4025 resultaten.
`De coulissen van wereld´
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.653 drijven
het rimpelen van de boomkruinen, takken
de vensterramen van twee drie hoog
donker glas, verlichte vakken
kroonluchter, schemerlamp
en dan de golvende geveltrappen, klokken
er waren patrijspoorten
lange masten, een reling
En op de brug stond de man
wiens blik weg gleed
in het glazig avondkleed van de gracht
niet wetend of daar de schoonheid…
want je kleur is de hemel
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
921 boog voor een kind
ontweek vluchtige vingers
deint op het zwoel van de wind
je blad is al grijs met
het bruin van slagregens
je groeide niet op
in het aards paradijs
je hebt je verstopt
in het groen langs de wegen
in de schaduw van bomen
is bloei over stilte gekomen
je spreek mensen aan
ze willen je plukken
verrukt door je schoonheid…
Ochtend
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
891 blijven
en de leegte van de nacht bewaren
Er is zoveel dat nog moet komen
de rimpels van mijn huid zijn heel ondiep
Wanneer ik naar de jonge ochtend kijk
daalt een zachte weemoed op mij neer
Ik zou mijn arm wel willen strekken
naar het zuiver, onbegrensd kristal
van koel en leeg in niets bestaan
Ik zou mij willen klampen
aan de schoonheid…
voor de vrouw in jou
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.578 niet schikken
na het jarenlange stikken
in verdragen van elkaar
complimenten en geschenken
hadden slechts een doel
ze waren niet voor jou
bezit werd je, zijn vrouw
geen oog meer voor je eigenheid
het kleine leven onder zijn gelijk
je bent herboren in het licht
dat ogen richt op zachte kanten
open je en laat je vrouwzijn
bloeien schoonheid…
gesnoeide bloei
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
1.000 De passie in zijn ogen broeit
bij het zien van haar bevalligheid
hij raakt het frêle beeld niet kwijt
dat koppig op zijn netvlies gloeit
Haar bloeiende bestaan vervloeit
als ‘n scherp mes ruw in leven snijdt
en hij - van dwangmatigheid bevrijd -
zucht dat d’r schoonheid hem zo boeit
Hij laat de arme dagen lijden
tot zij vermoeid het hoofdje…
Blinde
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.136 Jij bent het mooiste dat ik ooit zag, zei de blinde
Ik voel het aan de wind en het ruisen van de bomen
Ik hoor het aan de stille warmte van je stem
Ik kan je schoonheid bijna dromen.…
mijn verlaten hart
hartenkreet
4.3 met 11 stemmen
1.649 Aan je schoonheid wil ik niet meer denken.
Gedachten aan je lach, die doen me pijn.
Ik wil niet weten wat je me zou schenken,
Als ik nog steeds deel van je leven zou zijn.…
SP(R)OOKJE
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
686 Vertel dan van vervlogen jaren
toen de zolder nog van mij was
waar verloren geesten ooit woonden
van hoek tot hoek, vluchteloos
spreek nogmaals die laatste woorden
en geef het levensboek een gouden rand
zonder stukgelezen kaft noch ezelsoren
maar blader vooral door het laatste deel
zodat fragiele schoonheid blijft behouden
en verwondering…
Modellenleven
hartenkreet
3.1 met 9 stemmen
2.397 Mijn schoonheid is mijn vriend
en een slaaf in het dagelijks leven.
In de tijd dat ik de spiegel haat
is een puistje de schrik in mijn ogen.
Ik kruip alle dagen voor de lens
en ga van shoot naar shoot.
Geen feestjes in mijn leven
anders moet mijn uiterlijk het begeven.
