Alle inzendingen

Laat dicht de luiken; 't zonlicht dringe Niet in deez' ruimten, waar geen morgen Haar langer wacht. Ga, laat m'alleen met mijne dode. 'k Wil mèt haar zijn in d'eerste wake Van hare nacht. Ik wil de teedre woorden spreken, Die 'k nog voor haar in 't hart bewaarde; 'k Zei niet genoeg. Ik wil haar dodensponde sieren Met bloemen…

Als ik elke dag tegen de draad in de haren van mijn hond strijk, om weer eens de plank- mis te slaan lijkt hij op mij of ik op hem.…

ik liep door kamers waar ik mezelf vergat tussen stemmen die vertelden wie ik moest zijn ik droeg maskers die goed pasten tot ik merkte dat ik eronder stikte ik zocht mezelf in anderen in hun ogen hun dromen hun goedkeuring maar ik vond alleen stilte en in die stilte vond ik eindelijk mij niet perfect niet af maar echt en dat is genoeg…

Ik ben mijn zin kwijt, Het was de zin ik zeer omgaf, De zin, die zin aan m’n leven gaf, En zo door ’t leven leidt. Die zin is spoorloos uit zicht, Ik ben nu zeer ontzind, Want erin is vermeld, Hoe’t in m’n leven is gesteld. Mijn zoektocht heb ik gestaakt, Leef nu zonder levenstaak, Mijn leven is niets meer waard, Ik sta als zinloos op…

in den dwarrelenden dwaaltuin waar winden wijs en wonderwijsjes wisperen staan sneeuwklokskens stil en stout in hun groen-grijze gewaden te glinsteren zacht tegen het tierlantijnend tempeest dat dartelt en tiert in lichte lust en lach heffen zij fier hun fijne hoofdskens hoog en harten helder als hemelse hiert daar zweeft de moerasruiter mild met…

‘t Winterde toen zij naar buiten schreden. De blauwe vreugdekoepel, bloemengeur en vogelzang zouden hen begeleiden, stappend naar het einde, de laatste deur. De bruid, zijn witte maagd, ongerept als boomsneeuw in de morgen reikte haar slanke meisjeshand tot gewijde overgave, volmaakt akkoord voor hun vliegdans van dolle vogels, opdat hij…

ontwricht Ik ben niet van hier dat is zeker kan niet zeggen van waar want er zit nog verdriet het legt mij in alle luren al die tijd heb ik het geweten het is het beven om ons lot waar je dit wil lezen is mij om het even zult het niet begrijpen want het is niet aan u gericht maar ga er ook niet aan voorbij het is voor u maar een gedicht…

In de ogen van een kind, zo vol verwachting, schuilt soms een wereld vol angst en ontwrichting. Een woord als een dolk, geen zichtbare wonden, maar de ziel wordt geraakt, diep van binnen geschonden. Tieners verdwalen in een storm van onzekerheid, waar een fluistering hen raakt met venijn en spijt. Vriendelijke maskers, maar achter de façade…

op een stille ochtend komt hij even kijken een klein vogeltje blauw en geel de pimpelmees blijft niet lang hij zit hij kijkt hij zingt zijn liedje is zacht maar het vult de lucht het zegt niets groots alleen dit de dag mag beginnen wanneer hij weer wegvliegt blijft er iets achter dat niet weggaat rust licht een kleine glimlach…

Een minderheidskabinet van 66 zetels zoekt meerderheden in de Kamers boven de 75 nou die is makkelijk te vinden want iedereen moet plassen en poepen, winden of te wel pissen, schijten, floepen laten ze(we) het dan als eerste hebben over het kleine kamertje over het kleine kamertje, dat iedereen moet gebruiken voor het poepen, plassen, winden…

Iedereen heeft zijn eigen gave in de neurotische enclave alle registers geopend het publiek vol verbazing hier is het aardse paradijs eerbiedig oud en wijs een geheim vertaald in tijd in zinnen van pijn en leed meer dan alleen gezelligheid voor oude vileine bokken geen nieuwswaardigheid hier houdt men niet van jokken en blijft de…

- CETERUM CENSEO - Overigens word ik onderhand de egotripperij van mannelijke tronies waarmee ons eerzame gewetensvolle en onvolprezen verzamelzangbundelplein voor elck wat wils (mits van voldoende niveau en staalhard kaliber en minstens tien karaats edelmetaal) wordt ontsierd, behoorlijk zat. Waren zij Adoniskopieën, borstbeelden…

Voor mijn allerliefste en zeker knappe zoon, Er is niets op deze wereld, Dat waardevoller is dan jij! Jij bent mijn leven! Jij bent de verbeterde versie van jouw vader en mij. Jij bent geboren uit liefde, Ik zal jou beschermen met mijn eigen leven. Ook ik als moeder ben echt niet perfect! En het gaat ook bij mij wel eens mis. Op die momenten…

Zo en niet anders prijst de vreetzame middenstand zichzelf in 's lands hoofdstad aan het mokum van de jordaan en ver daarbuiten in welig tierende fantasieloze dominokeukens in lichtgrijze grachtloze fastfoodketenpanden wel heel iets anders dan dat eeuwig gezeur van drijfzand in modder dat zichzelf aan blijft staren een spaanse…

Eens lieten rondom en door Beetsterzwaag melkbussen opgewekt hun rammelgeluid horen op boerenkarren, die vrijuit zelfbewust voortreden, hossend en traag. De heilzame witte drank stroomde gestaag begeleid door stoomgeblaas en -gefluit, d' Olterterper zuivelfabriek in en uit. Binnen haar muren arbeidde men graag. Tenslotte verdween dit gezegend…

