6196 resultaten.
axioma
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
491 onverzettelijke
de grondslag van waarheden
verdwaal in de kleinst mogelijke verzameling
kook een ei in gedachte op bosgrond
verzaak geen schoonheid in de perfectie
van het nutteloze dat nooit toepassing vond
ergens klinkt gebrom van een kikker
zo endemisch als de droom van een mens
altijd ergens, nooit later, nu of nooit
nee, deze dag sluit…
nocturne
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
463 restanten licht strekken zich lui
spelen met wolkenflarden
drijvend boven het rode uur
dat langzaam de ogen sluit
schaduwen verlengt en
voetstappen tot stilte maant
de wind zingt een requiem
op het ritme van ritselend blad
tot elk geluid verstilt
wanneer een onzichtbare mond
zich opent. hapt
en kleur en klank vermaalt
tot de kleinste…
Monsters in mensen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
461 Je zou je ogen sluiten
in de filmzaal als je durfde
te bedenken dat het erger is
in het echt, de horror
overal en altijd, dat
mensen bang zijn
monsters in mensen
zien, en complotten, daders
die de politie niet pakt
Voor familie en vrienden
God en vaderland, je eer
moet je het zelf opknappen -
aan wie niet meedoet
lesjes leren…
VOEL
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
512 [verval 10/10]
als de storm komt, liefste,
en de storm zal weldra komen,
sluit de deuren, de ramen en jouw ogen.
laat los wat niet van jou is: het leven
is een zwoele zucht die eindigt
in ellende en gebrek aan lucht.
het zwart is diep en trekt aan ons,
wij hebben amper in het licht gestaan.…
Nacht overdag
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
404 Ze liegt, nee, ze liegt niet
ze is ziek, hartstikke ziek
Laten we voor haar bidden
haar redden als ze wil
als ze knielt voor genade
We doen een beroep op haar
geweten, haar schaamte
en op de nacht
waarin niemand kan leven
die het licht heeft gekend
Ze is hysterisch
spuit haar plat
snijd het weg
uit haar hersenen
of sluit ze kort…
Zomer in jouw woordenwoud
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
311 Breekbare grauwwitte bladzijden
uit onze voelbare correspondentie
probeer ik kreukvrij te bewaren
terwijl ik stille gordijnen sluit
kom je terug in mijn herinnering
met die ondeugende feiten
het is zomer in jouw woordenwoud
we dansen tot de zon verdrinkt
in onze vijver van verlangen
ik heb je lief met al mijn tranen
we putten moed uit…
spektakel
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
791 Een harde stenen bol,
likt zichzelf schoon.
Het water kabbelt over
zijn zo harde huid,
overal applaudisseren zijn
druppels.
Zij versmelten met de oever,
zonder einde en zonder begin.
Gaan weer onder en worden
weer opgezogen.
Het is een spel zonder einde.…
Mijn wereld
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.075 zal het zichzelf ontruimen,
zal het tot inkeer komen,
alle kwaad en haat weggenomen?
misschien een glazen bol,
bij de minste blik, op hol?
zal het dan nog zo zijn,
als ik loop over de velden,
nadenkend over de verhalen die ze mij
vertelde,
zal het dan nog steeds zijn?
