5388 resultaten.
Zomert langs de kusten
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
529 wind
dat zomert
langs de kusten
verstrooiing
geeuwt zijn honger in
gedachteloos vervelen
schoonheid bleekt
in veel gezichten delen
drinken is gegund
omdat het dorstige
tekort wordt aangevuld
met bier en wijn voelt
verbranden nog geen pijn
pas veel later
als de vlakte weer
verlatenheid blakert
heeft wind vrij spel ruimt
schaduwen…
Moeite van het zoeken waard
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
494 Een tuin vol licht en kleuren
bloemen vogels en veel meer
heldere beken rozengeuren
overal vlinders bont en teer
zachte bries tussen hoge bomen
melodieën uit vele vogelkelen
schaduw om tot rust te komen
engelen die op harpen spelen
maar bovenal een zacht geluid
als wind dat met bladeren speelt
en klinkt als lieflijk stemgeluid
dat diep…
Uitlaat
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
684 Hij laat de hond
Aan het lijntje
Uit bij het lantarenpaal
licht dat hij wat
doet en doen
ze samen een plasje
ruikt ie voorzichtig
aan zijn schaduw.
Hopelijk doet ie meer
dan dat alleen
schiet het niet op
Uiteindelijk doet hij wat
van acceptabel formaat
en werpt nog een blik.
Ik hoorde het vallen.…
Rook op het water
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
628 Een waterplas door mist omgeven
met ranke bomen zonder schaduw.
gevangen, in een web geweven...
het lied gezongen door een zwaluw.
ja, ochtendstond verlangt een wonder
want toch moet eens die gele bol verschijnen.
ze priemt en straalt en duwt vanonder
laat zo het dikke rookgordijn verdwijnen.…
De stille patio
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
415 je scheen
door een wolk
verdween rollend
en tollend toen
ik je zag om
aan het grijs
van de randen
het licht van je
terugkomst te hangen
vaak was er
de schijn voor
het echte
vuurwerk moest
je wat studie
hebben gepleegd
over het hoe en
waarom om alles
te weten over de zon
ook ik heb
gezocht tussen
schaduw en licht
naar je eigen…
Alleen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
481 In stilte van het alleen zijn
proberen te verwoorden
wat geschiedenis vertelt
zelfgekozen schemeringen
kleine kunstzinnige details
tekeningen van de avond
jezelf in kleur bevrijden
genieten van liefde in eenzaamheid
schepen bevaren papieren oceanen
gedachten voeden het ondubbelzinnige hart
de stille schaduw van leegte in het gemis
in…
Frivool gerokt
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
420 de wind
waait herfst
door je haren
lichte
zomerlokken
spelen met elkaar
op het donkere
bed waar schaduw
zich heeft neergelegd
gebruinde benen
stappen frivool gerokt
terrasjes voorbij
ogen kijken blij
op deze dag
vol zomerlach
toch draalt zon
niet meer zoals in
lange dagen van weleer
waar donker pas
de nacht erkent als…
Meester Vreeze
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
423 Een stripverhaal
in duizend delen,
schaduwen die mij
bespelen, tot ik
het niet meer kan
velen en onzinnig
beef en gil. Hij
kruipt onder al
mijn leden en
grijnst meer dan
tevreden. Het
doek daalt weer
naar beneden. Tot
de een of andere
reden hem opnieuw
op zal laten
treden. Maar vandaag
heeft hij zichzelf
genoeg bewezen.…
In vrede gespreid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
411 je danst goud
in het licht
van de zon
rank en bevallig
zelfs je schaduw
kijkt even niet om
ongeschoeid
beschrijf je
aarde jouw liefde
zwaait naar het
heldere blauw in
atmosferische kou
een energetisch
fantoom met
een hemelse droom
in paradijselijke
schoonheid als
eeuwig symptoom
nog is het je lach
die de toeschouwer
pakt…
Verblinding
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
406 ik heb je
nooit zien vliegen
toch heb jij altijd
vleugels gehad
je danste en liep
zonder de grond
zichtbaar te raken
liet elegantie je dragen
ook de bewonderende
blik van de mensen
gaf jou de spirit om
