6043 resultaten.
Houvast?
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
539 Afgeworpen in de tijd
in een doel wat heiligt,
door innerlijke strijd
decennias gepijnigd en
gestenigd, oneindig
rollen stenen af en
aan om in het volle
uur van de waarheid
tegen elkaar te slaan.
Vonken reinigen de loop van
mijn fossiele natuur als ik doelloos
rondzwierf om keien naar de top
te sjouwen, kan ik op mijn dromen…
dementie 5, netjes kleuren
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
673 Probeer binnen de lijntjes te blijven,
als je kleurt..
En trek je er maar niets van aan,
als mevrouw Staver weer eens zeurt
En straks drinken we koffie,
met verse appeltaart
En gaan we kijken,
hoeveel centjes er zijn gespaard
Voor zuster Astrids afscheid,
ze gaat trouwen weet je nog.
En daarom kleuren we die kleurplaat,
want kleuren vind…
dementie 6, zaterdagmiddag langs de lijn
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
752 Hij was gek op voetbal
maar snapte de regels soms niet meer
Schreeuwde 'buitenspel!' bij een uitbal
en vroeg de stand keer op keer
In de rust discussieerde hij
met de spelers en de staf
Maakte zich ontzettend boos
en noemde de scheids ronduit laf
En na 90 minuten
was ie helemaal op
'Wat een klote wedstrijd' riep hij dan
'gelukkig was…
ANGST
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.041 Jij angst, ga weg uit mijn gedachten,
uit mijn dromen alle nachten
en vraag me niet jou te ontleden.
Je sluipt stiekem uit mijn verleden
en nodigt jezelf uit in mijn heden.
Je steelt mijn rust en al mijn dagen
zijn nu vervuld met vragen
die geen antwoorden verdragen,
ga weg jij angst. Ik wil je kwijt.
Jij steelt al mijn kostbare tijd en
zoekt…
tot gruis geleefd
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
420 Innemend ontluisterend vergiffenis verdervend
zoekt zijn gedachten af langs hoofdpijn
om puzzelcontracten die nooit komen
eeuwig vragende stukken
die passen zoals een steen het gladde water ontmaagd
het toch weer zonder rimpel laat
de tijd als was het soms de zijne
slaat in stukken op de muur
waar de klok nog steeds de dienst uitmaakt
tot…
praten
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
685 Je moet er niet te zwaar aan tillen
je kunt het, maar moet dat ook willen
dit is makkelijker gezegd als gedaan
om je rugzak stukje bij beetje open te laten gaan
ook al lucht dat enorm op
en zet het je leven even op zijn kop
probeer er in ieder geval over te praten
dan kun je het verleden misschien los laten!…
Van boven af
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
464 Meer en meer verschijnen
als krachten van de zwaarte
de fluisteringen in je hoofd
alle keuzes vol met twijfel
verplichtingen als lood
hoger en dikker
zijn ze geworden
in de loop der tijd
en je weet het
pas als je begint
met het slopen
van de blokkades
zet je de eerste stap
om de weg te verlichten
naar een nieuwe realiteit
maar…
OPLOSSING
poëzie
3.4 met 9 stemmen
1.202 Is 't wonder dat de mens, in 't leven,
Het beste spoor zo moeilijk vindt?
Twee gidsen, die hem voort doen streven,
En beurtlings wenk en spoorslag geven, —
Fortuin en Min, zijn beiden blind!…
Het meisje met de zwavelstokjes
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
577 Op de trappen van de kathedraal
zit ze met geloken ogen nagenoeg sacraal
slechts steels verwijzend naar de beker
aan haar voeten waarin welhaast zeker
enkele centen nauwelijks de bodem bedekken
en blijft zij onbewogen met vermoeide trekken
haar koopwaar schroomvallig tonen aan
wandelaars die niet begrijpend verder gaan
zich afvragend waarom…
Te mooie woorden...
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
886 Mooie, lieve, zoete woorden,
als een koude douche
glijden zij over en langs mij heen.
Ik schud ze van mij af
en antwoord, laat me maar even weer alleen.
