3520 resultaten.
Lijk dit
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
540 De herfst
een beetje crimineel
overal
een blad te veel
verval
grijpt om ons heen
de esdoorn opulent
in vreugde en verdriet
een roodborstje
dat geluidloos landt
begrijpt die herrie niet
van groen naar rood
tot goudbrokaat
dat stil vergaat
er sluipen geruchten
in mijn tuin
van oudsher
van her en der
verhalen
met een happy end
lijk…
duizend tinten herfst
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
814 een vlaag gebroken wind verschraalt
contouren van een boom, zo naakt
nu stramme kou zijn takken kraakt
en bloemen uit hun zomer haalt
de wereld huilt
wat vogels op een kaal terras
verborgen achter vuil en steen
hun veren door de vorst uiteen
slechts dievend tussen blad en plas
een kruimel dood
in hoogtes glanst turquoise lucht
een zachte…
Het rijpt….?
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
676 Het sluipt naderbij,
ik leef maar door,
wacht af, wat komt,
wat nader kruipt
grijpt me naar de
keel,waarmee de
hartenklop verstomd.
De slimme dood in
eindigheid vermomd,
komt altijd na het
dagelijkse brood,
groeit liefde aan
tot aangename kost.
Als bloesemvuur
van een late jeugd
zich meldt,
versnelt de adem
van de vreugd…
Neem me mee
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
780 Leunend op de wind
mijn armen wijd gespreid
ogen gesloten
neem me mee
wind rukt aan haren en kleren
als ontelbare lange vingers
aangenaam
of toch niet
ik hou mijn adem in
even maar
en zet dan een stap vooruit
neem me mee
traag
worstelend
evenwicht zoekend
maar
ik kom vooruit…
Bloemsierkunst
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
557 Ik heb de stad versierd
met bloemen van soorten allerlei
daar jouw ogen vredig gesloten waren
leek permissie overbodig
met grote nauwkeurigheid
raakte ik, zij 't maar heel even,
die plekken aan
waarop ik 't het mooist
tot mijn recht kom…
Daar
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
564 Een milde nevel
daar komen
langs de wegrand
nog
heel even
flarden goud
tot leven
daar komt
nog is er aarzeling
een winterzon…
Winterwandeling
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
832 Wind snijdt in het gezicht
Een waterige winterzon geeft
de grijze vlakte kleur,
die schittert in het bleke licht…
Daar beneden,
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
622 Beneden stroomt de
rivier, ver gebleven van
kunsten van de stad, de
vroege winter laat zich
klinken, neemt moeiteloos
het overtollig slib van
mijn gedachten mee op
het gevallen berkenblad
zonder te verdrinken.
De wereld die ik met name
ken, gedompeld in oeverloze
wildernissen, de ziel niet groter
dan een notendop, geboren…
Buiten bereik
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
550 de einder is over een bevroren vlakte gegleden
mijn gedachten over ruimte in wit verdronken
van een herinnering zo vers en onbetreden
de huid heeft hemel en aarde samengeklonken
hier zou ik gewichtloos naar de overkant willen gaan
zonder obstakels
die alleen maar in de weg staan…
Koning winter
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
590 Moeizaam rijd ik auto
de zon zit zeer laag
vreemd denk ik
wat men zo vereert
verwenst men
dan ook weer
zelfs een zonnebril
baat hier niet
de zon ketst heel
heel koppig
ik rijd door een plantage
peren links
appelen rechts
kaal en leeg
je kijkt er
zo doorheen
het is wintertijd
het is wandelweer
ik zet mijn hoed op
deze keer…
Winterlaarzen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
616 In de loop van
een paar laarzen
heb ik
de winter
aan mijn voeten…
impressie
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
739 schets
verdreven zijn
de laatste
dunne nevels
het hemd vliegt uit
warme stralen
stormen aan
in het heetst
van de strijd
schuift een stoel nabij
witjes wacht
een blouse
op de ontknoping…
Winterdag
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.231 De lucht is blauw , de vloed is ijs,
't Blinkt al in de avondzonneschijn,
En langs de takken, bruin en grijs,
Hangt de ijzel, als een blank gordijn ;
Daar vliegt, met korte vleugelslag,
Een kraaienzwerm door 't pijnboomhout...
't Is toch een heerlijk ding in 't woud,
Zo'n winterdag, zo'n winterdag!
Het mosbed kraakt, — de rappe voet…
Schijnbaar
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
587 Tot op de lengte der dagen
schijn jij nog altijd
op eeuwig durende golven
dansen vogels in de wind
worden verlaten voetstappen
langzaam opgeslokt
zijn schelpen stille getuigen
van 'n leven voor zij
op het zand werden geworpen
rent een viervoeter
achter een bal tot
in de branding
haren wapperen
mijn jas dicht knopend
proef ik jou…
zwijg
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
563 voel het doorzicht
naakte takken raken aan
het laatste woord
het jaar droogt uit
het laatste blad
wordt voor je mond genomen
nu ijlt de winter
bij wijze van
alledaagse taal…
Nachtzicht
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
575 Donkere contouren steken
tegen een glazen hemel af,
lijken tot gestalten te verstijven.
Om trager dan richtingloos
als opwaartse schaduwen
in gevoelloos ijs te beklijven
Blauwer dan zwarte twijfel,
een sterkteberekening
van blinde kracht.
Stille sparren
priemen in heldere kou
van deze zwijgende nacht.…
December
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.839 Het haasje maakt zijn laatste buiteling,
En 't arme ding
Moet duur nu voor de kool betalen,
Die 't deze zomer bij de boer van 't veld kwam halen,
En waarvoor 't boertje niets ontving; -
Voldaan is nu de rekening.