Eten doe ik om te leven
zodat mijn benen kunnen blijven bewegen.…
Lente Haiku Vijf
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
600 Mmm, even denken,
schoonheid is van elke eeuw,
de zin van leven?…
Borsten zonder houders
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
851 je schoonheid
was klassiek
sprak de talen
als geen ander
alleen je lichaamstaal
gaf reden tot paniek
je wond de media
al middelvingerend
heel losjes om de pols
antwoordde ondeugend
en gedreven spits op
hun brutale calls
rechtte schouders
decolleteerde
borsten zonder houders
maar boog in afscheid
steeds de rug in een
veel te snelle…
Herscheppen
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
691 namen van stijlen
schrap nummers
die aan bordjes zijn toegedicht
erken dat het onkruid tussen
klinkers is geslopen
daarmee schep je
nog geen wanorde
of ruïnes in spe
plaats je geen vlaggen
op zwarte lijkauto's
als zou het graf wachten
het is loslaten van routine
ruimte scheppen
voor wellicht een nieuw idee
opnieuw een schoonheid…
Eén zijn
hartenkreet
2.7 met 23 stemmen
4.440 mij verbinden
zodat ik je zal vinden
in al jouw geluk
in al jouw ongeluk,
in al jouw blijdschap
in al jouw verdriet,
vanuit de liefde in mijn hart
want groot is mijn smart
vreugdevol en droevig
in al jouw geluk
in al jouw ongeluk,
in al jouw blijdschap
in al jouw verdriet
waar de liefde geniet
van het pure één zijn
van de schoonheid…
City-Pier-City
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
1.277 haastig te gaan lopen
ik heb de tijd, gaat u maar rustig voor
verwacht van mij geen spetterend record
ik ben geen zwarte parel uit de tropen
maar tegenvoeter van de antilopen
mijn loopbaan zit volhardend op dood spoor
mijn Adidassen kleven aan de vloer
dit is een stad om langzaam te genieten
van Boulevard, de Pier en Haagse Tieten
de schoonheid…
Annonce
gedicht
2.6 met 19 stemmen
7.839 zonder oponthoud maar geruisloos
in groen geheveld gras,
als de zomer wegkrabbelt
die de blinde mol het eerste zag
Bevend inderdaad zonder twijfel
wakkeren de herfstvuren aan
zodat geurige harten
licht laten spelen
in de mossige schaduw
aan weerszijde loef en lij
Onvernieuwd danst het water magnifiek
de reflectie van ongerepte schoonheid…
Voorbij
netgedicht
0.5 met 2 stemmen
1.007 ' vroeg
die kleine, blonde schoonheid
naar boven.
Onmerkbaar knikte het hoofd,
maar wij zagen het,
de blonde en ik.
Zij vroeg niets meer
en ik begreep het wel,
ook al had ik er niks mee te maken.
Op weg
naar een punt in 't perspectief
zwikte ze nog eens door haar enkel
en brak een naaldhak.…
Bewondering
hartenkreet
4.9 met 11 stemmen
1.896 langs het tijdloze water
helder en diep
In jouw verten vond ik
verborgen parels
de omhelzing
van pure magie
het dagen van tere extase
de tover van het onbekende
een pas ontloken bloem
nooit eerder aanschouwd
En ik was verbaasd
in bewondering
dat iemand als jij
met enkel wat woorden
omhuld door wolken
van heilige stilte
zoveel schoonheid…
Nooit tevreden.
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
1.101 Elk seizoen van het jaar
brengt zijn eigen schoonheid mee
en over alles hebben we te klagen
dus eigenlijk zijn we nooit tevree.
De zomer vinden we te heet
de winter weer te koud
de lente kan er nog mee door
herfst is waar je niet echt van houdt.…
Mijmering
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
893 Flonkerend als een fontein,
sprankelend en dansend
boven de machtige zee van het orkest
de viool die zingt
zijn meesters roem
door de eeuwen heen
de klanken van de eigen tijd,
de klanken van weleer,
zij binden wat was, komt en wat is
de blijvende schoonheid
die steeds weer ontroert,
die altijd weer boeit.…
Huisbroei
gedicht
2.6 met 42 stemmen
15.872 Ik broeide in het winterlicht
maar glazig op hun verbeelding
noemde ze zonnedochters
met een missie en meer
van dat gestamel
Maar zie, ook zonder mij
staan ze schuchter van
schoonheid in hun kraag
gedoken, niet van kunst
te onderscheiden echt
---------------------------------------------------
Uit: De tweede Ronde, zomer 2001…
Lente in Tirol
netgedicht
1.6 met 13 stemmen
1.034 De schoonheid lacht
hem stralend toe en denkt: 'Je hebt
me nu volkomen in je macht.'
