5913 resultaten.
I'll survive
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.123 Ik zal niet zinken
Ik vertrouw op mezelf
Ik stel geen vragen
Met het verleden in mijn rugzakje
Wat en hoe ik het doe
Met geloof in wie en wat ik ben
Met dank aan dit leven
Dat me zoveel heeft gegeven
Twee stralende levende sterren
Geven mij verlichtend duidelijk licht
De route lijkt gegeven ik leef
Ik ga de toekomst fier tegemoet…
Verlies
gedicht
2.8 met 147 stemmen
44.256 Zo wennen wij aan een verlies dat lijkt
op wat ons bij het bukken uit de zakken glijdt.
-------------------------
uit: 'Overval', 1997.…
Word toch wakker!
hartenkreet
3.8 met 18 stemmen
1.831 Het lijkt op slapen
Maar dat is het niet
Moet je zolang uitslapen,
of weet je het zelf niet?
Je bent een comapatiënt
Ik vind het raar
Ik raak er nooit aan gewend
Je leek zo onkwetsbaar
Ik begin te schreeuwen
Maar je hoort me niet
Je kunt niet terugschreeuwen
En dat doet me verdriet
Word toch wakker!
Kijk me aan!…
ZONDER JOU
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.025 alles gaat goed
het leven is beter zo
voor jou
voor mij
de kinderen lachen weer
en zelfs de hond lijkt weer blij
je belt mij
net als ik jou
iedere dag
minstens twee keer
gewoon
om te zeggen
dat het goed gaat
het niet meevalt
maar wel goed gaat
maar het huis is zo leeg zonder jou
het bed zo koud…
Fanclub
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.394 Nooit eerder heb ik dit gevoel beleefd
van uit het niets verschenen
en hoewel ik je aandacht niet verdien
nog lijkt het niet verdwenen.…
Verwachtingsvol
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
4.193 Het zachte schijnsel van de haard
bloost de wangen rozerood
ze wiegt zich in een schommelstoel
en vouwt de handen teder
om het wonder in haar schoot
ze heeft iets...een geheim
dat enkel door een vrouw
is te ervaren
ogen glanzen mysterieus
in glimlachend staren
ze lijkt gehuld in kopergloed
die vertedert en verblindt
voor mij als…
Gekapt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
450 De jonge beuk
die altijd
in zijn schaduw stond
groeit in het licht
de ruimte dicht
en fluistert
in het duister
naar de afgehouwen stam:
“Ik mis je zo,
je zuchten en je kreunen,
je steun ook in mijn rug”
maar hij hoort
niets meer terug,
geen tak ziet hij meer wuiven
alleen de grote paddestoel
op de afgehouwen stam
lijkt een klein stukje…
samen ineengevouwen
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.582 zij gaat traag voorbij de tafel
waar vele handen op de rand
en ogen over elkaar heen strelen
naast haar staat Zus van Impe
mee haar bord vooruit, zij blinkt
in de kerstboom, de kalkoen slaapt
op een zlveren schaal en zwijgt
handen zoeken zich samen ineen
grijs haar lijkt echt op engelkes…
Pieter
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
579 Na Clintons hondje weiger ik er nóg eens in te trappen
Het nieuws dat overal inmiddels al is opgedoemd
Dat naar Van Vollenhoven 'n planeetje is vernoemd
Ja leuk hoor, 1 april: hou nou maar op met al die grappen
Dat rotsblok, gaan we straks bij Pauw en Witteman nog horen,
Lijkt sprekend op een man met bril en héle grote oren.…
broodnijd..?