December brengt naar oude wijs
Ons regen, sneeuw of vorst en ijs.
De lucht, somtijds als as zo grauw,
Is soms van 't allerzuiverst…
't Nieuwjaar! Och! 't Is altijd 't oude
poëzie
4.0 met 2 stemmen
5.637 't Nieuwjaar! Och! 't is altijd 't oude:
zitten beven van de koude;
dan, deur slijk en moze gaan;
later, in de zonne braên;
als het zwijn zit in de kuipe,
't keerske brandt al in de puipe;
en, van zo de winter fluit,
't keerske is dood, en 't jaar is uit!
---------------------------------
uit: Jaarkrans (1893)…
Het Oudejaar
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
662 Het oude jaar
Zijn tijd was daar gekomen
Een feit dat eeuwen bestond
Hij hield zich lekker slapende
Niet rekenend op de nieuweling
Die plotsklaps voor hem stond
Opschieten vadertje je moet vertrekken
Zo klonk knallend het donderend geraas
niemand wil dat je nog langer blijft
opzouten vanaf nu ben ik de baas
De oude kwam overeind stram en stijf…
Zijn winters kleedje
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
593 een koude wind
streek langs mijn hand
maar ik voelde jou ontluiken
in het zachte bed
van zwarte aarde zag ik
het kleine blad ontspruiten
verscholen tussen mos
dat nog zijn winters kleedje had
ontkiemt al lente in het bos
ook in het fluiten
van de vogels zijn
de speelse rollers niet te stuiten…
Januari
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.771 Op d' eerste dag van 't nieuwe jaar
Zijn thuis de kindren vroeg al klaar
En huppelen de kamer binnen;
Daar wensen zij dan, blij te moe,
Aan de Ouders heil en zegen toe
In 't nieuwe jaar, dat zij beginnen;
Ze springen bij Papa op schoot,
Ze zoenen Ma de wangen rood,
En door heel 't huis klinkt telkens weer:
Fe-li-ci-teer! 'k Fe-li-ci-teer…
2013 en haar maandelijke gevoelens....
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
735 Januari...opgeruimd-
februari...winters-
maart...lente-
april..oranje-
mei...bevrijding-
juni...zomers-
juli...vakantie-
augustus...nazomers-
september...herfst-
oktober...feest-
november...sinterklaas-
december..kerst- & oud en nieuw-
gevoel, gevoel, gevoel, gevoel, gevoel, gevoel, gevoel, gevoel, gevoel,. gevoel, gevoel, gevoel...dat is…
Ongestoord ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
659 Lente verpozing, opwindend
dichtbij, nog onbereikbaar,
zover haar sterren staan,
vaak niet met het blote oog
te zien, levend energie van
licht voorzien, waaruit ik de
dagelijkse portie adem haal.
Kleeft aan de mist van
winterslaap, vergeeld
perkament van beide handen
uit een gestold hart dat
zonder licht door vorst en
regen gedeeld…
in stilte
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
718 schoonheid
in stilte...
sneeuwvlokken
vallen onhoorbaar
uit de hemel
ze vormen
een maagdelijk wit
donsdeken
ze dempen
geluiden en gedachten,
en doen je
even vergeten
alles lijkt
even stil te staan
verstomd
door dit zicht,
door dit gevoel
het is koud
maar ik voel
warm vanbinnen
schoonheid
gevangen
in licht,
in stilte…
Een handvol wolken
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
583 zacht waait de wind
vangt de maan
met een handvol wolken
de laatste ijsbloemen stralen
maar de knoppen lopen niet uit
verleppen traag op de ruit
de sneeuw
verliest zijn kristallen
in druppels die langzaam gaan vallen
het winterse feest
krijgt in dooi zijn finale
tijd om voorzichtig wat lente te halen…
Niet meer schaatsen.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
701 Een man in schaatspak vandaag
tierde dat ze hem het schaatsen
niet gunden.
De sneeuw verpest het
en het gaat binnenkort
ook nog eens dooien.
Arme man in schaatspak
gekwetst door weergoden
draait zich om naar huis.
Wees gerust
de zon gaat schijnen
binnenkort.…
Winterzon
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
791 Warme kleuren reizen verder
dan de witte eenzaamheid van deze dag.
Een bevroren rivier in schaduwen
ademt met een lach.
Het ijs wil de vorm van de eeuwigheid
wel kennen en de trage schaduw
van de dood houdt nog vast
wat gezien wil zijn en gehoord.
De winterzon breekt de kou
in kwetsbaarheid en ademt warm
een zachte blauwe horizon…
Winterbeeld
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
567 In het hemelse blauw
draagt de zon de dag
naar het licht
sneeuw trekt zich terug
regen zorgt voor dooi
en het landschap
langzaam zichtbaar wordt
weg is nu de winterse kou
maar de witte winterstilte
was sprookjesachtig mooi.…
bloei
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
668 snerpende snaren vol blaren
uithoeken in de wereld
wij moeten maar jagen
geen wereld nog ingebeeld
lucht heeft vrij spel
in mist tussen aarde
lang geleden een bel
die mij niet spaarde
snijdt een reddingsboei
in vel en been
snij 'm los
en bloei…
De eerde doomt
poëzie
4.5 met 2 stemmen
3.433 De eerde doomt, de biezen leken
van de vroege morgenbrand,
die, in 't Oosten opgesteken,
bijt in 't baardig weideland.
Grauw is 't over nacht gevrozen ;
over dag, van 's morgens vroeg,
viert en vonkt het zonneblozen
fel, maar nog niet fel genoeg,
om het koele graf te ontsluiten,
waarin 't zaad geborgen ligt,
wachtende, om opnieuw te spruiten…