2944 resultaten.
BLIND
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.312 De spiegel deed het niet langer, ik geloofde mijn ogen niet.
Ogen bestonden gewoon niet...
Ik dacht: meid, ga wat rusten
Het verdict viel, je zal berusten.
Wat boeide ik me op, in domme prutsen
Mijn prachtige groene kijkers moeten nu even rusten.…
De bloemknop ontvouwt zich
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
462 Het gedicht ontvouwt zich
als een bloemknop in een zee
van duizenden bloemen
waar in kleuren, tinten en tonen
de woorden wonen die ontleend zijn
aan het oog van de menselijke ziel
Zij spiegelen zich aan
het eeuwig licht
en zo verbindt de mens zich
aan zijn lot
ontvouwt het zijn plot
en ontdekt zijn ware aard
Het gewicht aan waarde…
verzonnen tijd
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
642 wanneer je vlucht in woorden
mag ik jou dan aanraken
binnenin je gedicht
mijn hand leggen als een koepel
bovenop wind
zwarte kiezels
die spiegels breken, onveranderd
in het midden van een zin
mag ik luisteren
naar je wereld of een enkel boomblad
dat neervalt naast de dag
de dag waarin je zei
dat je gelukkig was
en hoe verrukkelijk…
Mijn vriend, de blonde dood
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
561 Ik keek in de ogen van de dood,
en kende geen vrees,
witte, bekorste lippen,
een raam als een spiegel,
vervormt geen waarheid,
geeft geen kijk in de ziel,
slechts een blik op het sterven,
geen angst aan een eind,
in de vallei in mijn mond,
waar ik met een tandenborstel cafeïne weg boen,
resteert een slechte smaak,
opborrelende woorden kruipen…
Een nacht in de verzonken tuin
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
612 De weg terug
laat zich niet makkelijk vinden
in deze nacht
waarin we zilveren harten smeden
uit kleurloos licht
Er wordt geen haast gemaakt
om nieuwe gedaanten te wisselen
in de spiegeling van diepe wateren
Alles blijft bij het oude –zo lijkt het-
in jonge, maar bedachtzame ogen
De rimpeling der gedachten
is voelbaar voor de half…
je glimlach afgeschminkt
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
646 onder de haan
die met alle winden waait
pijn is gewetenloos
kent geen herinnering
de zon heeft geen geheugen
heeft zijn verstand verloren
wacht ik dan maar op de maan
haar gave om te beminnen
van balkons valt vioolmuziek
over rozen
over gras en grind
elk licht lijkt blauw
als hemel
rond je lichaam
zwermen vlinders samen
spiegelen…
geen liefde
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
986 Je zit daar
zegt niks
je heb geleerd
je bek te houden
je durft niet te zeggen
wat je dwarszit
je houd je mond
en lacht
maar je bent gebroken
net een kapot gegooide spiegel
Als die muren om je heen
zouden willen praten
hebben ze zoveel te vertellen
zouden ze zoveel uitleggen
want elke keer als jij vecht
genezen jouw littekens een…
Tegenlicht
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
615 fluisteren op jouw gezicht
dat onze onschuld droomt
na een liefdevolle nacht
Laat het vieren in het luchtledig
of verwaaien waar de horizon
de branding kust
Tegenlicht dat de lanen siert, dat zo vredig
rust op een verregende Aarde
Het schetst de tijd, tekent troost
op droeve ogen
Zij sluimert in een troebele vijver,
in de spiegeling…
Het gietijzer van stations...
gedicht
4.3 met 6 stemmen
10.168 Ik ben klein in je nabijheid
als een tor in het hoge gras, dapper ploeterend -
in de verte ben ik groter, spookhuis, het vervormde
beeld in de gekromde spiegel. Spinnenweb, skelet,
gehuil van witte geesten, onecht als alle dagen,
vals als jij. Maar wij schrikken zo snel niet meer,
wij laten ons nog slechts elkaar op het lijf jagen.…
Onvolprezen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.469 nou toch voor
Als jij het zou zijn
Die is gescheiden
Apart gezet wordt
Ben benieuwd
Of je dan nog
Zo luchtig blijft
Zegt: het is zo fijn
Al is het niet
Zoals het hoort
Wat als jouw partner
Niet het respect krijgt
Dat hij wel verdient
Terwijl hij zich
Bewezen heeft
Dat hij Voor jou gaat
Er voor je is
Je beschermt en bemint
De spiegel…
Gezaaid en geoogst?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.248 Sluipend verval in beelden, de
blik omhoog naar de spiegels
van het heelal als steungewelf,
het baart zijn zwaartekracht
in de schaduw van reflectie
waarvoor is moegestreden.
Het schaakbord van de tijd
herhaalt z’n zetten tot
de dood is uitgetreden.…
Verveloos?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
500 Dichten is liegen op een hoger plan
van een lentemus een zwaluw maken
als deze onschuldige het lijden kan,
nonchalant de kosmos raken, nog
met een uitgestoken vinger in de pap,
en trek daarmee een smetteloos laken
over de lappendekens van een laatste
winterdag, achter de spiegel staat
een droombeeld wat ik herken, de hemel
drinkt het eerste…
de (om)gevallen wilg
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
523 wie haar beknot ontmoet
een wilg
dwars en lichtelijk onwillig
loopt ze uit
door zagen uitgedaagd
de spiegeling van het water
speelt met haar silhouet
grillig samenspel van zon en
golven
de zon maakt haar gedwee en
zo gewillig
beknot haar niet
ze werpt zich vanzelf voor je
voeten
als je haar laat en slechts
bewondert
weldra…
Open en onvoltooid ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
493 Wie nog tranen over heeft zal
zich daar tegen moet weren, of
opgaan in een bodemloze wereldzee,
waarop zwarte zwanen leren zich
spiegelen met de sterren mee.