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
1.332 onlangs op een bijeenkomst
met andere dichters
tot m'n spijt weer eens gemerkt
hoe weinig collegiaal
de meeste dichters zijn
elkaars werk lezen blijkt
voor de meeste van hen een taboe
terwijl goed luisteren naar
andermans verzen al
helemaal uit de boze is
het lijkt waarempel broodnijd
ware het niet dat er met poëzie
geen droog brood…
Slijpers wiel
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
527 Slijpt de nachten en
de pennen van ieder
uur, onthult de tijd op
slijpers steen, omvat
het drijvend vuur op
verguld papier, omkrult
de verzonnen dag en
lijkt het gesluierd
licht te zijn gedroogd,
waarin de inkt in as
gedoopt, als schrijvers
stem en avontuur worden
gedoogd in ongeduld,
en in de heldere bron
van de morgen nog…
Repareren
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
497 Ik bouw een droom, dat
lijkt een magere handeling,
die deze ochtend heeft
gemerkt, de schroom
beperkt de wil om de ogen
weer te openen tot het
donker wordt, de aandacht
voor de geest, spreekt zich
uit in het stille zwijgen,
zodat gedroomde beelden
zich in helderheid tot
zinnen laten rijgen, wat niet
te repareren is met louter…
Puk
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
458 Zij pakt mijn hand en draait haar hoofdje opzij
het lijkt wel of ze het leven lachend wil roepen
maar haar mondje, heel even geopend, sluit
geen woord meer buiten, het krijt, kleurrijk
verscholen in haar handjes, verkruimelt
zacht de kleuren die de stoeptekening
glashelder op zouden moeten fleuren
maar de tegels blijven grijs, angstig grijs…
Het venijn van de herfst
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
565 Gelezen woorden bestrijken
mijn hart zoals een herfstblad
zich nestelt in een voeg van een
gestorven leven, de vrijheid
was het cement dat zich kon
buigen naar ieder moment
moe is het hart, het lijkt alsof
er geen dromen meer zijn
terwijl het zicht naar buiten
het leven leert om te houden
van de stilte
die tijdloos de herfst
voorbij…
Warm
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.012 Vingers die me volgen in een zee van kleurende golven
uit een droom die op jou lijkt
zoals je weer ontwaakt.…
wipneus
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.052 woorden
zomaar verdwenen
de maangodin in haar baan
raak ik het kwijt
hoe schrijf ik je naam
het is een traan die rolt
over mijn warme wang
het bestaat niet echt
maar maakt me bang
die beelden in de lucht
die beelden in het vuur
iedereen die droomt
de seconde rond in het uur
het uur van de waarheid
dat ik maar niet kan begrijpen
dat jij lijkt…
Surprise
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
903 Het is deze maand dat later
plotseling uit het zicht loopt
om niet meer om te kijken
alleen de zon trekt juist
die dag alles uit de kast
het lijkt of je lacht
terwijl ik de borden tel
en met het bestek in beide handen
vraag ik mij nogmaals af waarom
je niet heel even aanschuift
ik verschuif her en der
wat stoelen en kussens
en plak…
De wegen der vrijheid
gedicht
3.5 met 16 stemmen
10.325 Zee is bedrieglijk en veel te diep
al ligt zij daar en lijkt een dier te wezen
want rillingen van schuim gaan overheen
haar luie lijf dat ademt als een stier zo luid.…
lalalalala
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
695 verlaten lijkt mijn straat
winters koud en toch
alleen
tik tak zegt de klok
warm koud
ik drink uit een mok
choco of thee
letters lees ik
en schrijf tegelijkertijd
op
een verhaal waar ik knettergek van word
want het is nooit goed
dan te lang
of weer te kort
maar geloof me wat ik zeg
zonder woordenspel
voortijd pech…
Spinsels
hartenkreet
4.5 met 21 stemmen
1.143 Alleen in de stilte
verborgen verdriet
Kwetsbaar alleen
en jij ziet het niet
Jouw ogen gesloten
voor mijn gevoel
Je hart zit op slot
je houding te koel
Alleen in de stilte
de nacht is te lang
Hoofd vol spinsels
mijn hart is zo bang
Je woorden beknopt
de liefde lijkt nihil
Zo anders dan toen
toen je echt voor me viel…
de juiste weg
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
944 Het lijkt een wereld, niet van mij
ik kan niet mijn bestaan beamen.
Misschien getracht te zoeken
naar iets wat niet bestond;
misten uitgegooide ankers
steeds de vaste grond.