Natuur en zij zijn ongerept.
Hij strijkt 'r door d'r blonde haar
en zegt verrukt: 'Je bent een schat.'
Het is een liefdevol gebaar
en na een poosje wordt ze nat.
- Hij eveneens, doordat het giet.…
maakt voeten broos in evenwicht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
599 vlinders tracht te vangen
die jouw pad in alle kleuren
blijken te behangen
je blik omhoog
maakt voeten broos
in evenwicht en
zonder zicht ligt
struikelen voor de hand
daar gaat je tand
en weer een beurse plek
je ellebogen schaven
omdat ze je lichaam
even niet konden vertragen
vlinder maar en
kies de vlakke weg
hun schoonheid…
De laatste uren
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
997 Lees jij nog de laatste uren
die schoonheid vormen in gracieus licht
een hand schraal de winters voert
laat kelken sluiten in gevangen vorst
de wereld weent om afgestorvenen
verkwisting van het goed naar kwaad
verschrompeld is reeds de rauwe aanwas
broed zal allengs lijdzaam verscheiden
gedoemd zijn zij die kwistig smeden
een kort vermaak…
paradijs
netgedicht
3.3 met 14 stemmen
756 ik leef de droom van Eden
bron van stromende liefde
het maakt me zwevend in het heden
zie de onmiskenbare schoonheid
kom, ga met me mee
naar de glimlachende blijheid…
Daar ginder, al over de heide
poëzie
3.4 met 16 stemmen
3.099 Doorzichtige wolken, ze gleden
en weken àl wijder en wijd,
àl schoonheid omhoog en beneden,
àl zomerheerlijkheid.
Hoog-open de lucht met het gouden
gewemel van het zonnelicht, fijn,
en rustig de wachtenden wouden
en licht het harte mijn.…
Drempelgevoelens
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
824 Verzwolgen door het rode bruin
Stap ik door een smalle poort
Naar een wereld vol met schoonheid
Waar geen zuchtje wind ons stoort
Vergeten dromen laat ik achter
Nu dit universum zich ontvouwd
Ik niet langer draal in zwart
Maar een verre glinstering zie van goud
Ogen die bespieden mij
Vrij van onrust, ook van angst
Welkom in de dit nieuwe…
Jij
hartenkreet
4.5 met 13 stemmen
1.679 Zoals de nachtwind zingt
onder de okervlammen van de maan
de tere knoppen streelt
van anjers en van rozen
Zoals een wonderlijk iets sluimert
in duistere schaduwen
maar plots ontwaakt in volle glorie
en schittert in de spiegel van mijn ogen
Zo straalt het licht van jouw magie
in mijn hart, mijn lief
als de schoonheid van parels
in blauwe…
Hemelen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.058 vrije vogels balanceren onder een grijs wolkendek
dat gisteren nog zoveel meer grijzer leek
kale bomen staan hulpeloos met hun handen
in de lucht alsof zij vragen willen
een waterig zonnetje verwarmt niet meer
onzichtbaar is haar schoonheid alsof de natuur
haar adem inhoudt zijn het sneeuwklokjes
die zich als eerste tonen
overgoten door…
Die rond en wulps
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
815 heb in grieks profiel
kunst en schoonheid
van hun leven gezien
vorm gegeven met
een lach die rond
en wulps alles vermag
in vrijheid tierelantijnen
de wijnen en bokaal speels vindt
in arcaden liefde weer genade
pas later strakt de macht
die de romein hen
overweldigend bracht
rechter korter marsiaans
het speelse is teloor gegaan…
Onbreekbaar porselein
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
537 Je herkneed de klei, in
verbaasde bewondering van
haar gestileerde schoonheid,
geroerd door een ranke hand,
gereinigd in water uit een schaal
van broosheid, verglaasd tot
krachtig metaal, versteende
onschuld, de vorm ontstijgt
het verstand van de mens in
het porseleinen werk, te zweven
in haar breekbaarheid, om het licht
een andere norm…