2974 resultaten.
50
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
1.677 wereld te verrassen
een open doek en licht
vijftig
en nog steeds de dwaas
die door een waas
de weg dreigt kwijt te raken
onscherper wordend zicht
vijftig
en nog steeds op zoek
naar zoete koek
om heerlijk in te happen
totdat het lijntje breekt
vijftig
en nog steeds te jong
van geest en tong
om oud te willen zijn …
totdat de spiegel…
Drie kleine vogels levend op de rand van zee en strand
gedicht
4.0 met 14 stemmen
11.787 De gratie van hun rennen en bewegen,
half vliegen over het water, te licht voor zwaartekracht,
samen alleen in lucht, nat zand en spiegeling,
dat woordloze toebehoren aan elkaar en niemand anders -
opeens zijn ze verdwenen zonder dat ik zag waarheen.…
Vinden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
514 mijn zintuigen vloeit
bruidssluiers lonken voor later
twee zielen voor eeuwig geboeid
trage roodgloeiende stromen
veroorzaakt door liefde en smart
dringen in rustloze dromen
waar telkens het lot wordt getart
bottende, bloeiende bomen
symbolen van eenheid en kracht
fluist’ren van dat wat gaat komen
levenslang, en al eeuwen verwacht
spiegels…
Sonnet 1
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
439 als de spiegel van mijn evenbeeld
in het hart van mijn blinde ogen
sta jij.…
Duisternis
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
1.520 Je ziet je zelf in de spiegel staan
En je hoort het hart regelmatig slaan.
Wordt het weer donker om je heen
Kijk dan eerst eens goed in je hart
Het Licht geeft je een heldere start.
God laat niemand in de duisternis alleen.…
Dichterbij
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
716 In witte kamers vond hij rust
en overdacht hij naakte zonden
voor het openstaande raam
waar hij de stille zee zag gaan
die als een spiegel van zijn ziel
waarmee hij nu eens was verbonden
hem vertelde van de tijding
die weldra hier zou ontstaan
Zijn tranen smaakten niet naar meer
sinds hij geloftes had ontbonden
en in koffers had verzonden…
Eerbaarheid ligt in elke schaamte
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.604 Eerbaarheid ligt in iedere schaamte
die zichzelf de koning voelt,
de wanhoop van een stijve, voor
de spiegel of voor een vrouw,
bij het verlaten van de woning,
voor dag en dauw, een bekroning
in het pochen van een pauw, een kort
verblijf, dat ondervindt men aan den lijve.…
Blonde Tarantella
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
1.363 lieve woorden
uitgerust door ontspannenheid
gemarteld door je afwezigheid
gekweld door pijnlijke prikkels
verlaten door je havenloze schip
vergeten door je dolende gedachten
verraden door je vroegtijdige sterven
verkrampt door pijn in herinnering
terneergeslagen in eenzaamheid
weemoed bij het lezen van deze woorden
huilend in de spiegel…
je draaide de zichtbare werkelijkheid om
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
878 naast de gewone dingen natuurlijk :
pennen, spiegels, paraplu's,
lampen, sleutels die rinkelen,
en zo voort...…
In de stralend gouden avondgloed
gedicht
2.1 met 26 stemmen
11.039 De spiegel
van het bergmeer opent het binnenste zien.
De hemel en de aarde rusten in elkander uit.
Men zou wel willen lopen over het gele water
en zo de wolken raken en nooit meer ontwaken.
Zeilen ruisen uit de verte als een meisjesstem,
of zijn het nevelen, en is de stem van Hem?
Waar na dit landschap nog naar toe te gaan?…
jong hoofd oud woord en het komaf maken
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
608 jaren worden vermeerderd
door het spiegelen
in gebroken scherven
nog een paar era gisten
dan zal mijn echte gezicht
door mijn voorhoofd persen
het zal wel wat sporen nalaten
een paar lijnen of zeventien
maar ik
zal niet meer klinken als wat
hol fruit dat zijn eigen vruchtvlees
niet kan bezwangeren en mijn stem
zal voorbij mijn huig schieten…
Tentdoek
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
687 In het donker dwaalde ik door zalen
waar hymnen slapend in 't gebinte hingen
en spiegels licht van dode sterren vingen.