Met aktentas op schoot spreekt een man mij over nut en voordeel aangaande verzekering omtrent brand, storm en schade allerlei. Zijn gezicht: ogen van nat glas en ruw geweven huid, blauw perkament. Misschien door de kou gelopen? Hij vraagt: zijn onderkaak gaat op en neer. Van het glas voor zijn neus slokt hij water. Zo loopt het onderhoud…

Wanneer het daglicht langzaam dooft, en goud de verre kimmen raakt. Buig ik in stilte even het hoofd, terwijl de avond over ons waakt. Ik zie je niet, maar voel je kracht, als zonneschijn na een koude regen. De tederheid die jij mij bracht, kom ik in elk vergezicht weer tegen. Jij bent de echo in de wind, een verre ster die mij de…

op de beslagen ruit schrijft ze het wilde ritme van haar dansende herinneringen ze wordt overspoeld door de snelle klanken van haar verleden met oneindig geduld probeert ze het wilde tempo te veranderen in adagio na een langzame tango cirkelt ze rond in een wals één twee drie één twee drie ze pakt de hand van haar verleden…

Ze is de Prinses van Oranje Hare Koninklijke Hoogheid Prinses Amalia ze is in opleiding tot Staatshoofd van het Koninkrijk der Nederlanden dat zal ze met verve vertegenwoordigen maar vooral verdedigen als het oorlog wordt Ze is al Korporaal maar ze is vooral Soldaat SOLDATE VAN ORANJE, DE MUSICAL!!…

Het dekbed warm, Jouw rondingen zacht, Ik naar verlang. Het bed opgemaakt, Jij niet meer, Geen uitgelopen eyeliner, En lipstick op mijn lippen, Die smaakt naar framboos. Geen twinklend kaarslicht in je ogen. Radio kweelt nog melodietjes Uit d’oude doos, Ik wacht, moet blijven wachten Op d’apotheose, Van het slotakkoord.…

We zouden bijna vergeten hoe het grootste muzikale genie voor de elites van toen en de wereld van nu vertoevend bij goden in de boog van de hemel gevierd in zijn jeugd als een wonderkind aan de hand van zijn moeder en reislustige vader in zijn laatste dagen tussen hemel en aarde als sterveling kwijnde arm en gepijnigd stierf…

Wat ergens een collega om niet te blijven steken in dilemmas nodig heeft gevraagd of opgemerkt door een ander, regelt het grote hart dat ons voedt in de symbiose van mens en aarde, de samenwerking van bedrijven in de wereld - onze Ubuntu, gericht op ons voortbestaan en een goed leven voor onze kleinkinderen zonder piraterij en kolonialisme…

Het is bijna zoals vroeger. De stoel staat nog in de stand van jouw rug. De geur van je haar hangt in de gordijnen, een vlek die geen wasmiddel erkent. Dan besef ik wat je bent geworden: een fragment. Een splinter in mijn oog die ik niet wil weg knipperen. De kamer is overdag te groot. Het licht valt op vaste uren binnen en raakt telkens…

houten kruisje langs de weg verkeer raast ijlings zijn leven voorbij…

In de hal staat mijn koffer zonder oren te luisteren hoe de muren fluisteren wanneer ik slechts voor de tiende keer in al mijn vakantie kleding gehuld voorbij het lichtknopje verkeer ik wil er niet zo zwaar aan tillen ik hoor het gesprek niet- het hoort mij.…

*832-III* zolang ik wacht tot de nacht in alle zwaarte van zijn zwart langs mij heen is gegleden heroverweeg ik mijn verleden heden en toekomst alle felle kleuren die ik aanbracht in de uitwisseling van gedachten lachend om mijn eigen pretentie zie ik hier en nu de ontbrekende essentie onverschrokken blijf ik staren in die spiegel…

kon hij de bergen zover krijgen dat zij hem bezoeken zouden zijn gebaande paden meedragend waar het hem zwetend vergaan is zou hij de geuren nogmaals ruiken van de struiken waardoor hij kroop zijn vergaarde schade verdragend al hem toch zwetend ontgaan zal mocht hij op beelden wederkeren of in negatieven draaien zijn vermaarde daden opdragend…

heb je ook wel eens plotseling de aandrang om iets niet iets van persoonlijke waarde bedoel ik een boek of een foto van een dierbare maar iets onpersoonlijks zoals een prullenbak een bureaulamp een boekenplank zomaar ineens kapot te maken gewoon omdat het je anders misschien zou kunnen overleven? ------------------------------ uit…

Je hebt me gezegd: ‘Mijn zoon is gevallen, - jij hebt hem niet gekend, zijn voorhoofd niet, of zijn lippen niet of zijn handen; geen van allen die nu naast mij zijn, hebben hem gekend, maar enkel wààr mijn zoon is gevallen, - op het veld van eer. Als ik stappen hoorde op de straat zei ik: zo zal zijn heimkeer zijn. Dat luisteren en verwachten…

O, gij donkre nacht, diepe duisternis doortogen, Waar wilde winden woelen door 't wouds gewelf, En zwanen zweven zacht in zwermend zwijgen, Daar vlindert 't licht als goudne gloed gedaald. Gij bloeme blank, met blaadjes broos en blank, In stormgeslagen stonde, strelend strijkt de bries, Uw hertjen geel, getroost door tranen talrijk…