Als beleven kijken is, te wijken
voor alles in het nietig menselijk
stof, geen pakkende gelijkenis en
worden ideeën snel geschiedenis,
verleer mezelf niet te overschatten.…
Theater van het hart.
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
588 Het doek gaat op en neer in de
spiegels van het lijden zonder naam
acteur van onverrichte zaken
ontmaskerde held uit de coulissen
een ridder mondvol vrees en blaam.…
de dag
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
464 de dag begint
er is wat licht
en wat rumoer
en de trams die krijsen
net als de meeuwen
langs de grachten
terwijl ergens
in halfdonkere kamers
iedereen opstaat
en in de spiegel kijkt
tanden begint te poetsen
roept dat iedereen opschiet
buiten de vuilniswagens
oude bedden ophalen en rotzooi
waar anderen al lang
het beste uit…
Raadsel
gedicht
4.1 met 7 stemmen
13.394 Je zou zo graag
iets door de spiegel zien, maar het blijft turen.
Er valt geen enkel onheil te vermijden,
en dat de dood komt, is een zekerheid
waaraan je geen gedachte meer wilt wijden.…
het gaat door
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
649 schimmelt
op het vergeten bord, stemmen zijn doof
woorden zijn blind
alle geloftes vergelen als pentekeningen vol
van erotiek worden vermeden wanneer de voegen
tussen de hard gebakken stenen zich vullen
met gehaaste onwerkelijkheden
waar was jij toen ik stierf, raapte je mijn zaad
dat ik had verspild toen lust mij de ogen sloot
en spiegels…
Nazomer
gedicht
4.0 met 1 stemmen
6.085 Er is een leven dat zij in den spiegel voedt.
Haar ogen drinken het tot zij ze topzwaar sluit:
dronk zó een ander haar nu tot den bodem uit,
of doofde hij voorgoed de bloemen van haar bloed…
Zo wondbaar is de snelle ademende flank,
alsof een hert in haar de pijlen wederstreeft.…
Ode aan een light verse dichter
hartenkreet
3.8 met 10 stemmen
861 Bouts rimées op Adriaan van Dams sonnet “Pasvorm”
Zijn bril tot op de neuspunt afgezakt
schrijft hij zijn verzen, glanzend als een spiegel.
Hij levert steeds door kunstig rijm-gepriegel
sonnetten af, elk geestig en intact.
Hij zeeft zijn metrum in een voet-vergiet.…
Later
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
584 Verliefd keken we
naar het verglijden van de tijd in de spiegel van
elkaars ogen van lang geleden.…
Je bent wat je eet
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
604 Dat het voedsel jouw gezicht is
als een smakelijke spiegel aan de
buitenkant. Smaakt het smakkend
of zonder veel tijd te verliezen;
wel gemanierd op de wijze zoals
jezelf wenst dat het voedsel aan
de binnenkant belandt?…
Onraakbaar
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
533 dichtbij kent ook de verste verte
daarbij is vasthouden zonder zin
ik schets de afstand
ook wel in zwijgen
alhoewel er geen twijfel is over
haar die ik bemin of minstens
naar toe wil neigen
kijken in gedachten is tasten
in het duister
het licht kaatst dan tegen een spiegel
ook als ik duizendmaal luister
en de echo's opsla in mijn brein…
Adel in het nauw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
553 Ze zat in haar boudoir
en het was klip en klaar
dat de welgedane
courtisane
geen cliënten meer zou ontvangen
die gunst zou haar pooier haar niet langen
ze bekeek zich in de gebroken spiegel
met wat teruggehouden gegiechel
waar waren de gouden dagen van weleer?…
Welkom vierde maand
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
570 Soms kijken zij net als wij elkaar opgewekt aan,
ja spiegelen en deinen dan dansend om dit bestaan.…
Spiegelschrift?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
498 helpen want ik ben
het enige dagboek wat ze
ziet, waaruit doorzichtige
bladzijden zijn vergeven
in spiegelschrift wat ze
leest waaraan ze zich aan
hecht, vertolkt ze een leefbaar
lied, met haar genen geschreven,
geeft dat een verstilde naam,
zij creëert een eigen wereldbeeld
met alles de mondiale kleuren deelt
laat ze mij haar spiegel…
de zwanen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
471 de zwanen
de trieste zwanen
vissen in rimpelingen
van grijs water
rank en licht
buigen ze
het verdriet
de grote zijden
vleugels ruisen
als een weerslag
van wat was
voorgoed
geborgen
in het water
evenwijdig de
stille zwaarden
onbeweegbaar
zonder gewicht
toch voornaam
peilloos roerend
en wiegen op
de donkere spiegel
zo…
Het Strand
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 Het getij is dood,
de "spiegel" lijkt beloopbaar.
En lijkt oneindig groot,
in de verte, wat zie ik daar.
Een schim aan de horizon,
het nadert dichterbij.
Ohw wat mooi, deze zoutwaterbron,
zo voelt het goed, zo heerlijk vrij.
De schim verkleint weer,
was het wel wat ik zag.…
Schuilhut?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
400 Ik zal een mondiale paraplu van
uit het donkere heelal openen
om je in je onbezorgde slaap
te beschermen, misschien hoor
de zon graven in de modder,
of luister je naar de fluister snaren,
antennes van de natuur, waarvan
het kleinste tot het grootste zich over
holle spiegels water buigen met ons
als kleine mens op de achtergrond.…
Pommeren 1945
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
678 Soms tuur ik in spiegels en ogen
en speur naar dat klein kwartje Pruis.
Of, heeft men mij altijd belogen
en zorgt de Kasjoeb voor de ruis?…