Nergens was er nog verhaal te halen.
Op de drempel van de morgen ligt het beeld
dat eens de verste einder overspande
en met één enkel woord mij kreeg geheeld
in stukken: torso hoofd en losse handen.…
Zijsprong
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
500 keken
ze omhoog, gespiegeld zagen ze
zich zwemmen in de diepte van
een meer, de school bewoog als
trage wolken naar het ginder van
oud zeer, de lucht was grijs,
passies glansen op de vinnen, als
de zon verscheen, te zweven
langs het lelieblad, waaronder
een aantal onzichtbaar verdween,
ze dreven onhoorbaar verder,
zonder spiegels…
Net heb ik
gedicht
2.1 met 66 stemmen
18.465 Net is het schip vertrokken, zeilt aan wind
de verte in en de raven bevolken de boeg
en spiegel de ander in jezelf van veel verder
ga ik vaart maken ga ik zeggen wie ik ben
en zo kunnen we dan eindelijk samen zijn.
------------------
uit: 'Zone', 1998.…
Het dorp
poëzie
3.3 met 14 stemmen
7.576 late koe
In de wig van weg en stroom
is van de leegte zo het dorp
alsof 't een boot was die maar voor korte tijd
op anker ligt
Om het staketsel kletst
het donkere water
gemeten
en vreemder dan een moorden zonder gil
Gij weet dat er geen gelaat is
waar gij binnen kunt
als in uw huis
En gij stoot overal der dingen oppervlak
een spiegel…
Omwentelingen
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
439 ze noemt zichzelf een huis
en woont ergens achteraf
niet wetend waar precies
als je haar ziet
tikt ze tegen 't raam
gebruikt haar geest als spiegel
over het stille water
staart ze haar bevroren blikken
ruisend riet doet haar ziel bewegen
in omwentelingen
waar niemand weet van heeft
ongrijpbaar zijn haar gedachten
wie is ze…
BLIND
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.312 De spiegel deed het niet langer, ik geloofde mijn ogen niet.
Ogen bestonden gewoon niet...
Ik dacht: meid, ga wat rusten
Het verdict viel, je zal berusten.
Wat boeide ik me op, in domme prutsen
Mijn prachtige groene kijkers moeten nu even rusten.…
De bloemknop ontvouwt zich
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
462 Het gedicht ontvouwt zich
als een bloemknop in een zee
van duizenden bloemen
waar in kleuren, tinten en tonen
de woorden wonen die ontleend zijn
aan het oog van de menselijke ziel
Zij spiegelen zich aan
het eeuwig licht
en zo verbindt de mens zich
aan zijn lot
ontvouwt het zijn plot
en ontdekt zijn ware aard
Het gewicht aan waarde…
verzonnen tijd
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
642 wanneer je vlucht in woorden
mag ik jou dan aanraken
binnenin je gedicht
mijn hand leggen als een koepel
bovenop wind
zwarte kiezels
die spiegels breken, onveranderd
in het midden van een zin
mag ik luisteren
naar je wereld of een enkel boomblad
dat neervalt naast de dag
de dag waarin je zei
dat je gelukkig was
en hoe verrukkelijk…
Mijn vriend, de blonde dood
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
561 Ik keek in de ogen van de dood,
en kende geen vrees,
witte, bekorste lippen,
een raam als een spiegel,
vervormt geen waarheid,
geeft geen kijk in de ziel,
slechts een blik op het sterven,
geen angst aan een eind,
in de vallei in mijn mond,
waar ik met een tandenborstel cafeïne weg boen,
resteert een slechte smaak,
opborrelende woorden kruipen…
Een nacht in de verzonken tuin
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
612 De weg terug
laat zich niet makkelijk vinden
in deze nacht
waarin we zilveren harten smeden
uit kleurloos licht
Er wordt geen haast gemaakt
om nieuwe gedaanten te wisselen
in de spiegeling van diepe wateren
Alles blijft bij het oude –zo lijkt het-
in jonge, maar bedachtzame ogen
