3375 resultaten.
Verboden vrucht...
hartenkreet
3.6 met 14 stemmen
3.376 Eén van ons is niet vrij
Toch smachtend aanraken
We willen dit allebei
Elkaar vol passie smaken
De verboden vrucht is zo zacht
Verleiding heeft de vrije hand
Je weet dat ik naar je smacht
Heerlijk vrijen in het zachte zand
We spreken elkaar in dromen
Voelen de dieptes van genot
Een lente die voor ons zal komen
De verboden vrucht is ons…
De Belofte
hartenkreet
3.2 met 10 stemmen
1.671 De hemel heeft mijn stem gehoord
Jouw naam in 't zand geschreven
In stilte mijn gebed verhoord
En mij het woord gegeven
Een belofte van de sterren
Als offer slechts mijn dromen
Ik wacht en zie van verre
Wanneer de tijd zal komen
Zo tastbaar en dichtbij
Toch zal ik moeten wachten
Voorlopig ben je vrij
En zijn het slechts gedachten…
Zij aan zij
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.068 Lachend loopt zij door de golven
schatert zwarte schaduwen weg
haalt haar ik onder zand bedolven
voor de laatste leugen weg
voorzichtig pakt zij waarheid op
broos en breekbaar neemt ze het mee
vult haar handen weer met toekomst
proeft aan die andere levenszee
achter haar gelopen passen
ligt het gisteren van de pijn
nimmer ziet zij om naar…
Zomerzon
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.032 vrolijk, en soms laaiend heet
Elke dag verschijn je weer
Totdat wij baden in het zweet
Tot in de late avond straal je van geluk
Beschermend als een melkgevende koe
Wij, lekker aan de barbecue
Met een biertje, worst en biefstuk
Op vakantie ga je met ons mee
Lekker in het binnenland
Maar natuurlijk ook aan zee
Heerlijk spelen in het warme zand…
De getrooste dood
gedicht
2.6 met 190 stemmen
66.665 Zo wordt zijn baan naar kinderen berekend:
Zachte oasen tussen zand en klippen
Der menselijke onverschilligheid.…
Doodstil
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.146 Wanneer je heen wilt gaan
voorbij de duinen van je leven,
wanneer de einder is opgebrand
in’t opgedroogde zand.
Wanneer dorre halmen
graaien naar het binnenste in je lijf,
wanneer de zee doodstil blijft treuren
om een wegebbende herinnering,
vergeten door de tijd.…
Van liefde verhalen
hartenkreet
3.5 met 24 stemmen
2.006 Daar
wil ik aanspoelen
kruipen in het zand
tot ik amechtig
me kan koesteren
aan jouw stillende
borst van liefde.…
Dromeland Speleman
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
1.329 Dromeland droom je land
Schrijf namen in de lucht
Blaas bellen van papier
Veeg strepen op je wangen
Knutselaar knip jij maar
Maak rafels in het kleed
Lees tekens in het zand
Draai krullen in mijn haar
Speleman spelevaar
Bouw bomen in een stad
Haal legers uit de stal
Leg alles nog eens uit
Stuntelaar stapel door
Stel alle stenen op…
Alarm
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.107 Wervelwind weent door zilveren zand
Treuzelend zeilt de avond voorbij
De dood, kreupele wurger
Suipt hoestend naar de schaduwkant
Richt zich op in de mistige wei
Blank en schuchter is de vlucht van de maan
In de akelige stilte van een zeebodem
In de vrede van een waan
Zuigen de vangarmen aan mijn wrak
Ik los een weerbarstige traan
Zwarte…
Scheveningen
gedicht
3.8 met 55 stemmen
7.331 dan wijkt het lange lint van zilver zand
voor uitgestoken broodmagere armen
sirenen vluchten lijdzaam voor erbarmen
geen scherpe rotsen maar een veilig land
na de havenhoofden zwarte kaden
verworden zeebenen tot vaste voeten
geen lager wal meer of het eeuwig boeten
van hun vrouwen door de zee verraden
het onheil komt niet van de woeste vloed…
Verder uit de kust
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
665 ik groef koel zand
legde dat op warme
eindeloze benen
met liefdevolle hand
we waren op het strand
verbrandden voeten
in de gang naar zee
zij fluisterde verkoeling
golven namen ons snel mee
steeds verder uit de kust
hitte werd met schuim geblust
daar dreef je aan mijn handen
in het spaarzame oranje pas
toen braken voor mij alle banden…
In het lichte rood
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
860 nog kleurt de zon
in de subtropen
waar witte huid
zich in het lichte
rood en later bruin
kan laten dopen
een warmtebad waar
lang op is gewacht