zal het dan nog mijn wereld zijn?…
zout water
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.008 in het nat van zijn verdriet
vegen lieflijk glimmende tanden
tot strepen van gefrons
en alle geluiden verdrinken
tot een schreeuwend modder
hij tracht als een egel
onder de koplampen van het leven
in zichzelf te vluchten
de pels stijft tot pinnen
in het brandend warme gal
schenk zijn bloemen de nacht
in wiens zwarte zon en…
Jezelf of wij
hartenkreet
3.0 met 19 stemmen
1.124 Als jij jezelf bent, ben je niet ziek
Je ben jezelf en dus uniek
Ben jij jezelf dat is goed
Je bepaalt zelf wat je doet
Je doet de kleren aan
Die jij en niet een ander je vindt staan
Dus waarom zou je jezelf niet zijn
Als je dit zo leest is dat toch fijn
Maar als iemand dan zichzelf is
Is met hem opeens iets mis
Hij is anders dan wij…
Mist van oktober
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
1.153 Eksters voeren oorlog
met ratelende bekken
in een boom bedekt
met een witte deken
een kat kijkt verstoord
door het takketak lawaai
glijdt vervolgens soepel
in zijn eigen gang
de kijker schenkt
zichzelf een beker thee
plooit zijn handen erom
heen, vormt een kom
hij oefent opnieuw
aandacht gericht
op het oog van de storm
om…
Het Rijk der Zinnen
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
1.073 Laat ons beperken tot huidcontact
gevoel, druk, temperatuur en pijn
Wij visualiseren ons een bord
tasten, duwen, meten en slaan uit
Veel kan met zichzelf en als men wil
kan het ook met twee of meer
Zo is de mens, hij/zij ontdekt de wet
van de verminderende meeropbrengsten
de mensen lopen elkaar in de weg
Het eerste glas smaakt het best…
Zorg op maat
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
595 uitweg naar
gelijkvloers en warm
immer op maat begeleid
de lift gaat alleen
maar omhoog, verdieping
na verdieping klimmen
ook de laatste jaren
onbezorgd telt niet meer
waar geld spreekt van visie
plant men blauwe luchten vol
met grauwe schaduwen van kastelen
zijn laatste paleis wordt
verborgen in toekomstwolken
het graf graaft zichzelf…
Het benevelde doek
netgedicht
4.3 met 28 stemmen
1.232 het groen kijkt
mij vragend aan
vanaf een palet
met gras, bomen en struiken
of raak ik zo intens begaan
omdat de regen mij van
het levende sap laat ruiken
als het benevelde doek
moeiteloos een compositie schetst
in de stille morgen
en de samenhang van tinten
woorden doet verstommen,
waar alles zichzelf
onvoorwaardelijk bemint
en…
boerenland
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
757 het land nog dromend
het vroege uur onaangeroerd
de zon als een purperen bal
zacht rijpend boven goudgele
akkers vol geur van hooi en
rulle aarde
en wij, wij kijken ademloos toe
laten de stilte liever onbetreden
het dunne licht onaangetast
alsof we hier overbodig zijn
uur en land zichzelf genoeg…
Verlichting
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.727 Zichzelf behangen met leuke lichtjes.
Ieder kan dan zien dat hij er ook is.…
De laatste meters
hartenkreet
3.0 met 8 stemmen
2.783 Ze is nu gebroken
door het leven verslagen
de tijd heeft gewroken
ze wacht op de laatste dagen
wachtend in pijn
heeft zichzelf overgegeven
ze wil niet meer zijn
een gevangene van het leven
haar lichaam en geest zijn op
het licht dooft in haar ogen
haar hart vol liefde en vuur
kloppend zonder mededogen
hopend op haar laatste reis…
Lees mij
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
690 Ik maak geluid van de letters,
Ze schuren, en boren zichzelf
Door mijn gezicht,
Lees mij…
liefdeswaan
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
811 beminnen
sinds duizend jaar gebeiteld
in de genen van iedere mens
zo vaak voor de liefde gevallen
minde je ooit wel de man
of was het enkel verliefdheid
ontsproten uit overlevingsdrang
is liefde niets meer
dan ervaring van primaire driften
gestuurd door de voortplantingsdrang
houdt het leven zelf je voor de gek
en bemint het alleen zichzelf…
Spiegelpad
