4934 resultaten.
Dat weerbarstige
netgedicht
5.0 met 145 stemmen
406 soms kraakt
de lucht in
droge dorre tikken
niet het vitale
geluid van een groep
horzels die zitten te bikken
het kraakt
onverwacht zonder dat
er een sprankje leven lacht
voelt alsof de
dood ook af en toe
nog even bewegen mag
maar alles is
dan al kapot hangt
vele jaren in de strop
en toch is er soms
dat weerbarstige van…
Gedachten
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
677 Het lijkt alsof ze sterker worden,
hoewel de tijd verstrijkt
en ik te oud wordt om nog lief te hebben.
Herinneringen blijven verschijnen,
ze willen niet verdwijnen.
De koorden, vastgebonden in mijn jeugd,
zijn nog dezelfde gebleven.
Hoe ik ook probeer ze los te scheuren,
ze blijven met mijn hart verweven.…
Vaccinatieprik
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
525 hoe je met me bloesemde in de nacht
vreugde telkens als een pianotoets
in melodie van wandelen
in het op en neer gaan
tussen dunne wanden
het heeft ook geen zingeving
om mijn bewondering hier
te laten ademen met jouw bloesem
mijn donkere ziel is als de nacht
niet bestemd voor jouw tranen
of in de ontroering van jouw vreugde
alsof…
Stukjes samen
netgedicht
5.0 met 97 stemmen
431 langzaam
zie ik jouw
schaduw verbleken
alsof het contrast
wordt aangetast
door tijd en
onzekerheid
nog sprankelt
je lach en
lichten je ogen
plaatst je teint
haar vitaliteit vol
leven en spirit
in een jeugdig geheel
in een fraaie
acte de préséance
pluk je weer
even de sterren
die je vroeger
hebt gegeven
van het firmament…
De ontlading
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
462 zij vibreerde
zacht lief
in haar lach
talloze minuscule
vonkjes knetterden
alsof zij altijd
zo gespannen was
het was haar
huid die bij raken
incidenteel
ontlading gaf
deze zijn boodschap
tot ontspanning
verder bracht
zoals geleiden
ook neuraal kan
nemen emoties
vaak een andere
baan in het
bestrijken van
grotere gebieden…
Tegenvleugs
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
470 zo her en der
lijkt aarde
tegenvleugs
gestoffeerd
waar rotsen
nog eruptie-
warm zijn
verschroeit het
opkomend gewas
baant lava
zijn wegen alsof
de infrastructuur
er al eeuwen ligt
is land eonenlang
verzonken in de tijd
waar rood zand zijn
vele woestijnen weet
door oases benijd
de geosfeer
lijkt te spelen
met een overvloed…
ddwd?
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
478 't Was soms alsof de duivel in hem voer
Door Woedeaanval Driftig Dolgedraaid
Zijn medewerkers vierkant neergemaaid
Versmaad tot op het bot der mallemoer
Wat valt er voor z'n eerherstel te kiezen?
