4425 resultaten.
Zilte getijden
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
539 de zee verwacht mij vandaag
om mijn liefde te strelen
als ik haar daar naar toe draag
kunnen blonde lokken spelen
er kleeft zand aan mijn voeten
kruipend omhoog, ziltig gehecht
kom eb en vloed even groeten
opdat het woord wordt gezegd
op de grens van mijn land
beweegt even de horizon
gedachten hebben het bemand
maar ruikt zij,
net…
EEN LAATSTE MAAL DE TEUGELS LATEN VIEREN
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
521 Berijders die mijn leven vleugels gaven
Wat zou ik jullie graag nog eens ontmoeten
Vooral nu momenteel benen en voeten
Dienst weigeren, niet langer soepel draven
Mij met u aan een heldere beek te laven
Elkaar te strelen en het zilt te zoeten
Zacht hinnikend uw minnares te groeten
Genietend wat aan poëzie te schaven…
Genade
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
566 Het blakende zand doet de voeten branden,
een innerlijk vuur raast in ziedende vaart.
Er is geen medicijn die deze storm bedaart,
dit blijft een gevecht met gebonden handen.
De koelte van een plengende stortbui verlicht
de lasten van mijn getergde ruggengraat.…
Kom laat ons gaan
poëzie
4.6 met 5 stemmen
1.279 Zie, aan hun voeten uitgespreid
Liggen de velden neergevleid.
Hier is het dat men weder wéét,
Al wat men in de dag vergeet.
Kom laat ons saam dien kant op gaan
En wachten op de jonge maan.…
Een strik met een knoop om te ontwarren
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
537 Dat gevoel
Alsof je stuurloos
Rond dobbert
In je zonnige zitkamer met
Open haard omlijst door een witte schouw
Met sierlijke krullen
Het vuur in de ogen kijken
Schuifelende voeten over de houten vloer
Rood gekleurd
Zij staat stil bij haar rijglaarzen
Haar vingertoppen beroeren het zachte leder
De verkleurde veters bijna versleten…
AAN C.TER LINDEN (05)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
448 Van liefde en vertrouwen in een Wezen
Dat voor ons mensen niet te vatten valt
Dat zwijgt en niet meer van de kansel bralt
Gestorven is en naar het schijnt verrezen
Natuurlijk kent u de gelijkenissen
Waarmee Het vriend en vijand wilde zeggen
Hoe of het anders kon en meer bewust
Houd u met mij dan toch de moed erin
Elk huis zijn kruis, voeten…
herfstbladeren
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
602 herfst haast zich
met haar kleurenpalet
ik mis je nu al want je
hebt besloten de herfst
elders door te brengen
spoedig hoor ik liedjes
ze gaan over de winter
maar je weet dat ik je
het meest mis tijdens
de herfst
zeker als de bladeren
beginnen te vallen
in kleuren van rood
tot goud
eenzame wandelingen
bladeren
onder mijn voeten…
Wat een moed
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
808 Wat een moed om
die bittere smaak te proeven
een jas van ijs te dragen
fagotmuziek te willen horen
balancerend op ’n draad van eenzaamheid
Heldhaftig bent u
om door dorre bladeren en gure wind
te schuifelen op uw voeten
die doorweekt zijn
van zilte koude tranen op uw huid
Daadkrachtig als altijd
dansend op een vulkaan
voelt u onbaatzuchtig…
WIJ HEBBEN ER NOG OM GELACHEN
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
497 halverwege de herfst
dook je vroeg het bed in
met jouw ijs kouwe voeten
treiterde, warm me effies op
jij liet me links liggen
toen ik hetzelfde vroeg !
