2935 resultaten.
Mijn lichaam...
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
692 Als een boom
zal dit lichaam blijven staan
wachtend onomwonden
tussen het spel van licht en schaduw
tot haar vingertoppen sterven en
zuchtend ophouden te bestaan
de dans verloren...!…
De Hond En Zijn Baas
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
523 Een hond en zijn baas;
Het lijkt haast wel dwaas
Dat als alle leed van de
Wereld de baas lijkt te deren,
En er niets meer van het leven
Lijkt te leren; en de destructieve
Drang overheerst vroegtijdig te
Willen sterven; er nog slechts een
Vriendschap rest die men elders niet
kan verwerven.…
V U I S T R E C H T
poëzie
3.5 met 2 stemmen
2.069 Ik vare en heb noch vreze
voor de dood,
hoe snood;
maar ‘k vreze, zonder moed en
zonder hert,
de smert
te vluchten, en te vallen,
daar de waan
blijft staan;
te vallen en te sterven,
daar hij, loos
en boos,
zal roepen: 'Dat de vuist kan,
en ‘t gevecht,…
Onbeantwoorde vraag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
479 Superioriteit is niet langer
meer een begrip
we zijn enkel nog een stip
en sterven af om tijd te geven
aan door ons ontstane leven.…
Stilvallen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
635 Durven we nog stil te vallen
bij het kind dat schreit van honger,
bij de mens die sterven gaat
omdat zijn dagen zijn vervuld.
Durven we nog stil te vallen
bij eigen kleinheid, lafheid ook,
bij angsten die we niet erkennen,
omdat we er geen raad mee weten.…
Christus stervende.
poëzie
4.7 met 3 stemmen
905 Daar hij het leven derft, wil ik het ook gaan derven:
Maar hoe hij meerder sterft, en ik meer wil gaan sterven,
Hoe mij een voller stroom van leven overvloeit.
O hoge wonderen, wat geest is zo bedreven,
Die vat hoe zo veel sterkte uit zo veel zwakte groeit,
En hoe het leven sterft om doden te doen leven?…
Zo tedere schade als de bloemen vrezen
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.643 Zo tedere schade als de bloemen vrezen
Van zachte regen in de maand van mei,
Zo koel en teder heeft uw sterven mij
Schade gedaan, die nimmer zal genezen.
Eens, toen wij na de nacht tesaam verrezen
Lagen de rozen vochtig en gebroken, ik en gij
Wisten die lange nacht de regen, ik noch gij
Konden van teerheid immermeer genezen.…
als het dromen voorgoed begint
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
761 leven ook is,
het lichaam reilt en zeilt, van vlies tot
ziel, hart tot holtes, lief voor leden
als haast volmaakte kunst
het grijze heelal van gedachten dat zich uitstrekt
tot ver in onze ademtocht
soms als een koers
van de wind die gorgelt in de keel van tijd
om langzaam uit te wijken naar dat
waar we vaak niet naar durven kijken:
het sterven…
Hemels Tafereel
gedicht
5.0 met 1 stemmen
9.602 het rond
Ook cherubijntjes in hun blote kont
Staan stralend van Gods lof en eer te zingen
Eén loopt zich door de menigte te wringen
Verbeten trek rond de wat weke mond
Ondanks zijn blos oogt hij wat ongezond
Normaal bij pas gestorven stervelingen
Hij spreidt een zelfverzekerdheid ten toon
Ondanks zijn nu gestaakte ambtstermijn
Alsof zijn sterven…
Een kaars in de nacht
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
825 Zij heeft in de nacht een kaars ontstoken
voor iets waar ze innig op blijft hopen
waar ze liefst als de dood over zwijgt
dat niet sterven wil en een verlangen blijft.