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
568 Woorden waren rond
verdronken in zichzelf
ver buiten elke zinnen
luisterend naar raad
zinvol in ‘t kwadraat
haal je raadsels binnen
kus vaarwel
je zelfportret
dat schaduwrijk
de muren vult
je aanstaart
met die blik
- jij komt niet ver-
want op de tast
van het gevoel
stap voor stap
zoek je sleutels
voor de doolhof
in je hoofd…
Mevrouw Despina ziet een neushoorn
gedicht
2.2 met 25 stemmen
13.128 Grijs en ver kijkt het oog
uit een oudheid van leven
het lijf is gekleid door grond
zo onbekend, dat zij zichzelf
verloren voelt, zonder leidraad
verdwaald op de aardbol.…
De wereld draait door
hartenkreet
2.3 met 6 stemmen
778 alles is al gezegd
wat kan ik tegen jou nog zeggen
doe wat je hart je ingeeft
wees jezelf
wat echt en authentiek is
blijft bestaan
dringt zichzelf niet op de voorgrond
tot zinloos gepraat
ik weet het,
élk woord wat je deur voorbij komt
deelt weer een woord
van de bladzijde
leef je eigen leven
ontdek, proef en geniet
want de tredmolen…
Lieven.....leven
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
550 in een zachte fluister
voegde de wind
ze samen
haar lach en haar traan
streelde troostend
langs natte wangen
kuste kersenrode lippen
lokte haren
wapperend warrig
even sloot ze haar ogen
wimperlang
vertelde zichzelf
nooit meer iemand
zo dichtbij te laten komen
dat liefde pijn kan doen
maar haar hart
spreekt nu al
een andere taal…
omgekeerd
netgedicht
4.6 met 23 stemmen
551 heb een droom
in mijn armen
te beschermen
tegen een naam
die de droom zelf
nog niet kent
zelfs in de stilte
hoor ik het gefluister
woorden ademen
in alle hoeken
van het duister
hun schaduw lacht
elk wolkje uit de lucht
het spiegelt in de nacht
en met een diepe zucht
draait de droom zich om
tot een ander woord
en ziet zichzelf…
Ik heb ontmoet
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
556 Waar de kastanjes lagen verscholen
tussen de bladeren van de bomen
spraken wij geen woorden, de natuur
liet zichzelf door schoonheid verwoorden…
sinterklaasblues
netgedicht
3.2 met 14 stemmen
3.038 pepernoten strooien zichzelf, schoenen
staan gerangschikt volgens
leeftijd, keurig in de passen van vandaag
-nog eventjes-
dan kruipt genoegen op de bank
warm verpakt in spitsvondigheid op rijm
een herinnering klampt vast
aan alle lieve woorden die zijn jaardag zingen
geef ik mijn verrukking mee
de gedachten bij mijn vader, die al…
verandering
netgedicht
3.5 met 28 stemmen
713 het is niet meer
ik haal je tevoorschijn
op een doordeweekse dag
dit moment wordt korter
niets is nog bezig, haastig of hongerig
zichzelf te blijven
ons begrijpen
verlegt zich, het zal ook vreemd blijven
jij die de bladeren scheurt, zo mogelijk
en opnieuw
het is daarom
dat ik niet meer glimlach, geen vogel geef
of lente
aan de…
TREFFEN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
454 Het veelvuldige denken aan God
en allerlei gedachten
of vragen naar Hem gezonden
mogen een kleine drieëenheid wezen
waarbij
klare eenvoud van woorden
steeds zichzelf blijft - schoon ze samenspeelt
met ruime zoekende geest
altijd een besliste houding heeft
ondanks verwazende beelden
dikwijls
rustig rondwentelt in diepgang
tevreden de Heerschappij…
suffer
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
433 Omdat ik het leven
graag
doe ik dit graag
De hemel is slechts
een schouwspel
Sinsdien ligt zij
bij een behaarde
zweetplek
Wij maar gek zijn
alles lost zichzelf
vanzelf
op
Snij jij mij uit
in hout
Meer was ik nooit
Een verbeelding
in een beeld vastgelegd
Zou ik nu nog een punt
zetten
houd je hout
maar vast
Dit…
Winterwending
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
476 Op schoenen met lederen zool
en zijn iets te zware lijf
laveert hij tussen nat en glad,
onderwijl de sneeuw,
maar meer nog zichzelf, verwensend.
Geen oog voor het smetteloos wit
dat zich kuis aan hem toont.
Doof voor het opgetogen geroep van het kind
dat zich verwondert om het geschenk van de nacht.…