zwaartekracht te temmen
daar waar
zonlicht jou
schaduw gaf koos
jij de zwevende pas
op de rand van
contrast wist jij
verblinding…
paniek
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
417 in de doolhof
waar angst geen uitweg kent
de moesson zich laat gelden
op delen van het lichaam die
je bijeen houden, verstikking
in beleving en geen stem die
je tot een zuchtje wind kan temmen
minuten raken uren waar
kwartieren vluchtig in
seconden verdwijnen, schreeuwen
tot de klok van alle onwerkelijkheden
wordt verdreven in de schaduw…
hoe we steeds
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
610 hoe wij steeds vergeten wie we zijn
de oertaal van het hart tot stilte manen
tot het breken van het licht
hoe we leven blazen in manke mythes
tijd in de schaduw loert
we meedogenloze taal leren spreken
hoe in onze ogen het menselijk tekort bevriest
in winternachten geweld levens aan stukken rijt
een vloed van tranen tederheid bevrijdt…
Haar eerste kwartier
netgedicht
3.5 met 37 stemmen
327 nemen
de wijde wereld
ingegaan en met
eigen snelheid en
zijn de maan in haar
momentum gepasseerd
niet in haar
aantrekkingskracht
gevangen en
blijven hangen
omdat die ene echo
net voldoende
snelheid had
zo blijft zij bestaan
net als ieder op een
vaste afstand van
de maan waarbij de
schaduwkant voor haar
gereserveerd is omdat
in schaduw…
Eenzame wegen
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
210 Ze bestaan waar ik niet kom,
om mijn schaduw
die niet vliegen
kan.
Ik draag mijn trots als een wond,
open, zorgvuldig verzorgd.
Er is niets heroïsch aan het lijden,
behalve dat het blijft.
Stilte is de taal
die ik overhield.…
schuw
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
177 de leegte wordt gevuld met gedachten
die gedwongen rusten in de schaduw
ik zou ze met mijn lippen willen verzachten
zoals gezegd, ik ben thans stil tot schuw
.
als ik mij spiegel aan de ander
zie ik krassen op mijn huid
.
ja, mijn beeld en ik hebben elkander
we verdelen de afstand in het niets,
.…
Antipode
gedicht
3.0 met 24 stemmen
15.691 Ik leef in schaduwen, ben nameloos.
Laat me verdorren in het wintertij,
Ver van de zomers met hun hels gehoos.
Ik kan de lichte stormen niet verdragen.
Kijk niet naar me. Behoed me voor die pijn.
O camera. O beeld van welbehagen.…
het voorjaar onder handbereik
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.191 ik zie de zon maar
mis de streepjes warmte
ze schijnt koud licht dat
blauw weerkaatst op je gezicht
het winters fel
laat ijzig scherp een
lege schaduw zien waarin
de vorst zijn sporen kerft
guur blaast een noordooster
de natuur haar kaalheid aan
weerbarstig in verzet
trots blijft zij onaangedaan
maar in je ogen kiemt
de lente en…
Toverpracht
hartenkreet
3.6 met 18 stemmen
2.029 Door het bos loop ik te dwalen
Hoge bomen bij elkaar
Hun toppen laten een straal van
Zonlicht door die flitsend tussen takken
Het gebladerte verwarmt
Met de stappen die ik zet
Voel ik de schaduw dan de zon
Mijn ogen toegeknepen
Laat ik mij als een kind zo vrij
Weer draaien in de wind en droom
Een toverpracht van kleuren
Doen al mijn twijfels…
het kwaad
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
932 ik wil het kwaad niet
kennen
het bestaat niet
alleen in holle vaten
die meegalmen op golven
van haat
niet alleen in onbekenden
die vliegtuigen in torens,
messen en kogels in mensen
boren
niet alleen in gevaarlijke gekken
op straat het bestaat ook
achter mijn eigen ogen
in de schaduwen van mijn gedachten
ik wil het de rug toekeren…
je valschermhuisje
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
826 je bent een lentekind
danst luchtig op de wind
die zingt in een zacht ruisje
draagt stil je valschermhuisje
jij zweeft op de thermiek
en daalt als je de zon
even niet ziet in de
schaduw van hoge bomen
de grond is warm
als je erop landt
zwarte aarde verwelkomt
je met lentehand
je pluist wat uit en