Drijfzand en verharde wegen
doorkruisen het bestaan.
Probeer m'n hart te volgen
om de juiste weg te gaan!…
Ik wil je iets vertellen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
486 Aardhommels hebben bezit genomen
van een eens statige pol Engels gras,
die nu lijkt opgegeven.
Toch zit zij vol met leven.
En elke week tik ik even
tegen dit gras en hoor
de door vleugels gebroken stilte.…
Van het kruis gewist
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
470 de woorden
zijn geschreven
in klank en kleur
tot zin geweven
strofen structureren
het verhaal
de wende lijkt banaal
voorkomt puntig een schandaal
het mes is kil
gezet in harmonie
fileert emotieloos patronen
om de pointe weg te honen
de woorden zijn gekist
gedicht en titel al begraven
schrijvers naam
is van het kruis gewist…
Klonen
netgedicht
4.7 met 18 stemmen
837 Niet de dagen dat wij stralen
steken riemen onder harten
zielen zonder kathedralen
putten kracht uit eigen smarten
niet de uren dat wij vrijen
leggen een bodem in bestaan
zielen zonder monnikspijen
versmelten buiten elke waan
in mijn ogen zal je wonen
als het licht lijkt te verdwijnen
wij zijn identieke klonen
in beheer van zielenpijnen…
Wilskracht ~ Duogedicht met robderonde
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
503 die stappen waren te groot
voor de maat schoen die
haar ten deel was gevallen
zevenmijlslaarzen benen
oneindig door over
dor en leeg en kaal
onverstoorbaar evenals
de zon brandt het
verlangen almaar dieper
de uitweg uit het doolhof
lijkt hopeloos verborgen
troostend de schaduw
totdat de zon zakt
en de te kleine maat
haar brengt…
Rembrandtcyclus 12: anno 1648: ik schilder Hendrickje Stoffels
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
491 Ik streel je perzikroze huid
met opgetrokken kleed
in liefdevol gegoten water
vergeef mij lief
want Saskia haar beeld
waadt er tussenin
voert mij terug naar het begin
waar liefde ons ontlook
en ik niet vergeten kan
veertjes strelen langs mijn slapen
tillen hoog op naar het licht
voel mij door hun warmte dragen
mijn wereld lijkt een…
soms herken ik
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
460 soms herken ik de dichter
aan zijn voorzichtige tred
het lijkt alsof hij loopt
te broeden op een vers
bang voor een misstap
een verkeerd woord
of ander ongemak
soms herken ik de dichter
in mijn diepste zelf
bedenk ik nieuwe woorden
voor mijn eigen vers
een beetje bang maar tóch
met geloof in eigen kunnen
soms geloof ik de dichter…
BRILJANT en zonder compromis...
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
446 het levenszwaard zou pijn gaan doen
bij aanvang voelde je nog niets
hoe verder het komt in mijn visioen
lijkt het geen zwaard maar een zeis
zonder compromis
welk niet meer snijdt maar alles maait
en zonder aanzien steeds meer graait
kon ik dat zwaard maar stelen
dan deed het niemand ooit nog pijn
ik zou zijn kracht verdelen
in een dekentje…
Het risico van niets
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
500 Prijs toch de zwaarte
die de kracht blijft houden
om de balans te bewaken
koos je immers niet
onder zijn leiding
liever voor vermijding
dan voor het risico
van een zoektocht
na een kwijtgeraakte weg
het risico van niets
lijkt immers per saldo
ook weer niets
rest alleen de vraag
hoe je dan toch ooit
wilt komen tot iets
prijs dan…
Het onbekende
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
549 Regen en wind geselen de
ruiten het is een explosie
van frustraties het klein
zijn uitgemorst
zoveel jaren voorbij gedreven
door uitroeptekens mijn blik
kijkt voor wat er komen gaat
het onbekende trekt aan
alles lijkt uit mijn lichaam
verdreven zelfs de wind
spreekt zijn eigen taal
ik blijf mij er tegen verzetten
net zolang totdat…