1.763 Met je blonde haren
Betoverde jij mij…,
Maar boven alles hield ik van jou om wat je tegen mij zei,
Als Klaas Vaak maar slaapzand in mijn ogen zou sprenklen
Maar ja, ik lig toch eeuwig aan jou te denken,
Te denken aan jou,
Omdat ik zoveel van je hou,
En bij de wandeling op ’t strand
Aan de horizon,
Wilde jij mij kussen:
De brandweer kon mijn…
Met as vervuld ( haiku’s)
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
580 Wolk aan de horizon,
ondergeschikt aan hemelen
om elders heil te zoeken.
Onder bomen ruist de dood,
lichaam rekt zich in ijver,
de maan kraait in z’n vijver.
Door de zon verdroogt,
fluistert vuur de dagen uit,
wensen met as vervuld.…
Dromenvanger
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
601 ze weeft de wonderbaarlijkste dromen
als de zon haar wangen streelt
bewegingloos leunt ze achterover
geen mens weet wat er zich
in haar mooie hoofdje dan wel speelt
alleen de wind
in een zachte intieme fluister
draagt weerspiegelend
het sprookje van hem en haar
op een roze wolk ver over de horizon
daalt neer met een streling
op een door…
Stel...
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.100 Weg horizon en vergezicht,
stel, het wordt nooit meer licht!
Stel, het wordt nooit meer nacht,
wie heeft daaraan ooit gedacht.
Weg de sterren en de maan,
alsof zij nooit hebben bestaan.
Dromen zijn niet meer van belang
want straks de laatste zonsopgang.
Duisternis verliest haar macht,
stel, het wordt nooit meer nacht!…
Terug uit Londen
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
734 Dan het omroepbericht
dat man en vrouw stil doet staan
en weg doet kijken, naar de horizon
verscholen achter bussen, flats en kabels.
De trein komt over enkele minuten binnen op spoor 1.
De kermis van het leven.
Piccadilly circus.…
- Contrasten -
netgedicht
4.2 met 42 stemmen
855 dromerige romantische lentepoëzie,
naast zachte sprookjesachtige schakeringen,
kleuren traditioneel, doordrongen met sympathie
het gevoelsleven heel mat, maar met fantasie
de lantaarn is wit, de grond verijst,
zwart zonder tussenliggende speciale grijstinten
grote wolken rozé..begrensdheid voltooit niet wijs,
burgerlijke zeden tonen beperkte horizon…
Aubade
netgedicht
2.6 met 19 stemmen
1.502 De grote rode zon klimt boven de horizon en de
merel denkt dat ‘t zijn werk is, stapt trots rond,
viert de geboorte van de nieuwe wereld en danst
euforisch de regenwormen uit de zwarte grond.…
verzuipen
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
1.653 aan de horizon
staat een flat
een hoog gebouw
de zon slaat hen gaande
het silhouet
in stilte beweeg je niet
de tranen zijn gevallen
o hand
vuil liefdesverdriet
ziet gij nooit
gevoelens zijn echt
gedichten dubbelzinnig uitgelegd
maar mischien wel te hoog gegrepen in de lucht
mischien is het simpel
de letters begrijpen
zoals het hart hard…
Liefst nog vandaag
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
841 Onheilspellend laag
hangt de humane zon
boven de graven aan een
getergde en verre horizon,
regeltjes tooien hun scherpe
doornen over mensen die de hoop
al hebben verloren, het lijkt een
kleine daad, misschien wel een
druppel op de aardse gloeiende
plaat, geboren uit de wanhoop
van verwachting in het licht van
een uitgestoken hand mag…
't beestje in de mens
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
477 Door het kleinste hoekje van de kamer
kruipt een kriebelend klein beestje
misschien wel onwetend van het feit
dat zijn oude boomgaard
is vervangen door kille stalen buizen
voor ons, o, zo warme huizen
waar we eten, drinken, lachen en huilen
voor hem, vlakten zonder horizon,
kilometers lang, met daarachter
een Berlijnse snelweg
de muur…
Het einde is nabij...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.853 Zon die strijdt om haar plekje,
als hoop aan de horizon.
