11794 resultaten.
Helder weerspiegeld in mijn hart
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
583 De berg in de verte
met zijn witte wolken
aan de top,
wordt helder weerspiegeld
in mijn hart,
als ik aandachtig
in- en uitadem,
zoals een volle maan
wordt weerspiegeld
op roerloos water
op een warme
stille zomeravond.…
Even zitten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
519 Wolken tussen bomen
steken af tegen hemelsblauw
krabbers versus skyline
welke schoonheid mij ontgaat
eet ik een broodje bladgeritsel
en drink 'n kopje zonneschijn…
Openhartige blauwe hemel
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
530 De openhartige blauwe hemel
die de wolken voor even
heeft verdreven,
geeft de mensen voor even
de ruimte en rust
om hun leven weer onbevangen en
onschuldig te bekijken als
deze nieuwe heldere hemel.…
ode aan de mist
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
430 soms in banken
vlammend aan zee
vee in weiland
op wolken
die zachte stilte
in razende treinen
voorbij de polder
beneveld gekneveld
door miljarden druppels
zie ik niet
wat ik heb gemist…
Mijn hart gegeven
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
593 In golven van verlangen
spoel ik bij jou aan
Gehuld in een wolk van liefde
zal ik voor je staan
Neem mij in je armen
heb mij lief voor even
Gaan wij weer ons eigen weg
heb ik mijn hart gegeven!…
TE LAAT
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
1.490 Ik zing mijn lied
tussen de wolken
er voor
zal niet meer gaan
de voorstelling
van mijn leven
zal achter de
coulissen zijn.
De kaartjes alle
uitverkocht
publiek zit
stil te wachten
op dat wat
niet meer
komen gaat
het is te laat....…
Jij die licht bracht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
2.378 Voor Oekie
Na het donkerste
Van alle wolken
Ben jij de zonnestraal
Die als godsgeschenk in
Ons leven is gekomen,
Jij die hart en oog
Hebt voor ons allemaal
En voor je broers het
Cement wilt zijn dat
Hen met ons samenbindt…
De weg kwijt
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
531 Sinds ik mijn pen
te leen heb gegeven
is 't zin geven
zoekgeraakt
wolken zijn
verstrikt geraakt
in hun geschied –
schrijving
evenals de druppels
die omhoogvallen
nu niets meer is
zoals 't lijkt…
Tegenkomen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
456 Mezelf kom ik
Vandaag tegen -
Maar hoe kan ik
Me herinneren
Hem die ooit ik
Was, maar nu onherkenbaar
Opgegaan in wolken
Van eeuwigheid,
Dertig jaar woon ik
Hier - onderkomen
Dat mij nooit gekend
Heeft en na een tel
Van de oneindigheid
Al niet meer weet
Dat ik hier ooit
Geweest ben…
wat de taal is
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
453 als ik denk:
ik zwerf
door de taal
dan is de taal
een landschap
en ik ben
de vrolijke voetganger
maar als in dat landschap
enorme zwarte wolken
zich samenpakken, weet ik
opeens: de taal zwerft door mij
en ik ben zelf het landschap
in afwachting van de storm…
landschap
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
595 als ik denk:
ik zwerf
door de taal
dan is de taal
een landschap
en ik ben
de vrolijke voetganger
maar als in dat landschap
enorme zwarte wolken
zich samenpakken, weet ik
opeens: de taal zwerft door mij
en ik ben zelf het landschap
in afwachting van de storm…
op de bodem
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
436 op de bodem van
het bestaan brengt hij
een verborgen klankdicht
aan het licht
niets is per ongeluk
de zon schittert
in het water
alles is nu
gekantelde tonen
uit een veelbelovend leven
hangen als wolken
boven zijn hoofd…
Zwart
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
530 naar wolken
die..
je beter pasten.…
Venus
snelsonnet
3.7 met 9 stemmen
600 De vraag is, als je kijkt naar die planeet,
Of vreemde organismen haar bevolken,
En nu vermoedt men: boven in de wolken
Is hoogstwaarschijnlijk leven bij de vleet!
Maar waarom moet ik dit als nieuws beschouwen?
