Alle inzendingen over natuur

We willen sneeuw sneeuw op Kerst in het groen van spar We wensen meteen winter en zon op een winterdag We worden als herboren na het wandelen door sneeuw Spinrag -tussen takken- waarin druppels bevroren Druppels die vorst willen borgen in bessen rood Maar om de dooie dood van dooi kunnen we niet heen.…

We tutten ons tuintje op en kammen het gras, make-uppen de randjes langs het terras: overal plantjes met lippenstiftkleuren, overal bloemen met bloemetjesgeuren. Daarna het heggenhaar weg met de heggenschaar – zo wordt ons tuintje een prachtig gezicht dat plat naar de zomer te glimlachen ligt. -------------------------- uit: 'Superguppie…

Ik zie je vliegen met je kopje in de wind, met je vleugels gespreid… Ik zie je oogjes schitterend in het zonlicht, door de nieuwe dag verblijd. Zwevend door de lucht, genietend van de pracht en praal in de natuur… Lekker op zoek naar een hapje te eten, wat heerlijk om zo te leven, een leven zo puur. Rustig zittend in een mooie tuin… Toch…

Alsof ze iets te verbergen hebben - winterbomen met in gure wind wandelende takken - gesluierd in de wiegende vrieskou geworteld in winterbeelden ruw behangen met de dood in nerfstructuur aan hun schenen ligt nu loos en gesteven in wolkenzweet de afgeworpen zomermode een hoogzomerse heerlijkheid vergaat in de stilte van het bevroren…

De akker lijkt een spiegel door zon aangeraakt Ik wandel erlangs vertraag mijn pas ontdek in deze spiegel: verten.…

zaten ze ineengedoken bewegingsloos leek het, toch balanceerden ze op hun vriend, de wind, met wie ze zo heerlijk konden spelen als de tijd daar was, maar nu bewogen ze nauwelijks daar regen neer kletterde, bladeren beschermden hen al even niet meer, daar de winter zijn entree al had gemaakt gelaten ondergingen zij hetgeen er uit de hemel kwam…

Hoor je de stilte ná de storm de eerste vlaag die slechts wat stof heeft op doen waaien maar gaandeweg de takken boog en bladeren ranselde tot hun val. Het water heeft doen golven een boot dichtbij heeft losgewrikt en pannen van het dak gelicht om even mee te spelen de boom die onder luid gekraak zo even werd geveld. De golven verder…

Is nattigheid om vertraging in te zetten de rij is lang, mensen klam de metro van voor naar achter gelezen toch tikt de tijd voort, maar niemand wordt geroepen terwijl het Chinese jongetje onverstoorbaar verder speelt, met 't weinige speelgoed dat voorhanden is, maakt de dokter uiteindelijk de rekening op en pak ik me in voor de terugreis,…

De lampionnetjes van de Physalis, bewaard op zolder van bejaarde vriend maar tenslotte bij de haard, de wondere werkjes vol nerfjes, verteerd, ik nam ze mee, knipte hen in, schoof ze over elk aangelijnd lampje. Afscheid van innig geliefden jaapt gapende gaten in onze systemen waardoor alles naar binnen, maar ook mag verlaten. Bij boos…

Der is gjin ljocht, de dize waakset op it lân en de mem fan de ierde rêst. De wrâld krijt einefel op in dûnkere hûd en dêr’t earst de Stynske weet noch weau en rôp om sinne, steane no de stikels te riboskjen yn de kâlde, wiete grûn. De froast falt yn. It waar is wyt en de sinne wurdt hieltyd blider. Minsken bine de redens ûnder en skôgje…

De wind van het jaar tweeduizendvijftien zwerft door het grote bos bij Breda's Zuidkant, fluistert in hoog lover, op begroeid zand geschiedenis, lang vergeten misschien... Vijf eeuwen her zou het zijn begin zien: ruig heideveld werd door menselijke hand herschapen tot jachtwoud voor de adelstand; bomen mochten schepen van masten voorzien.…

zoekt kleuren om zich in te kunnen wassen dansgrage wind immer opzoek naar een gewillige partner om zondes van zich af te wassen en zo in opperste reinheid aan vers geboren dag te kunnen beginnen…

rijp belegt de misvormde takken waar korstmossen zich reeds hebben genesteld en de dood zich schijnbaar al heeft gemeld symboliek voor 't vergane leven toch verschijnen onder de rijp opeens weer kleine groene puntjes op plaatsen waar de dood zou heersen het is in de natuur vaak om het even alleen wie sterk genoeg is blijft…

Een ijle druppel mist springt hoorbaar, zuivere harpslag van kristal, vast op het gelaagde glas waar achter, in reddingsgordels val, ik bid om bevrijding, uw verschijning. Deze nacht gaat de kachel niet aan, zal ik ontvangen, zal ik doorstaan de schoonheid, de getallenwaan die de koude schenkt aan wie verwacht bloemen in de nacht.…