legt je valschermhuis te rusten…
Vervlogen
hartenkreet
3.7 met 59 stemmen
2.531 Hij kwam en nam haar liefde
Tot hij stilletjes weer verdween
Zijn zalige geur was vervlogen
Een donkere schaduw verscheen
Zij wist dat hij eens zou gaan
Een dikke traan over haar wang
Ze kuste hem triest vaarwel
Haar warme hart vreselijk bang
Een gebroken ziel vol scheuren
Haar gevoelens ambivalent…..…
je zon bleek slechts te gast
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.194 hoe kan ik
spelen met beelden als
ik je niet meer voel
als je vertrokken
bent, je warme lijf
mijn koude nog niet kent
ik dwaal en roep de
schaduwen van samenzijn
waaruit de ziel vedwenen is
je straalde waar
ik nu in duister tast
je zon bleek slechts te gast
de verte is met jou
gevuld, ik weet de plaats
waar jij vandaag je…
jij de vader, ik het kind
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
1.961 ik neem zon
en bloemen mee
mag ik delen in je rust
ik wil komen
bij je dromen omdat
je mijn gevoelens sust
op een bankje
met wat schaduw in
het ruiselen van de wind
mag je zachtjes
met mij spreken,
jij de vader, ik het kind
in het sluiten
van mijn ogen hoor
ik weer je zachte stem
in het koesteren
van de stilte voel ik
dat…
weeft van mistig ochtendrood
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.824 ik zie je in het ruisen
van de wind, je hebt niet
meer het blote van een kind
niet meer geboeid
het spel ontgroeid dat
kleinen in vertrouwen spelen
je bent gekleed
met naakt, van onschuld
wordt je schaduw al gemaakt
je weeft van mistig
ochtendrood de donkere
schaamte voor je schoot
en wordt herboren in
ontluikend groeien,…
Oorlogsmonument
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.843 star stamelt de angst geladen
ontzetting uit stenen beelden
van grijze figuren in het heden
opnieuw worden zij verraden
voor de jaren die zij deelden
en wordt er vals gebeden
hun kinderen werden wezen
van het licht of de schaduw
en op het voetstuk staat te lezen
een onbekende naam en de datum
van hun laatste gruwel
als dan de pijn…
Lentegevoel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.086 Als een schaduw uit het verleden
Huisde je in verre herinneringen
Als de vergeten geest in een fles
Huisde je er tot de eerste lentenacht
Als zachte regen op het malse gras
Ontwakende jonge bloesems
De eerste bloempjes nog schuchter
Langzaam openend tot hun volste glorie
Verre herinneringen brachten jou
Na een bittere winter ontluikende…
Metaforen
hartenkreet
2.1 met 14 stemmen
4.026 De zonsverduistering achter mij
Verslind mijn schaduw
Een zandstorm aan de horizon
Prikkende ogen, verblind mijn zicht.
De wolven huilen naar 7 manen
Met stromende zwarte tranen
Zwermende bijen geplakt in honing
Zit ik vast in broeierig afscheid.…
Nevel
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
909 Geruiloos zweeft de nevel
Over het koele meer
In de koude ochtend
Gehuld in mystiek
De kleur is niet te lezen
In de eerste zonlichtstralen
Lost de nevel langzaam op
Schaduwen worden zichtbaar
Geruisloos zweeft de nevel
Terug naar het onaantastbare
De avond maakt zich op
Om de aarde te laten slapen
Geruisloos sluit de nevel
De avond…
Achteraf
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
1.764 In de waan dat ik jouw zwijgen begreep,
Viel ik dieper dan mijn schaduw,
Ergens waar de mollen wroeten
In de gitzwarte gangen.
Waarom moet het moeilijk?
Wou je dan de tijd strikken in een vlammende val?
Kleurrijke stemmen bleven hangen
In het schemerlicht.…
lacht om die trieste atomen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.264 breekijzers roesten
herinneringen slapen
in nachten zonder schaduw
ooit scheen de zon
langs de maan op de sterren
blind voor de dag
mensen krioelen op
de bodem wroetend in
de tijd, de wind blaast erosie
verbeter de wereld
en jaag op de dood voor
een nieuw perspectief
sporen horen hier niet
vandaag is gegeven om
het leven te…