Zijn naam is deels al naar de gallemieze(n)...…
Zorgen
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
760 heeft en waar
ik moet zijn
Als kind al
Zorgen is oke
maar ik ben
Mezelf
hierin
vergeten
Kwijt geraakt
Ik ben nu 63 jaar
en al een poosje
op weg om
eindelijk
voor mezelf
te zorgen
Mijn eigen
pad te lopen
Vooral nu
voel ik een
hele grote angst
en spanning
bij iedere
zorgvraag of
het gevoel
dat ik ergens
nodig ben
Alsof…
Zeesprookje
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
507 De oester was jaren dicht geweest
Zó dicht, ze ging bijna niet open
Totdat een kreeft kwam aangelopen
Hij tikte op haar robuuste schelp
Alsof hij wist van de kostbare schat
Die binnenin verborgen zat
Voorzichtig opende zij haar veilige huis
Hij gaf haar zijn schaar
Zij liet hem binnen
Een welkom thuis
Hij is daarna niet meer…
Hinde
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
399 Alsof ik hem bespot heb
of De liefde, zo gewond
droomt hij mij
op snelle benen
een hindevrouw
met pijl en boog
de bevallige
evenknie van de centauren
even schuw, maar ranker
even bescheiden
maar niet belerend
even wijs, maar een vrouw
even vrij, maar onderworpen
aan zijn verlangen om mijn
verlangens te bezitten, en mij
te laten…
Als de nacht schimt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
532 Soms loopt hij met de nacht mee
over verstilde stenen straten
langs rijtjeshuizen
waar het duister onbeschaamd
aan vensters gaapt
een lantaarnpaal buigt
schamel schijnsel
houdt zijn schaduw even vast
vanuit de verte krast een uil
verbaast de stilte
klinkers klagen slepende
alsof ze weten dat haar lach
niet licht te dragen is
slechts…
#sui #1
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
409 Mama maakte me wakker
Ze omhelsde me snikkend en
struikelde in mijn armen
de trap af, en ik
struikelde in haar armen
de trap af, naar papa
in de keuken, de armen om elkaar
zaten we te huilen
maar ik moest terug, zien
hoe het met me was
ademloos op bed
nog warm
alsof ik sliep, o
je bent dertien
ga niet weg, blijf
hier bij mij…
Vogelzang
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
541 Er boort zich een echo in zijn gehoor
een déjà vu uit lang vervlogen tijden
het is vogelzang achter het behang
voorjaar ontwaakt met nieuwe spruiten
iedere noot gerepeteerd is jong geleerd
en nooit vergeten, dit is alles wat we weten
er knaagt zich een echo van een kanarie
in de binnenstad tijdens een safari
het is alsof hij zijn jeugd weer…
Rauwe rouw
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
534 Soms is die doos
Vol verdriet
Gewoon te zwaar
Te zwaar
Om te openen
Te zwaar
Om op te ruimen
Te zwaar zelfs
Om te verplaatsen
Een plek geven
Alsof het dan weg is
Verdriet
Gaat alleen weg
Door te huilen
Blijven huilen
En als de tranen op zijn
Nog eens huilen
Een rivier vol tranen
Stroomt naar de zee
Neemt…
Nachten van de regenzomer
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
559 Ze had hier willen uitleggen
hoe het is om in jouw tuin te staan
maar het leven knakte jouw stengel
vergankelijkheid verwelkte jouw bloem
en in de nacht wanneer de geuren
tot leven komen in de zilte wind
ruikt ze jouw fleurige rijkdom
alsof je nog altijd staat te bloeien
onafhankelijk van tijd of ratio
simpel in jouw mooiste kleuren…
Model
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
548 Je staat voorzichtig model
voor mijn onzekere schaduw
het vileine grauwe spook
dat onder mijn bed slaapt
ik wil niet dat je bij me blijft luisteren
of dat je verdwijnt in het duisteren
schreeuw alsof je een leeuw bent
zwijg als de sneeuw in de bergen
en laat me niet moederziel alleen
sta niet model om me alleen te laten
schemering…
Het ree
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
537 Alsof je uit een droom ontwaakt.
We fietsten zwijgend verder,
als door een wonder aangeraakt.…
Herfstgezicht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
449 ik zag je in
een fladderend
openwaaiende jas
de hoek omgaan
het leek alsof
je schaduw als
een lichte plek
op het trottoir
bleef staan
nog hoorde ik
het tikken van
je hakken in een
geluid dat aan
de muren van
huizen leek te
blijven plakken
jij die frank en vrij
in het jeugdig fris
met lange doel
gerichte passen
straten vulden…
Onhoorbaar
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
595 ik wil geluidloos gedag zeggen
want jouw woorden hebben betekenis
die je alleen in stilte kunt begrijpen
begrip moet dikwijls verder rijpen
ik wil in stilte afscheid nemen
want ik lees nog altijd jouw gedichten
alsof ik jouw oude stem kan horen
tussen alle vervreemdende gezichten
onhoorbaar maak ik nieuwe herinneringen
zonder heimwee, want…
STILTE
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
462 Men kan het componeren en musiceren veinzen,
alsof men de eigen levenschoreografie schrijft,
maar men danst pas echt met zichzelf
wanneer er geen muziek is.…
Genieten
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
526 altijd als jij
buiten komt
lijkt het alsof
de natuur
jou verwelkomt
bloemen gaan
spontaan open
buigen zich echt
naar jou toe om
hun hart te geven
zelfs de vogels
showen uitgelaten
hun kunsten
onder het zingen
van het hoogste lied
de zon verlicht en
verwarmt het
decor waarin jij
deze dag deel aan
de wereld zal nemen
om…
Onder de huid van het zwerk
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
457 Er is een siddering
voor het breekt —
een glans
alsof de hemel zelf
een wond voorbereidt.