En dan drukt winter zijn stempel op pad en perk in mijn tuin Jaagt wind en metgezel sneeuw tussen struik en boom hun laatste blad verloren De prietpraat tussen fris groen van bol en knol met stilte bedekt De tafel voor vogels door mij gedekt, de vetbollen gehangen Dempt even... even maar mijn verlangen naar voorjaar, lentelicht…

ik zag het grijs van de zee boven land vlokkig ontladen in dwarrelend wit dat stilte danste op een onzichtbare wind ik zwaaide en ving jou op de mouw van mijn jas je pluisde nog even toen je huisde in de holte van mijn hand schitterde kristal tot je structuren kraakten en een voor een braken jij als druppel de koude grond…

de kopjes naar omhoog uit het donkerst van de sloot middenin de groene brij steigert wit de ranonkel in de spiegel van de lucht de paardenblinde nacht het duister van de dag met enkel springsterren terwijl de wereld van het licht uitbreekt in duizend kleuren is de hemel zwart-wit en lokt niets naar de dood het licht heeft ons gevonden…

ik zie de lucht het land en strand veranderen van perspectief wat koud en stormachtig was wordt langzaam zacht lief en open in een samen kijken het ondergaan is aangenaam voel vleugels van vogels in de lucht de vrijheid van hun vlucht zie schaduwen lichter worden in de zon de wende zet nu alles om…

Iedere nacht Naast je in bed, afzijdig Omringd door slaap Zie ik de besneeuwde berg Van het grote verdwijnen. Ik zou me willen vasthouden Aan jouw lichaam als een rots Maar spartelend tegen het ademloze donker glij ik steeds verder af De besneeuwde berg beklimmend Op een dag zal ik niet meer Wankelen, niet langer aarzelen Tussen licht…

hoor de dansende vertes, de zee ze schudt en schommelt haar huid natuurlijk, zonder nadenken kijk terug over het land de planten ze knippen zichzelf en vervallen weer tot wassen zonder wachten zonder versnellen tijd maakt natuurlijk niet uit tijd is een geloof wat een geluk te zijn als het land en de zee en de tijd er niet…

Twijfel glijdt naar binnen als beproefde woorden zich verschuilen bij gehoorde aarzeling. Wat ooit werd gedeeld verloor zijn betekenis, slechts een herinnering reist mee in de tijd. Door de kieren van zijn onmacht ziet hij kleine stralen zon spelend op de bast van de boom voelt de warmte op zijn huid. Vogels zingen al vroeg de eerste…

Aan het einder dooft het licht In een halo van zachte stralen Brekers dempen het laatste zicht Een meeuw krijst met schelle uithalen Dieho…

Regen jij hebt mij goed gehad Ik ben helemaal zeik en zeik nat Mijn jas mijn broek mijn sokken en zelfs mijn ondergoed Ik ben doorweekt van top tot teen Als je het doet dan doe je het goed Maar jij doet het niet zonder reden Jij moet de plantjes en de bomen water geven Zonder regen hebben wij geen leven Dus bij deze zal ik het jou vergeven…

ik wandel door de herfst alsof hij van mij is een pad bezaaid met verloren zielen van de zomer een lage zon tekent lichtkegels in het bos ze wijzen een weg naar verder naar de vrouw die ik zou kunnen zijn een wintervrouw misschien die sneeuwkristallen knipt ijsparels rijgt in koele meren zwemt als alles anders had geweest…

Dageraad, morgenstond, hoe glorieus jouw verschijnen als de zon het nachtelijk duister van de hemel wast! Wat avond en nacht brengen is vaak ongewis maar jij brengt nieuwe hoop na bange dromen. Ik weet je te schatten dageraad, morgenstond. Jij wilt mij en ik wil jou omvatten.…

Hij heeft zijn tijd gehad eeuwen lang alle seizoenen jaar in en uit een ring er bij nog meer diepe groeven. Stormen en regen blad, bloemen, zoveel zaden gedragen. Tot zijn uur had geslagen, hij plaats moest maken voor teloorgang van de tijd. Toch is hij er nog steeds duurzaam mooi mag hij al jarenlang mij zijn grootsheid tonen als…

‘t Viel water nu genoeg, of nooit! De wolkenschepen dragen hun lijnwaad al ten toppen uit, die hier gewinterd lagen, de al te lange regentijd: vandage gaan zij varen en vluchten voor de westerwind, die rotelt in de blâren. ‘t Is nat alom: de zoden zijn doordronken; al de paden zijn modder, moze en vuiligheid geworden; overladen is ‘t loof…

zo duistert het rozenlicht ingetogen uitbundig ontvouwt het zich kraakt nachtelijk naaldwoud uitgedund over bevroren toendrablauw zicht door ogen gedragen verre nachtdruppels verblind door navelstaren omstreeks enige momenten lijkt de nacht te kort om aan het donker te wennen aan stilte die zich ontroert zich verzwijgt in onuitsprekelijk…

De zomer verwelkt in genoeglijke oprisping naar weergaloos vlammend kleurboeket. In nevel gedempte zonnestralen ontvouwen zich lang gestrekte najaarsschaduwen. Geur van verrotting als stille getuige van het leven dat zo sprankelend begon. Het intens besef van eindige aardsheid rilt huiverend langs levenslust. De tijdelijke bevriezing…

Zo’n ogenblik dat dauwdruppels glinsteren in de zon spinrag mee parelt zo’n moment voelt als belevenis wanneer de dag stilaan ontwaakt zo’n fractie in de tijd terwijl je beseft geluk raap je op.…