Smekend over het flikkerend licht;
in tranen, weemoed en wanhoop
lijkt het of ze schreden hoort nader komen
en iemand een zwaar pak wegneemt boven het hoofd.…
Van der Laan, "The People's Mayor"
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
622 is
en als zijn begrafenis
die van Diana zal evenaren
in Amsterdam met tienduizenden op straat
de stad die hij liefheeft en dan had
de randstad die hij vormgeeft en dan gaf
de Nederlanden die hij zo lief heeft en dan had
Laten we vooral even in gedachten zijn bij hem
en dan ook in gedachten bij hen
in gedachten bij hem en hen die gaan sterven…
Zwarter dan de nacht
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
584 Een leven zwarter dan een kille nacht
zonder sterren voor een greintje hoop
Uit haar mond kwam nooit een klacht
ze liep nooit met haar verdriet te koop
Druppels bloed, ze gutsten als tranen
als ze ’s nachts in haar lichaam sneed
Teneinde zich korte tijd blij te wanen
’t leed kwam weer toen het haar speet
Sterven kan droevig zijn ‘t leven…
we kunnen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
502 rituelen
we kunnen onze obsessies uitvinken
en samen schreiend het bed bevlekken
met de lust die in ons nog telkens
de evenaar hervindt
we kunnen vechten tegen de grote woorden
die ons trachten uit elkaar te drijven, ze ontkrachten
van hun vrijbrief, maar bovenal kunnen we
dit leven bestuiven met plezier en mededogen
we kunnen zelfs het sterven…
De teerling
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
463 kunnen maken
in het evolutionaire spel
met als spil de overlever
zijn aanpassing redt het wel
macht en overheersing
vergaarde nutteloos bezit
techniek en wetenschap
maakten ons tot slaven in een
economie die op groei was gericht
de aarde is al uitgewoond
aan het eind van haar latijn
nog stelen we de bronnen
haar leeggeroofd zien sterven…
De weg naar Pasen
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
610 Zo moeten ook wij de weg gaan
van vallen en opstaan
van vertwijfeling en sterven
door de donkerste nacht
eindeloos zonder sterren
soms zonder een liefkozende hand
die wonden heelt
zonder een zachte stem
die ons van liefde vervult.
Na een lange winter
zoeken naar de eerste narcis
tussen het dode hout.…
Cursief?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
383 In deze complexe tijd
keek ik achterom met
een naïeve verwondering,
door de jaren uitgelicht
liefst wel in spiegelschrift,
onomwonden, gestreeld
door onvolkomenheid,
verbaasd over zoveel
wederkerigheid, de drift
gevat in het licht van het
liefdesvuur, een warme mantel
door velen werd gedeeld
het herkent het sterven
zich in de kleine…
God is geel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
581 Hij beveelt de zonminnende citroenvlinder
richting de bosrand te gaan
voor het houden van een heilzame winterslaap
Hij is de gele trilzwam die de oude iep langzaam uitholt
Zodat het ieder uur
een beetje meer sterven mag
De bladeren die van de bomen waaien zijn geel
nu hij ze weer heeft teruggenomen
omdat hun vermoeide takken ze niet…
Samhain
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
572 Ze zal rondzwerven, met storm, sneeuw en ijs
bereisd ze de erven
waar wat oud is zal sterven.
Overal wordt vee geslacht, vlees en bloed
geven moed, geven kracht
voor de lange winternacht
waarin de poort van Annwn open staat,
menig ziel gaat lopen,
de Sith op offers hopen.…
Waar angst moedig wordt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
474 Na op sterven na te zijn uitgeput.
In diepe putten en in lange tunnels,
luisteren verdoofde mensen weer.
Zien verblinden weer helder.
Worden angstigen moedig.
Verandert hopeloos in hoop.
Komt inzicht weer in zicht.
Wanneer we klimmen uit de put.
Wanneer we stijgen uit het dal.
Wanneer we uit de tunnel zijn.…
EEN KAARS IN DE NACHT
hartenkreet
5.0 met 6 stemmen
1.124 Zij heeft in de nacht een kaars ontstoken
voor iets waar ze innig op blijft hopen
waar ze liefst als de dood over zwijgt
dat niet sterven wil en een verlangen blijft.
Smekend over het flikkerend licht;
in tranen, weemoed en wanhoop
lijkt het of ze schreden hoort nader komen
en iemand een zwaar pak wegneemt boven het hoofd.…
De laatste ronde?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
455 Laten we hopen en bidden dat de Germaanse traditie der lage landen geen zachte dood hoeft te sterven ten faveure van Gallische druiven...het zou me wat zijn toch, n'est-ce pas?!