© Laurens Windig…
Er vallen gaten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
531 ook
Hier weer gewogen
Te worden en daarna
Te licht bevonden,
Zoals het mijn
Hele leven is geweest -
Angst die op niets
Gebaseerd is, maar Jij
Die dat herkent,
Die mij herkent
Zoals ik er altijd
In Jouw ogen geweest
Ben -
En die mij binnenroept
Zonder enige reserve
Die mij het lood
Uit de schoenen neemt
En mijn voeten…
Je dialoog vervlakte
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
722 nooit zien groeien
op het eiland dat gekozen was
zag alleen het blauw van zee
een heerlijk warm strand
en een beschermende hand
maar in de golven
was geen diepte
alleen een keurig kabbelend gaan
je dialoog vervlakte
zonder verrassingen
in vorm en kleur van het bestaan
de eerste schreden zijn gezet
heet gloeit zand onder je voeten…
De zee
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
456 Mijn voet gaat mee in de zee.
Mijn eigenheid
in de onenigheid.
Al mijn gevoelens laat ik gaan,
geef ze over aan de zee.
De zee,
die mij een vrije weg geeft.
Al is het maar voor even,
hij biedt mij steeds
een nieuwe kans.
Vergeeft mij mijn gevoelens.
Vergeeft mij mijn fouten.…
kleuren
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
664 herfst haast zich
met haar kleurenpalet
ik mis je nu al want je
hebt besloten de herfst
elders door te brengen
spoedig hoor ik liedjes
ze gaan over de winter
maar je weet dat ik je
het meest mis tijdens
de herfst
zeker als de bladeren
beginnen te vallen
in kleuren van rood
tot goud
eenzame wandelingen
bladeren
onder mijn voeten…
Oude mannen
gedicht
4.7 met 3 stemmen
10.163 Sporen van oude strijd zitten nog
in de hoed, maar teruggebracht
tot de laatste, op onvaste voeten.
Zijn ogen dwalen door zijn lentetuin,
de hele tafel staat in bloei.
Kijk de hyacint gaat als een geil
beest uit de bol, zegt hij.
Ik kijk.…
Margrieten
poëzie
3.7 met 6 stemmen
2.546 Nu staan ze zonder vragen,
een bleke sterrenstoet,
een goedheid zonder woorden,
te bloeien aan mijn voet.
Een kommer te raden, te helen,
en te doen of men weet het niet,
dat moeten de mensen nog leren
van de hoge stille margriet.…
Gif
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.719 Een vrouw heeft hier gewoond, haar geest in brand,
de geur in gordijnen bewaard. een man alleen, bij leven
vergeten, de hond aan zijn voeten tot maden vergaan.
Ik schrob de vloer, gooi meubels weg, een menigte staat
klaar. Met duizend stormen ze de trap op, als één dringen
ze binnen.…
Ruimtevrees
gedicht
4.0 met 1 stemmen
5.422 Kijk bij je voet, maant hij, waar speenkruid
bloeit, de lucht gespiegeld blauw is in het diep.
Voel warmte op je neus, zie 't vroege blad
van vlier. Je keek te ver. Wat je zoekt is hier.
--------------------------------
uit: 'Uitzicht genoeg', 2013.…
Het niet weten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
473 De dood onderaan de lijst schraapt
mijn eelt van de dragers van de pion
die hier schrijft, voeten tillen niet meer
maar slijten als verstekelingen die bij verstek
niet worden gehoord
de weg van adem, vergezeld door kokers
gevuld met lood, gaat met lange halen die
de vlucht van een buizerd volgt op haar jacht
naar het aangeschoten wild
schitteringen…
Bezoek
gedicht
2.4 met 5 stemmen
2.045 Hij kent de weg, hij veegt zijn voeten
niet, neemt zonder vragen als vanzelf
sprekend de beste stoel, zet zich breeduit.
