637 resultaten.
Papavers
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
543 Nog steeds zijn er de klaprozen:
teder en vroom en erg vergankelijk.
Het zijn mijn zomerbloemen
omdat ze veel vertellen door hun bloeien.
De wind blaast hen omver maar
toch zullen ze niet breken.
Er is al gezorgd voor een vervolg
in het doorschijnend kleed gehuld
Papavers: rood geplooide dromen
in een zomerveld vol zon.…
leven
netgedicht
3.7 met 21 stemmen
5.663 Het is iets niet van deze aarde
wat de vergankelijkheid van het lichaam toont.
Het heeft zo ontzettend veel waarde
om te weten dat de ziel nooit ergens anders woont.…
verre liefde.
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
2.194 Verlos me van alle pijn in de verte,
door jou, door de liefde die vergankelijk bleek.…
Een verhaal over liefde
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.557 Samen met jou, liefste
Wil ik zweven
In de glinstering
Van sterren en dauwparels
In de warmte van de zon
Op de vleugels van de wind
Die een mooi verhaal fluistert
Wanneer hij zacht je haren streelt
Een verhaal over liefde, die
Langs bergen en langs dalen
Door maanloze nachten
En zonwitte dagen
Vergankelijk lijkt
Maar toch eeuwig sterk…
Afschrift
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
698 leven blies de schrijver
in een vergankelijk relaas
met taal als goddelijk instrument
beeldde uit in enkel woorden
de werkelijke mens – al schrijvend
ingekleurd en verkend
met de sentimenten van die tijd
kleine eigenaardigheden
innerlijke en fysieke strijd
typische geuren kleuren klanken
miskenden uit een triest verleden
danken…
Bestemming onbekend.
hartenkreet
4.3 met 15 stemmen
3.646 Onbereikbaar zijn de lippen
tot vergankelijkheid geplakt
de dood lijkt nu pas echt te leven
in tastbaar wit satijn verpakt
poedertjes hielpen gisteren niet
ze kleuren vandaag het gelaat
tot een vredig slapend gezicht
dat pijn en verdriet achterlaat
een laatste blik op de scheiding
gelegd door andermans`hand
vaarweltranen gedrenkt in linten…
Geestesschrift
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
554 verlangen van de jeugd
is nu slechts belangeloos hopen
vertrouwelijke omgang
van vrienden die vergeten
enkel als je de foutjes vergeeft
kan hartstocht van vroeger
overleven naar een beter leven
mijn geest wordt ouder
waarschijnlijk rijker door beleving
het jeugdig verlangen
heeft plaats gemaakt
voor diepere dromen
in een ander vergankelijk…
Een palet van...
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
434 Kracht van kleur
In rood, geel, bruin
Een palet van
Vergankelijkheid
Gele gloed
Gekleurd' ogen
Waas van zomer
Verzonken. Verglijdt
-W-I-N-T-E-R-
Kracht van winter
'n Witte deken
Over rood, geel, blauw
Kleurenpalet van
Het nakend voorjaar
Helsinki, oktober 1998…
Wie moet je ontzien?
netgedicht
3.4 met 19 stemmen
1.317 Alles is ijdelheid, zei Prediker,
maar in alle vergankelijkheid
blijft de liefde en het vergeven,
anders is er eigenlijk geen leven.…
Ars Poetica
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
572 gekärcherd tot op nul graden
elk vers ontbladerd
elk woord gevild
de man slacht een schaap
in één haal snijdt het mes
het bloed bulkt – zo ook de dichter
de kraagsteen stut niet meer
de waterspuwer zwijgt
geen weemoed, geen vergankelijkheid
geen woekering, geen decorum
geen meeuwen op het spantbeen
restafval zucht niet
restafval…
Het doodspapier
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.019 De herfst treedt weer toe
in mijn belevingswereld
‘t vergankelijke seizoen
van jouw trieste dood
het doodspapier wordt weer
opnieuw gelezen, en tranen wellen
uit bron van innerlijke nood
een doodsgedicht
door jou geschreven
over passie, sterven
en dagelijks brood
de laatste uren
van jouw beklemmende leven
onze gezamenlijke waarheid…
In bezweringen gebeten
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
913 Wat je zegt is waar
binnen de context van het doel
dat je voor ogen hebt
maar niet iedereen
heeft hetzelfde doel
dus zweeft waarheid
ergens tussen stilte
de muggen bij de vijver zwijgen
het spiegelbeeld van de natuur
kent nu slechts toekomstdromen
van vergankelijkheid in tederheid
consumenten zwerven naar
het winkelwarenhuis voor…
Aanleg voor het zoete duister
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
481 Tijd is het onderkomen van de nacht
als dat zo blijft, laat ze je niet meer los
laat ze je nooit meer gaan
omdat ze je mist
in de stille momenten
die voorbij zijn gegaan
nooit meer stoffig zwijgen
nooit meer afwachten
jullie zijn verloren wind
achter een melancholieke stem
vergankelijk en geest
tijd is haastig dromen
ze mist je…
Het zwijgen van de bomen
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
427 Hij betreedt regels der heimwee
in denkbeeldige waarheid
door kinderlijke verbeelding
hij struikelt over zijn naïviteit
te weinig eelt op zijn zielenlijf
iedere verjaardag in september
de herfst kent nu alle zwijgtalen
van diep gewortelde eenzaamheid
wanneer ruige wind zijn zoektocht vindt
in de vergankelijkheid van vallend blad
tussen…
Een leven
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
492 Een leven
Ik geloof niet in een god,
niet in een hemel, niet in een daar en daarna.