Op Venus wemelt ‘t toch van de vrouwen?…
zonder omkijken
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
506 ganzen in de dikke lucht
gaven me niet lichtvaardig
vleugels
cirkelende vogels zochten
een onbestemde verte
zwarte wolken dreven mee
zonder omkijken
vloog ik voorbij voorbij
wie ik was geweest…
poëzie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
683 ze glimlacht de zon
door de wolken
raakt sneeuwvelden
zonder pijn
bindt vleugels aan
aarzelende voeten
kleurt leven en liefde
als lentebloesem
weet hoe het
weggaan klinkt
ze is zo zeldzaam
poëzie…
BLOEM op je hoed
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
479 zij wist nog hoe een
ijzeren hoefslag langs
de klinkers klinkt
hoe het water lucht en
bomen weerspiegelde
zij voelde altijd nog de
weemoed van wolken
zij wist dat ze deel was
van het leven van alle
aardse dingen…
terug naar huis
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
500 ze herkent de geuren
van haar jeugd
het zingen van de rijstvogels
het krijsen van de kaketoes
ze kijkt naar de wolken:
dit is de mist in mijn hoofd
die trekt maar niet weg
een vogel pikt alles leeg daarboven
alles was veranderd en
toch ook weer niet…
Zomer
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
452 Het is nu volop zomer
in het droomlandschap
ze heeft weer ruimte
om te denken en te voelen
luchtig is haar kleding
vrolijk is haar stemming
ze leert met bloemen praten
danst de bloemenwals
wolken drijven over
alles is nu zomer.…
Het zonnige feest
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
409 de
man van smarten
alle kinderen om hem heen
een boek , een plaat waar een
gedenksteen op staat
hij is opgestaan
maar hij laat jullie niet alleen
een Geest vol liefde liet hij achter
toen hij in een wolk verdween…
Eenzaamheid
netgedicht
2.0 met 10 stemmen
610 Een gedachte
een eenzame wolk drijft voorbij
stilte in de geest
Hoe ik, alleen als een
wolk, door het glooiende landschap reis —
heuvels, rivieren die ik kalm ontmoet, en dan onverwacht:
witte madeliefjes, zuiver en zacht wiegend in de wind, aan het meer, onder de bomen.…
Zodra ik mijn ogen sluit
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.154 Ik ben de wind
en geef richting
aan de wolken
en ze drijven voorbij.
Ze drijven voorbij
en weldra komt het duister
zodat de dag wordt verscholen
zodra ik mijn ogen sluit.…
Onderschrift
netgedicht
3.7 met 193 stemmen
25.626 Van veraf maakt een sensor
gedragen door een satelliet
een onafzienbare rij nullen
en eentjes benodigd
voor een digitaal beeld
van de wolken boven
Noord-Afrika en West-Europa
Prachtig is te zien hoe
het waas onder andere
boven Nederland te wijten
is aan het opgewaaide stof
uit de Sahara terwijl heldere
witte wolken de zonnestralen
weerkaatsen…
OVER RUSTIGENDE VASTHEID DIE IK VOND
poëzie
2.5 met 252 stemmen
40.376 Ik kan bemoediging zijn voor de bangen,
de klare stem die altijd rustig spreekt,
omdat mijn hart dat geen angstvallig hangen
aan wolken kent, ziet wat door wolken breekt.
Ik werd geboren met een aard die sterk
van zelf gaat naar de kern van alle zaken
maar veel stond tussen mij in en mijn werk.…
Waterzon
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
873 Ze straalt doorheen de wolken
van 't zomerland
dat grijs is van verveling;
de heling
van zoveel ongeziene wonden
gebeurt in stilte en in dulden;
de schulden
van alle mensen zijn zo groot
dat Hij, de Ene, niets kon sparen
al heeft ook iemand ooit gepleit
voor Sodoma en Gommora
...…
een kleurrijke visie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
724 De zon speelde, de lucht die kleurde
Uiteengezet in een zonnige winterdag
Geen wolk die hier de lucht besmeurde
Alleen een wolk die goed in de ogen lag
De lucht gekleurd, in geel wit en blauw
Zelfs de vogels laten het onbevlogen
Een schouwspel tussen het levensgrauw
Laat zelfs de tijd even onbewogen
Barst – De lucht breekt in glas
Door…
Roza en de maan
gedicht
3.7 met 14 stemmen
11.883 De maan is een jongen en toch lief
hij kijkt onder de wolken
maar ik slaap onder de lakens.
Hij zingt op een onmogelijk uur:
'Niets zijn de sterren, niets is de maan
sterren moeten slapen gaan
en wassen maar moet Jantje Maan.'
Hij mangelt met hoge stem:
'Kirk, je bent geen adonis die nog in
het centrum denkt te staan.…
mist
hartenkreet
1.8 met 5 stemmen
2.216 Rode ogen voor jou,
in die wolken van kou,
laten je hart minder angstig kloppen.
Die rode ogen doen je
wel op tijd stoppen.
Opgepast hij heeft ook geen zicht,
ook hij rijdt met de ogen dicht.…
Een blauw gedicht van Vincent.
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
570 Aan een diepblauwe hemel wolken
van een dieper blauw dan het
blauwste blauw van zuiver kobalt,
en wolken van een helderder
blauw zoals het blauwachtig
wit van de melkweg.…
Draagkracht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
519 Zij beweerde dat de grond onder haar voeten
Zou verschuiven als zij dwaalde
En de wereld om haar heen
Haar zou verlaten als zij langzaam weer ontwaakte
Dus zij droomde over werelden van engelen
En speelde tussen wolken
Die al druppelend verdwaalden
Tussen ver verlaten volkeren
Tot de wolken zeeën werden
En het water haar gedaante verder…