De rimpeling der gedachten
is voelbaar voor de half…
je glimlach afgeschminkt
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
646 onder de haan
die met alle winden waait
pijn is gewetenloos
kent geen herinnering
de zon heeft geen geheugen
heeft zijn verstand verloren
wacht ik dan maar op de maan
haar gave om te beminnen
van balkons valt vioolmuziek
over rozen
over gras en grind
elk licht lijkt blauw
als hemel
rond je lichaam
zwermen vlinders samen
spiegelen…
geen liefde
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
986 Je zit daar
zegt niks
je heb geleerd
je bek te houden
je durft niet te zeggen
wat je dwarszit
je houd je mond
en lacht
maar je bent gebroken
net een kapot gegooide spiegel
Als die muren om je heen
zouden willen praten
hebben ze zoveel te vertellen
zouden ze zoveel uitleggen
want elke keer als jij vecht
genezen jouw littekens een…
Tegenlicht
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
615 fluisteren op jouw gezicht
dat onze onschuld droomt
na een liefdevolle nacht
Laat het vieren in het luchtledig
of verwaaien waar de horizon
de branding kust
Tegenlicht dat de lanen siert, dat zo vredig
rust op een verregende Aarde
Het schetst de tijd, tekent troost
op droeve ogen
Zij sluimert in een troebele vijver,
in de spiegeling…
Het gietijzer van stations...
gedicht
4.3 met 6 stemmen
10.168 Ik ben klein in je nabijheid
als een tor in het hoge gras, dapper ploeterend -
in de verte ben ik groter, spookhuis, het vervormde
beeld in de gekromde spiegel. Spinnenweb, skelet,
gehuil van witte geesten, onecht als alle dagen,
vals als jij. Maar wij schrikken zo snel niet meer,
wij laten ons nog slechts elkaar op het lijf jagen.…
Onvolprezen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.469 nou toch voor
Als jij het zou zijn
Die is gescheiden
Apart gezet wordt
Ben benieuwd
Of je dan nog
Zo luchtig blijft
Zegt: het is zo fijn
Al is het niet
Zoals het hoort
Wat als jouw partner
Niet het respect krijgt
Dat hij wel verdient
Terwijl hij zich
Bewezen heeft
Dat hij Voor jou gaat
Er voor je is
Je beschermt en bemint
De spiegel…
Gezaaid en geoogst?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.248 Sluipend verval in beelden, de
blik omhoog naar de spiegels
van het heelal als steungewelf,
het baart zijn zwaartekracht
in de schaduw van reflectie
waarvoor is moegestreden.
Het schaakbord van de tijd
herhaalt z’n zetten tot
de dood is uitgetreden.…
Verveloos?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
500 Dichten is liegen op een hoger plan
van een lentemus een zwaluw maken
als deze onschuldige het lijden kan,
nonchalant de kosmos raken, nog
met een uitgestoken vinger in de pap,
en trek daarmee een smetteloos laken
over de lappendekens van een laatste
winterdag, achter de spiegel staat
een droombeeld wat ik herken, de hemel
drinkt het eerste…
de (om)gevallen wilg
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
523 wie haar beknot ontmoet
een wilg
dwars en lichtelijk onwillig
loopt ze uit
door zagen uitgedaagd
de spiegeling van het water
speelt met haar silhouet
grillig samenspel van zon en
golven
de zon maakt haar gedwee en
zo gewillig
beknot haar niet
ze werpt zich vanzelf voor je
voeten
als je haar laat en slechts
bewondert
weldra…
Open en onvoltooid ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
493 Wie nog tranen over heeft zal
zich daar tegen moet weren, of
opgaan in een bodemloze wereldzee,
waarop zwarte zwanen leren zich
spiegelen met de sterren mee.
Als beleven kijken is, te wijken
voor alles in het nietig menselijk
stof, geen pakkende gelijkenis en
worden ideeën snel geschiedenis,
verleer mezelf niet te overschatten.…