Ik sta
in het midden van niets
terwijl kleuren kermen
langs de randen van mijn gezicht.
Wat binnen was
wil naar buiten,
wat naamloos bleef
begint te schreeuwen.…
Jouw kleuren
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
467 In je handen:
de zwaarte van het onuitgesprokene,
alsof elk gebaar
een barokke buiging werd
voor wat we niet konden dragen.
Je zat stil,
zoals alleen muziek dat kan,
vol van wat niet klonk,
maar door merg trok als een strijker
langs een snaar die ik was.…
Tot de laatste zucht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
445 In mijn hart leef je voort,
Ben je nog altijd dicht bij mij,
Is ’t alsof je nog altijd,
Door mij wordt gehoord.
Daarom praat ik nog steeds met jou,
Maar jij antwoordt nooit,
Jouw stem is voor altijd stil,
Wordt door niemand meer gehoord.…
Santarém Noblige
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
279 Volgens ongeschreven regels
gedraag ik me voorbeeldig, mag ik
mijn man niet tot last zijn, niet
wild zijn, en alleen in bed kussen
Verder doe ik alsof
ik geen lichaam heb
terwijl vriendinnen gewoon
op een warme kei kunnen
gaan liggen, in een nest
in het hooi, in het water
en in hun kamer
waar niemand op hen let
en niemand het van belang…
piep
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
320 Alsof de piep in mijn oren een schuilplekje gevonden heeft,
de piep die stiekem altijd aan mijn gedachten kleeft.
De ruis van het geluid dat een tijdje voor het filter blijft hangen
en je even niet je best moet doen om de trillingen niet op te vangen.…
Hij loopt op straat
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
345 Hij bestaat dus echt in werkelijkheid
die eenzame onbegrepen dichter
hij loopt op straat alsof het niets is
gedeeltes van gedichten in zijn hoofd
wankel evenwicht uit het verleden
over de kade in innovatieve zinnenspinsels
een volgend hoofdstuk in een onvolprezen boek
een groter gedeelte van een woordloos schaduwrijk
hij zwalkt niet, gaat…
Een vraag in late schemering
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
250 Ergens halverwege het Oosterpark
een stilte danst weer rond het avonduur
in sierlijke vormen van de muurschaduw
gebogen mensen zoeken natte peuken
in het gras ligt een oude heroïnespuit
honden snuffelen aan verse drollen
en jij vraagt hoe beleefde mensen ademen
alsof je niet zelf door het noodlot bent aangeraakt
slenterend op weg naar een…
MAXIMA OVERNACHT OP HET WITTE HUIS
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
387 Het Witte Huis kleurt fel Oranje
als Trump Maxima ziet
kleurt ie zelf zelfs rood tot achter z'n oren
ze blijft slapen, ze blijft slapen, die Argentijnse
een Nederlands staatsbezoek alsof er niks aan de hand is
maar de witte vlag blijft echter in de koffer
als de avond invalt de zon ondergaat
kleurt het Witte Huis Oranje
Maxima grimast naar…
Gesloten wereld
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
315 Wijzend en schreeuwend
achter rolluiken zwart
de wereld gesloten
geen uitgang, geen start
mijn vinger die zoekt
naar een knopje van licht-
een flits, een begin
het dooft in mijn zicht
ik tast in het duister
mijn vinger wordt klein
verliest zich in muren
die nergens meer zijn
een knop die ooit licht was
blijft zwijgend en stil
alsof…