Met enkel woorden is niet te leven
mooie woorden zijn om te beleven
woorden, verwoorden het streven
de inhoud ervan weer te mogen geven.
Maar enkel de mooiste maar zo lose woorden
doen uiteindelijk…
glimlach vol blaren
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
603 bezwete romantiek trekt diepe scheuren
in het gepoetste, zelfs tot ver na sluitingstijd
de dans kijkt dood
al vertellen zweetsokken en kapotte panty’s
morgen toch wel weer de perfecte tango
asbakken vol…
luisteren naar storm
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
457 toen de dag ontwaakte, in
wat kleine mussenkelen
luid en duidelijk verkondigde, dat opstaan
ook een optie was
vergat ik, dat mijn benen zelf niet gingen
als mijn stuur zo anders dacht
na de sluiers van de nacht
was ochtend slechts één stapje verder
maar ik bleef
en luisterde
hoe bulderend geluid beschreef
dat wind ook zwaar de bas…
Gij en wij saam.....
poëzie
4.2 met 9 stemmen
4.942 Wie is zo sterk dat hij de chaos temt?
Wie kan het leed zien zonder schreiende ogen?
Niet wij:
maar juist daarom voelen wij ons voorbestemd
Tot rustloos pogen.
Gij en wij saam, wij moeten doen,
Niet overwijs, niet over-koen,
Naar ons vermogen.
Wie waarlijk leeft, heeft in zijn hart
Een onvernietigbare veer,
Een stille kracht, die iedere…
WENNEN
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
518 Na maanden wat afstand en vooral rust genomen te hebben, te hebben gepraat, gehuild en gelachen, schreef ze me, dat ze weer helemaal thuis was. Het ontroerde me met met blijdschap en blijfschap en ik stuurde haar onderstaand netwerkgedicht.
WENNEN
Heel veel sterkte met je beterschap
dat is 't liefste wat ik wil geven
't is allemaal hoe je…
meisje
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
433 er kwam een meisje mee
ze was lief
ze had in goud gesponnen haren
waar haar tanden parels leken klonk
een roze lach
zomaar op een dag verscheen ze
haar gestalte aan de hand van trots
warmte en een beker thee
namen plaats op kleine tafels
haar blik blonk in rots
vaste ogen…
Morgen gebeurt het...
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
574 Morgen gebeurt het
Vandaag wordt al gauw gisteren
Ik zit hier maar ben al daar
Toen wordt nu.
Eeuwen geleden leefden dezelfde mensen
met gelijke gedachten
Wat is er van hen overgebleven
behalve de herinneringen van enkelen ?
De mens droomt echter van roem
Naambekendheid over zijn dood heen
Er bestaat een levensverzekering,
maar de dood…
Artevelde
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
585 Jacob van Artevelde, geboren in Gent
woonde in een heel chique tent
Hij schreef duizenden gedichten
en stuurde naar alle vrouwen liefdevolle berichten
maar het bleef toch vooral een gestoorde vent…
zo jij
netgedicht
3.3 met 21 stemmen
673 zo schuchter is het vogeltje
in natte winterbomen
het weet niet of het al gestorven is
in zijn of een andere wereld
dat hij er is
en dat elders de levenden zijn, hun gekwetter
veelal leeg in een steeds weer herbeginnen
doch onbereikbaar voor hunzelf
in een hijgende seizoenendrift
het vogeltje, ik hoor zijn geroep
en hoe het in de nevel…
Halo-effect
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
473 Gisteren was het druk, druk, druk
een lange zuchtende rij
aan de kassa
bijna iedereen keek verbijsterd:
stomgeslagen~~~~
wat een schooooooooooonheid
toen zij haar mond opendeed:
‘wie mag ik helpen?’