zij ontrafelt knopen
die wij in haast
en stress steeds
hebben opgelopen
gewoon wat strand
het gele zand de
groen en blauwe zee
ze murmelt rust in
kleine golven neemt
zacht je gedachten…
al was het maar één dag
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.361 eerst was er stilte, talmende bewustheid
het water van de aarde heeft de zee geruisloos vol getapt
toen in oktoberherfst de dijken braken
woest onbeheerst, een mengsel tussen zand en mist
was alles rondom vis en voel nog enkel modder
de nacht heeft schaduwen tien graden weer teruggedraaid
er ergens tussen twaalf en twee heb ik mijn huis ontruimd…
Illusie!
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
1.341 komen
zodat de afstand tussen ons verdwijnt
Al heb ik je nog nooit ontmoet
toch groeit iedere keer mijn vertrouwen
dat we in voor- en tegenspoed
samen aan een toekomst zullen bouwen
Ook vandaag ben je in mijn gedachten
dichtbij me voel ik de warmte van je hand
op afstand sta ik geduldig te wachten
totdat je mijn naam schrijft in het zand…
Karkas
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
702 in een woestijn gedreven
vernedert de hitte
mijn beroofde zinnen
onder de voeten
miljoenen tranen
uitgeperst, opgedroogd
oneindig in een witte vlakte
de wind giert cirkels
rond de stank
knaagt levenloos
de vingers van m'n geraamte
mijn dorst wankelt
ik begraaf het speeksel
van ijskoude woorden
het zand wordt zwaar
snikt in…
waar is mijn hoekje
netgedicht
0.5 met 2 stemmen
965 ik zie blokkendozen
om me heen
het grijs beton
is hier en daar
nog afgedekt met
rood en gele steen
het groen is kunst
geplant op zand en
aarde van het godvergeten
puin dat doo de nieuwe
generaties is vermalen
om weer tuin te zijn
waar is mijn hoekje
in de zon waar planten
groeien die niets weten
en door mensen en commercie…
Doornpark
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
1.099 vergeten duin in overvolle stad
door huizen afgesneden van de zee
de schilder Mesdag hield er atelier
de dichter Kloos heeft er ooit liefgehad
een stille, praktisch ongeschonden schat
bedekt met groen en zand in goudlamé
of ... stedelijke offerplek in spe
de buit van politiek op dievenpad
is het wel goed je gaven te beschrijven
je bloemen…
requiem voor George W. Bush
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
875 jouw groene nacht verbrandde gisteren dromen
van zand, woestijn onder een witheet licht
bommen ontploften, helderder dan sterren
over het stille zwijgen van de palmen
oorlog verbrandt, en ook het fosfor
het bloed, het vlees, het leven
vloeibaar kristal van een bedrog waarin als bliksem
onverbiddelijk groen zuur van een lichtzinnig vuur
kom…
aan een verre kust
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
930 orkaankracht, die nachtelijke storm
al ontelbare jaren zieltoog ik gelaten
boegogen gericht op het land
half verzakt in zwaarmoedig zand
grafdelver klus gestaakt, voortijdig
steigerend nog over kokende golven
sloeg het rijkvergaarde overboord
aan xenofobe kust kon torenlichtsnoer
de stranding niet verhoeden
evenmin geroutineerde boots…
Overgave
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.434 negerzoenen op hongerige zee drijven
mijn huid kleurt zonnegeel als ik drink uit oceanen
in het kostbare zoute nat proef ik de bitterheid
van mijn sinaasappelvel, dat zich vloeiend drappeert
om mijn roerloze porceleinwitte lichaam
op een onbewoond vergeten eiland
ergens tussen volle maan en een dozijn blauwe sterren
bedekt met warm mul zand…
Winterrood
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
1.598 Ze plukte nog één keer
breekbare, grauwe schelpen
en duizelig
liet ze het onschuldige strand
voor het allerlaatst
als los zand
door haar vingers glippen.…
Langs lijnen van het spoorwegnet
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
704 Lijnen
ijzeren lijnen
lijnen van ijzer
langs Hollands liniaal
In het landschap
als neergelegd
over weide,langs waterloop
en 'n rug zand
Al reizend
word ik wijzer
leg m'n oor te luisteren
tegen de koude ruit
Ik hoor hoop
stem van pijnen
'n vraag die brandt
niet wordt gesteld
Pas op 't perron
van aankomst
blijkt de klok…
En ik, ik zucht...!