________________________________
DE LAATSTE RONDE?…
Rozenkrans. Gedachten in de ouderdom 3
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
518 staan
dat ik in mijn gisteren jou of jou
nog niet herken)
jij en jij en ik komen en gaan
Ik rijg doorheen mijn bestaan
hoop op geluk dat dwingt of zingt
met loslaten inherent aan mijn bestaan
zo ga ik als ieder die door het leven
aan de grote cirkel is geringd
Onderweg ervaar ik bij tijd en wijle
een vrede in mijzelf
geschapen uit sterven…
ze leeft ( nog )
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
507 klankschalen over kwelder en Wad
zij, zij die de dood heeft geaccepteerd
leeft haar laatste momenten voor
vandaag aan mijn zij, spelen met
de muziek en de klanken de wereld
laten overgaan en wellicht
de hemel alvast voor haar een beetje openen
ze lacht, er is geen angst te bespeuren
terwijl ze me vertelt over het boek
van Leven en Sterven…
Novemberroos
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
544 Niet af te wenden, zal ook jij in schoonheid sterven,
mijn laatste, late novemberroos.
Eens zo krachtig, nu zo broos,
het is slechts een verwelkte bloem die ik zal erven.
Ben jij het ideaal, dat wreedheid tegenover zich vindt?
Pijn en schade en intens verdriet
verblind door schoonheid, ik zie het niet.…
Moedervrouw
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
422 Mijn stille gedachten worden weidser
alsof het landschap van haar sterven
zich uitstrekt tot aan de blauwe rivier
even hoor ik weer haar oude stem
droom lustig in schetsen van verbazing
laat ik haar los om te dwalen in de bossen
waar haar kinderavonturen tot leven kwamen
daar ligt nu haar as begraven onder het mos
tussen groene varens,…
Geboren in licht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
303 Geboren in licht
proeven wat leven is
buitelen en rennen
voluit lachen liefst van al
en het wiel draait het water
rond de aarde en daaromheen
winden met wolken en
het vuur van de zon
het wiel van schoonheid:
de seizoenen
bamboespruiten en bloesems
die allemaal sterven
de fladderende vlucht van de veldleeuwerik
de wonderen van het bos…
ik vraag je Wil ( Melker )
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
165 waarheidsvinding van het bestaan
: niet de onze, maar van die ander
waarvan het evenbeeld diep in
onze beider harten lag en vergewisten
we elkaar ervan dat wij ook die ander waren
Wil, jouw gaan was als een trage donderslag
bij een heldere felle bliksem een boekanier
die door een razende storm zijn heil
vindt in de zachtheid van het sterven…
Verwekte gedachten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
454 Het lichaam waarin we wonen
lijkt een doodgewoon lichaam.
Het werd verwekt door mannen
in gewone huwelijksbedden.
Of, zoals zo vaak gebeurt, verwekt
na een uit de hand gelopen feest.
Een mens is een heilig dier.
Of een laaghartig beest.
Een bevruchte eicel is spontaan
haar eigen gang gegaan.
Vanzelf gaan cellen delen.
Geest neemt lichamen…
Jaargetijde
poëzie
4.0 met 2 stemmen
4.834 Sterke en kloeke, en al,
waar zijt gij, ach, te groot getal
van vrienden, gij, die dacht misschien:
'k Zal menig uwer sterven zien!
Aleer gij iemand sterven zaagt,
was 't gij die eerst gestorven laagt:
en droevig staan we, uit vriendenplicht,
bij 't graf, waar ge in begraven licht.
Zo vaart de dood, o!…
Zeg mij .....
hartenkreet
4.6 met 14 stemmen
1.709 Zeg mij dat ik nooit zal sterven
maar neem mij mee op vleugels
van de wind, laat mij zweven
vlak boven de golven, schenk mij
het zout der aarde, laat mij aarden
in Uw dal van tranen, omgeven door
het licht aan Uw horizon en ik zal de
nacht begroeten zonder duistere
gedachten, de ochtend omhelzen
met de warmte van het eerste licht
ooit…