stoof iedereen terug naar de schappen
en de winkel uit
en zij kon er niets aan doen!…
Aan hen die ik liefheb
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
545 Nu ik voor even, ja, even alleen ben
kan ik in alle rust eens goed overdenken
samen met mijn alter ego of deze mij
een antwoordt kan laten ontpoppen
ik ben wie ik ben, ammahoela
ben wie ik ben maar wie wil ik zijn
de kracht van de eigen wil oproepen
en in een positief licht plaatsen
bergen willen verzetten in zonlicht
van de lente: een…
laat me je lezen
netgedicht
3.1 met 18 stemmen
681 woorden
zijn er, soms
onverwacht
ze geven en nemen
iets van mij, ik laat ze
gaan als een zielenvlinder,
zwerf even mee want nooit
ben ik, alleen, volledig
in deze stilte waaruit
je bloemen maakt
of in het donker
een losgeraakte
vleugel
en al sla ik dromen stuk
dans met nachten tussen vlagen regen
groeien mantelloze zwaarden…
Als meren van verdriet
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
727 Je handpalm zacht gevederd
verlangt het broze licht
te schrijven in de stilte
tot een strelend gedicht
De naaktheid van je woorden
ontsnappend aan de nacht
waarin de droom verloren
naar zilversterren lacht
Jouw letters dansen sierlijk
de wereld aan elkaar
verstrengeld in een warmte
van innigheid waarnaar
jouw ogen mij doen tranen…
Schaduwen zoeken licht...
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
655 Vertrapt en achteloos laat zij hem liggen,
leeggezogen, in haar dode hoek.
Dit handelen voor haar, al zo'n gesneden koek.
Al wenend, weent zij, opnieuw, ik ben zo alleen
gewikkeld in een zwart voilen sluier om haar heen.
Al het gelovig licht wat toehapt
wordt vol verlangen, gevangen
en vervolgens in haar schaduw vertrapt.
Met droevige, verlaten…
Schrander dier?
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
525 Verlaten dier, treedt
uit je schaduuwen,
wat zit je nog
te mijmeren hier,
er is brood, er zijn spelen,
loop niet in dood in je
levensspoor je lot achterna,
je verlangen versleten
tot schrander dier.
Het is om even hoe je
mag heten, toch
zal ik je strelen, om
zovele dromen met je te
delen, de zwakheid
van je kracht, tot mij zal…
Mijn pleit beslecht?
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
468 Zinnen, geef mij zinnen als
het gulden vlies om mij heen,
onzichtbare deken van een al
betreden toekomst lijkt eerder
dan voorheen, valt te hopen
dat de nachten sneller vallen.
Vooruitlopen op de toekomst
zonder kwetsbaarheid, word ik
hoge priester in de schreden van
de lente, snoer ik onuitgesproken
woorden om mijn lijf tot een
midddel…
Slikken.
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
641 Ik wil in het kort betogen,
Over uw slikvermogen.
Vaak willen wij het niet langer pikken,
Onze onvrede in te slikken,
In plaats van eruit te mogen.
Want een opgekropt gemoed,
Voelt zwaar en is niet goed.…
Wereldvrede is
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
519 In een moment
van zijn
het ogenblik beheersen.…
model
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
514 de subtiele trekken van een indruk
geschapen uit de houding van wie je kan zijn
vrouw, man, mens
de wens gezien te worden
door de ogen van verwondering, tijdloos
kijkend langs plooien van nu en van wat
verleden was
morgen kijkt de wereld anders
morgen
valt een oude jas
van nieuwe schouders…
“Bacaljau"
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
513 Ik moest wennen aan de zon,
aan de smaak van bacaljau,
volksvoedsel in alle geuren
van de ‘coleur locale’, en aan
de moderate stijfsel van de altijd
aanwezige was in de nauwe
stegen, die als grauwe voile aan
een schaarse hemel, ontstegen aan
de mediterane rouw en de tijd,
Caroteen zich clustert in bladders,
naast het blauw op oude…
BRILJANT en zonder compromis...
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
446 het levenszwaard zou pijn gaan doen
bij aanvang voelde je nog niets
hoe verder het komt in mijn visioen
lijkt het geen zwaard maar een zeis
zonder compromis
welk niet meer snijdt maar alles maait
en zonder aanzien steeds meer graait
kon ik dat zwaard maar stelen
dan deed het niemand ooit nog pijn
ik zou zijn kracht verdelen
in een dekentje…