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.147 Diep van binnen weet ik het wel, maar
er voor uit komen...kop in het zand dus!
Ben beter in denken dan doen in
sommige gevallen.
Maar het beheerst m'n leven, al zolang
ik me heugen kan...
Het verpest zo'n beetje alles, 'k ben net zwelgje,
wanneer ben ik sterk genoeg om er tegen te vechten?…
Natuurlijk
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
720 Ik wroette diep in moeder aarde
vond verse vruchten in m’n hand
de blanke kernen van het leven
die gekiemde groeikracht geven
en zich ontworstelen aan ’t zand
Het liet mijn werken even rusten
diep verzinken in mijn eigen zijn
vragend of ik wel weet wie ik ben
het diepste van mezelf echt ken
de draad volg van m’n levenslijn
Ik hoor het…
Stilleven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
724 Was ik maar het zijn zelf
Dat dartel draaft in de koele weide
En in het zand langs het onzichtbare meer
Zich wentelt in de teloorgang der dingen.…
Proef mijn zee
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
924 Zie de paarden galloperen
briesend gaan zij harder rennen
daar, vlak langs de waterlijn
het schuim spat hoog op
de ruiter, bespeelt half
gebogen op de rug van
het paard de leidsels
en viert de teugels
wapperende haren volgen
de snelheid van de gallop
de hoeven lijken het
zand noch het water te raken
sneller en sneller gaat…
je dook als zon door glas
netgedicht
3.3 met 19 stemmen
1.791 ik ontmoette je op weg
de richting was vergeten
ik heb al die tijd geweten
wat vroeger is gezegd
ik koos de ruimte
voelde hoe nabij je was
je dook als zon door glas
toen we in ijlte kruisten
eeuwen huisden in je geest
tijd was slechts passant als
zand dat tot woestijnen waaide
je keek me aan en zwaaide
de hemel was voor mij te ver…
Je bent voorgoed verdwenen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.383 Ik zit alleen op een verlaten strand
ik ben me niet bewust van de ijzige kou
ik schrijf je naam in het mulle zand
en vraag me af: waar ben je nou?…
Eiland op eiland
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.169 Ik voel mij eiland op eiland
vergeten beelden herschikken kinderlijke ogen
opnieuw bouw ik kastelen van zand aan het water
hoor gegiechel geschater meeuwengeschetter regengekletter plonsen en plenzen gekeuvel van mensen
maar ik voel me eiland op eiland alleen met elementen
herzie bewust mijn kinderogen naar huidige tijd
in mijn volwassenheid…
deining
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
800 de zee daalde en steeg als de adem van de maan
rond mijn lichaam leek zij de armen van de aarde
zij koesterde en had mij lief en er was geen duister
haar witte schuim verlichtte steeds die lange nacht
mijn hart sloeg het trage ritme van de deining
ik rustte in de branding toen mijn voeten weigerden
en sliep in het warme zand waar zij mij neerlegde…