Zij deed de wolken en regen verbleken,
zoals de donkere nacht niet kon.
Vooruitgegaan door regenbogen,
als bannieren van de overwinning.
Helaas won het niet van mijn eenzame strijd,
van lijden en bezinning.
Bedankt Zon voor jouw warmte,
alsook voor jouw eeuwige licht.…
“Als de vliezen breken… “
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
538 Wat eens onontbeerlijk scheen,
lost zich op als stip aan de horizon
in een panorama van een aards gevoel,
soms wild soms sereen,wat bij tijde
snel verdween, gespiegeld in oplettendheid,
gevangen in een magisch licht wat scheert
over het dunne ijs van geluk en verblindt mij
door wereldse beloften als de vliezen breken.…
Aan Godse ginder?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
521 Maar de toekomst smeedt
een eigen streep aan Godse
ginder en op een morgen
breekt de horizon het zwijgen
om in nevelen het ongewisse
te maskeren, steekt begerigheid
zich een weg naar de troon van
vermeende waarheden, getekende
vlinders van het verleden worden
levensecht en krijgt nederigheid
een rechtvaardige en vrije kroon.…
Waterpas
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
531 het verlangen
om met handen
spreeuwen te vangen
met een heimwee zoals dat bestaat
louter en alleen
op de hoek van een doordeweekse straat
ik hoor in bekende geluiden een lokroep
van de straat die mij instemmend aankijkt
het is een straat met een brede stoep
die in niets op iets bijzonders lijkt
gewoon bloembakken en hondenpoep
de horizon…
Niemandsvriend
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
671 boeken zijn gezonken
in een vijver van verdriet
spiegelt eenzaamheid
zijn zonde niet
van niemand ooit vriend geweest
met niets tot vriendschap geworden
uiteindelijk in leegte verdwenen
zoals de brieven van moraal
liefdeloos met apathie
van vlees geworden vis
spartelend op nieuwe droogte
waar dyslexie lezen moeilijk maakt
zonder horizon…
Levend lichtspel?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.306 De horizon heeft bij de wieg haar doel bereikt,
dooft de onrust en veenbrand onderhuids van
moeder aarde tot een kijkspel,carrousel van
toekomstbeelden op een kamerwand.
Voor mijn laatste (?) kleinkind
en alle kinderen in de wereld.…
Dromen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
637 denken
Die zijn aangenomen door herinneringen
Van anderen die ze weer opgeraapt hebben
Een eindeloze droom van onwerkelijkheid
Die als een film voorbijgaat aan de werkelijkheid
De leegte verberg alles van de herinnering
Die voelt als een leeg glas, die de geest vertroebelt
Ongrijpbaar zijn mijn dromen in de wind
Ik zie ze verdwijnen aan de horizon…
Het laatste punt?
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
937 Het natte strand verwaaide niet en niets
veranderde aan het zicht waarin een liefde
moet gedijen, geluk stroomt als stipje aan
de horizon, de schoonheid blijft achter,
onder een overspelige paraplu, een kroniek
van verdriet, tot de bui weer overdrijft.…
Afscheid van tante Gusta
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.282 mijn wimpers als een sluier
en mijn ogen op een kier
probeer ik om haar wereld
in te kijken
de bloesems lijken witter
en het gras blijvend bedauwd
de zonnestralen gaan nog langer lijken
haar bijna blinde ogen
hebben alles zacht gezeefd
de koude kiezels hield ze
netjes buiten
het einde van haar wereld
was het hekje van de tuin
haar horizon…
Dwaalsonnet
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
565 Aan de horizon smelten zee en wolken samen,
langs grenzen van het oog, aan het zicht onttrokken.
Omdat zij daar een naderend stiltefront beramen
zullen spoedig tranen dwarrelen als vloeibare vlokken.
Als ik mijn oor te luisteren leg, voelen druppels zacht.
Verre regen klinkt als een knapperend haardvuur.…