1871 resultaten.
Langs de beek
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
443 Herinneringen
drijven door vingertoppen
langszij,
hier aan de oever waar
wij ooit speelden
en sliepen
kabbelden wij in slaap
op het ruisen van
de stroom.
Onze dromen spoelden mee
en golven waterig
voorbij.…
Ochtendstilte
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
509 Nog even verborgen
in de sluiers
van de morgen
De brug bij Grave
over de Maas
waarover nu grote zorgen
Het water gaat
er zijn eigen weg
geen hinder van schutten
De rivier
heeft zo
zijn eigen grollen,grillen
Heeft
een winterse honger
te stillen
Het zomerbed
een winterbedding
.........geworden.…
landschap
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
741 landschap
het constant golvend blauw en grijs
belijnd door steeds weer wuivend groen
ruw onderbroken door puntig witte vlekken
tikkende touwtjes tegen een verticaal
het altijd stromend water naar het laagste punt
strak overtrokken door een gebogen horizontaal
stevig ondersteund door sterk betonnen palen
schitterend belicht door…
dakloos
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
666 ik leef bij de rivier
ik slenter daags de glooiing langs
onder dak van zon en wolk
bruggen zijn m’n vrienden
ik slaap met hun gespannen bogen
hun kruizen van geklonken staal
ik duld het dreunen van hun dek
voel des nachts hun draden trillen
mijn beste vriend is een betonnen viaduct
dat voortdurend onder spanning staat
het wiegen van…
Geen steen verlegd
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
589 nee ik heb geen steen
in een rivier verlegd op aarde
en ik ga dat ook niet doen
want wat is daarvan nou de waarde
goed hij stroomt dan wel
iets anders dan voorheen
en dat slechts door het simpel
verleggen van die ene steen
het blijft een prachtige gedachte
die ik altijd zal blijven achten
maar ik besef al denkend terstond
dat die rivier…
Teruggekronkeld
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
517 Van rationeel recht
is de Ruiten Aa teruggelegd
in oude bochten hermeanderd
wat dat niet allemaal verandert:
paaigronden voor vissen, natuur
de ecologische hoofdstructuur
wandelpaden, biodiversiteit
en vanuit de vergetelheid
in onbruik geraakt
zijn de sagen ontwaakt.
Oude zaken nemen een keer
Westerwolde is er weer
uit hun winterslaap…
Dit spektakel
netgedicht
4.8 met 26 stemmen
437 jij kunt als
enige regen
de zegen geven
zijn kleuren
laten opspatten
in het neerkomen
tegen de rotspartij
er is geen
zacht sissen
maar wel een
opstijgende
warme nevel
die regenbogen
naar aarde trekt
jij hebt de
zon doen schijnen
wiens licht in
zomerdruppels
wordt gesplitst
die watervallend
donderen naar valleien
het is geen…
Witte zeilboot
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
520 Je had
me mee kunnen nemen
in de kleine dingen
van fladderende vlinders
en geurige bloemen
groeten en afscheid
zoete hoop en zilte tranen
op de witte zeilboot
de rivier volgend
weg van de onrust
naar het moederland
met de kasteeltuinen
waarin je opgroeide
had je mij kunnen
vertellen waarom
die grote gebeurtenissen
zonder gevolgen…
Heldere kameraad
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
623 Zie hoe je wandelt langs de Sturia
in jouw hoofd verloren vriendschap
hoe het moest gaan en is voltrokken
als een schip op weg naar nergens
de nachtvracht varend op de rivier
voelt hoe dromen zijn verdwenen
glimlach die op haar lippen lag
dauwdruppels glinsteren op tepels
de enige droom voor het zoete hart
in binnenste, het allerdiepste…
De trage tijd
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
449 In bed, in het donker
onder de dijk hoor ik
de brom van de rivier-
schepen zwaarbeladen
buigen door de bocht
van de trage tijd
waar wij ons nooit wagen, wetend
wat er gebeurd is met die jongen
die niemand meer kent
waar wij 's zomers zwemmen
een paar slagen heen
en weer in de baai
uitkijkposten bouwen
en ons vervelen
bij het kruipen…
De taal
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
563 Het lijkt nog koud
De weg voor je
Het laat je goud
Smelten
Rivieren meanderende je tegemoet
Kabbelend traag
Waren we nog hier
En daar waar gezichten
Vervaagde…
Zuchtend landschap
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
465 Het zuchtend landschap
openbaart zich bij nacht
in oeverloze liefdesbrieven
ze hijgt met haar talloze rivieren
houd haar adem in als een slang
tussen dwaalstenen in duister
ze opent deuren met haar organisme
haar organisatie om alles te duiden
een mist hangt boven het zoetwatermeer
vlinders dwarrelen en dansen in de lucht
niets anders…
en
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
498 dit en dat
een woestijn
een paar rivieren
die nooit aankomen
zo graag had ik
altijd met je willen zijn
wat kan ik nog zeggen
een gedicht of zo
of het moment dat je
naar me toe kwam rennen
en dan? en dan…
Verdwalen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
479 Laat me
verdwalen
in dit mysterie
van verwarring,
totdat ik niets
meer weet
over niets weten,
totdat dit ik
verdronken is
in deze rivier,
en het enige
dat blijft
het leven zelf is.…
Bilisserotstanka
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
452 Op de grijze rots
hoog naast de wilde rivier
denk ik aan mijn jeugd,
de blijde kinderdromen
van veertig jaar geleden.…
De Brugwachter
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
553 Hij wacht
aan de oever van de rivier
die wel een oversteekplaats kan gebruiken.