Dan komen grijsverteld de verhalen
waarin altijd hijzelf de hoofdrol speelt,
vol avonturen uiteraard. Ja ja, knik ik.…
Groots en onverschrokken
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
461 Dan stoven wij uiteen door
sloten, op blote voet
door verse flatsen
heen,
Beschermden onze groene
landerijen tot ook
de laatste koe
verdween.…
Een wereld op zijn kop
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
561 En zal ik na wederom op mijn voeten
te zijn beland, dankbaar zijn voor
de zwaartekracht van de andere kant.…
steeds die ene nacht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
424 geduldig breekt de avond
door mijn laatste silhouet
dat als hars zich vormt
waarin de geest is gegoten
tijd is niet aanwezig, het bed
ver weg, doch mijn gelaat vertoont
de resten van het laatste gesprek
met de trede van het spoor nog aan mijn voeten
iets in mij vergat te dromen, wellicht
dat de nacht zich strijdbaar had willen tonen…
Poète maudit
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
816 Ze had een missie -zij was géén scribent
om maar te zwijgen van een epigoon-
dus rijmde voort, vergat om af te remmen
en telde schaapjes in haar bed, en voeten.
Het vaste van de vorm ging haar beklemmen.
Ze schreef zich vrij van het verheven moeten.…
Nog te vroeg?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
544 eenmaal uitgesproken
als al het andere wordt
verzwegen bezitten ze de
schijn van gerijpt geluk, of
in iets anders wordt beschreven,
de hemel is vol Brusselslof
van onafgemaakte woorden
van letters verzameld uit stof
waaruit die zijn gemaakt
elke katje aan de tak herbergt
een eigen verhaal
het klontert aan mijn ziel
en aan mijn voeten…
De opstandeling
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
543 Kom wandel met mij aan het strand,
waar eb en vloed, kastelen zand
op zilte voeten roven.
Herinnering is al wat blijft
geschreven in de tijd
en lijkt alles zo om niet.
Geboren en gestorven zijn
in de ongewisse zekerheid
dat Leven, het geleefde leven liet.
Neen,ik leef niet.…
Schalt het oosten
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
489 hoor hoongelach
zie de saters in
hun ogen verdampen
zij hakken hoofden af
nog rijgen snoeren
gebeden aaneen
rult heet zand
woestijn onder voeten
schalt het oosten
roept op tot gebed
in de zinderende ruïnes
van moskee en minaret
in strijden voor de leer
moeten ongelovigen
verdwijnen zoals weleer
in allahs naam en eer
we zien het…
Oopjen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
551 oog in oog met de Mona Lisa
van de Lage Landen
onder de zwarte sluier
behoeder van het kroezend kapsel
de melancholieke blik van Oopjen
vrouw en moeder
een mouche op de linkerslaap
hoe licht is haar huid
net onder de zijden zomerjapon
steekt haar voetje uit
het ongeboren leven in de bollende buik
de Gouden Eeuw aan haar voeten…
Ervoorlog
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
665 In de verte, nog onhoorbaar door de afstand
Te zacht nog om het door de wind te laten meevoeren
Naar oren waar binnen het zal worden omgezet
In angstaanjagende gedachten
Is het geluid reeds geboren
Te zwak van trilling, want te ver
Om zelfs op de grond liggend al waar te nemen
Zijn voeten begonnen met marcheren
Of trappen gaspedalen in
Van…
Ik draag het mee (De Andes)
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
737 Hoog in de lucht
Draagt de wind
Tranen van de Andes
Bereiken nooit de oceaan
Ik draag het mee
Lichaamstaal
Handen en voeten
De armoede kleurde
De tranen rood
En ik draag het mee
Nergens was het veilig
Op elke hoek loerden ogen
Ongelukken per ongeluk
Droefheid en frustratie
Ik draag het mee
Tranen mengen zich
Met het leven ten…
Benauwend
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.029 het waren onbestemde kinderdromen:
een duister trapgat en ik viel omlaag
een hand greep mij dan stevig bij de kraag
en hielp me op de voeten neer te komen
al voel ik nog de kriebels in m'n maag
die droom werd door de jaren meegenomen
ik leerde om de angsten in te tomen
en overwon onzekerheid gestaag
vannacht begonnen spoken weer te leven…