Links en rechts
speurt hij de horizon af.
Er zou een brug gesignaleerd zijn.…
Zoete watervervuiling
snelsonnet
4.0 met 8 stemmen
906 We maken overal een zootje van
Al hechten wij aan alle waterdieren
We lozen chemisch afval in rivieren
Maar troosten ze wél met een hoger plan
Die dieren voelen zich nu optimaal
Door coke zijn zij zo stoned als een garnaal…
Droomtijd
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
526 Liet me meevoeren
door het water en de wind
stroomafwaarts met de rivier
tot in de andere wereld
waar geen grenzen zijn
afstand niet bestaat
tijd slechts een moment is
die z’n adem even inhoudt
daar zag ik jou weer
jong en mooi als toen
wind waaide ons samen
de rivier werd ons bed
de droom bracht het vuur
waar de nacht ons verblijdde…
Allebei
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
529 Als een rivier met de ene na
de andere meander
zo hield ze eigenlijk toch
ook van de ander
heen en weer
geen weg terug
en op deze rivier
was er geen brug
ze wilde toch zo graag
van allebei houden
beiden hadden haar liefde gegeven
waren steun en toeverlaat, toegegeven
maar ze moest keuzes maken
hoe ze ook probeerde
haar gevoelens…
Tranenrivier
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
560 Zoals rivieren slingeren door het land,
en wind zich vrij lost in een open lucht,
zo is de liefde vergeving in ons bloed,
de rivier troost ons met haar klagend gerucht.…
euthumia
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
829 zo mogelijk als brug,
zo denkbaar als rivier.…
De beemden huiveren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
466 Het is bitter koud
ook al doet de zon haar deel
schrale wind alweer
zie de beemden huiveren
het is stil langs de rivier…
uiteen
hartenkreet
4.3 met 11 stemmen
1.356 wanneer twee rivieren
één worden
en later weer zelfstandig verder gaan
blijft er altijd een beetje water
van de een
in de ander staan…
De verlegde steen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.249 Een steen heb je verlegd
in een rivier op aarde
altijd heb je gezegd
ik ben van zoveel waarde
dat ik niet doodga!…
Berkensapwijn en avondthee
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
644 komt uit een poëzieboekje
de rivier neemt tijd mee naar de nacht
een applaus klinkt voor het dunne koekje.…
Dat geloof ik
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
660 Rivieren stromen.
Mensen worden ongevraagd geboren.
Tranen stromen zoals rivieren stromen.
Ongevraagd moeten wij weer gaan.
Als wolken worden we gebroken.
Het onbegrijpelijk mysterie blijft.
Wonderen bestaan.…
nu jij heen bent
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.117 ik wil alleen nog maar
huilen
tot alle rivieren,
waarin mijn tranen stromen,
zijn opgedroogd
en ik het zout proef
van de pijn
van het gemis en alleen zijn
van de breuk in mijn hart…
Maud
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
1.663 lachende ogen
puberale ironie
de zon houdt haar in tegenlicht
de rivier verglijdt net als de tijd
veel toekomst nog
talent wellicht
wie zal ze zijn
belofte…
nu je niet meer leeft
hartenkreet
3.1 met 17 stemmen
3.108 al draai je niet meer mee
in het spel op aarde
je blijft voor mij
altijd van grote waarde
ik zal je koesteren
in het besef
dat je niet meer leeft
ik zal je liefhebben
zolang de rivier in mij
tranen geeft…
Bevrijd
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
473 met zonlicht wast zij
haar manen in de rivier
die haar meevoert
stroomopwaarts naar
daar waar een immense
schoonheid zich
openbaart nu zonden
liggen begraven in een
te ondiepe waarheid…