Ik geloof in dit ene,
dit ene leven dat ons wordt gegeven,
een kostbaar moment tussen begin en einde.
Slechts één keer wandel je over deze aarde,
slechts één keer voel je de zon branden op je huid,
slechts één keer proef je de zoetheid van de dag
en…
In golven gefluisterd
netgedicht
4.6 met 23 stemmen
838 behoedzaam tast ik aan schelpen
die in diepere lagen van de nacht
zich verzamelen in het sleepnet
van volkomen stilte
vinger na vinger volg ik het bloedspoor
van vergankelijkheid langs
de scherpe, gebroken randen
ik strooi nog zand over de dag
en verdwijn als jouw stem sterft
op de loodlijn van mijn lippen
druppels binden mijn handen…
Cyclus: groei deel 3
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
780 Droef
beziet zij
in spiegeling
haar verwelkende schoonheid
in haar reflectie
ontluikt een passie
sterker dan
vergankelijkheid…
Uit steelse hoeken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
634 waar draden
herfst spannen
dood en vergankelijkheid
loert uit steelse hoeken
schijnt een lage zon
kleur in de druppels
op het web in een verlate
oogst die ik altijd heb
gespannen tussen
dromen en verlangen
wandel ik langs je gezicht
in weer een laatst aanraken
de ogen nog gericht
in zwart en grijs de blik
op wit van winter maar…
Na de zomer
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.333 Een laatste zomerdag
Na een veel bewogen zomer
Met zoveel verlies in me
En zoveel verlies om me heen
De bladeren vielen vroeg dit jaar
In de harten van mensen
De bladeren die verkleuren
En die vallen gaan
Ze weten van het verlies
Ze weten van het verdriet
Ze weten van de taak die zij hebben
Om ons te laten weten
Dat ieder leven vergankelijk…
zomertijd (2)
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
481 in al zijn vergankelijkheid
was ineens de zomer daar
toen de zang van de merel
iedereen die maar luisteren wilde
uitnodigde voor een helder gesprek
de zomerwind streek over
het hoge gras beroerde
gedachteloos de mensenhuid
glanzende goudsbloemen bloeiden
zij zouden in de herfst vervagen
ergens rolde een zandkorrel om
niemand zou van…
Hoge bomen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
317 Of je gelogen hebt, weet ik niet
er ligt een waarheid ergens in het midden
waar de hoge bomen zwijgen is harde wind
meedogenloos, jouw karakter
aan de ernst van vergankelijkheid
onderhevig, zoals de kruinen buigen
dansen oude woorden onbevangen
wanneer het toeneemt dat verlangen
die zoete heimwee naar een zoen
maar we kunnen het niet…
Vermoeden
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
994 Terwijl de lente het terrein verovert
om haar lichtzinnige bestaan ten toon te spreiden
rijst een vermoeden van vergankelijkheid
hoe veelbelovend mijn perzikboom ook bloeit
(Soupçon
Tandis-que le printemps gagne le territoire
pour afficher son existance léger
s'éleve un soupçon de fragilité
de mon pêcher en fleurs si prometteur pour…
de muur leunt tegen het behang
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
801 niet meer doen
de stoelen staan
gaan aan tafel
om te eten en ik kijk
nergens zie ik
mijn gelijk
de spiegel
hangt zijn beeld
op aan een spijker
de muur leunt
tegen het behang
een gang belegd
met bloemetjes
de deur laat
open binnen als ik
weer naar buiten wil
ik verdwaal nu in
een vreemde huid
de tijd huilt zijn
vergankelijkheid…
Is het nu zomer, is het nu herfst?
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
858 De geuren van verval en heimwee,
van niet te begrijpen vergankelijkheid
en toch toekomst en perspectief
versmelten met een vleugje romantiek
want niets is voorgoed afgelopen, gedaan,
niets zal oeverloos vergaan;
moeder aarde draagt haar kinderen
tot zij zelf kunnen lopen, praten
over wat er achter de horizon wordt vermoed;
zo is het goed…
Een warme avond
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
615 De sterren gaan verschijnen
en plots het weten ook
hoe alles heel vergankelijk is,
hoe eigenlijk heel weinig
er echt toe doet;
alleen de liefde, het vergeven,
want heel gauw komt ook hier en nu
het afscheid dat het laatste is,
het niet meer weten hoe het voelt
geliefd en gedragen te zijn;
dus laat ons nu beminnen, nu...…
Zangeres van het duisterbiotoop
netgedicht
4.7 met 12 stemmen
637 verloren lijkt
is niet langer zeewaardig
neemt het vulkanisch landschap
in haar dodendans mee
voel hoe de wolf huilt
in het duisterbiotoop
in dierlijke commercie
van het landenconflict
bemerk hoe tranen zich banen in beekjes
terwijl het onschuldig bloed zich verdikt
en alles dat gewonnen is blijft niet bestendig
neemt in haar vergankelijkheid…
Morgenloos
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
876 De kamers van mijn geest
Overbelast met gedachten
Het is leven wat ik vrees
Ontnomen zijn mijn krachten
Wilde haren wapperen niet meer
Nergens een sprankje licht
Donkere wolken dalen neer
Verkrampt is mijn gezicht
Getekend door lijnen
Ogen vol verdriet
Het zal niet meer verdwijnen
Geen ander die dat ziet
Ga en leef je leven
Ik ga…
Uit het oog, uit het hart...
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
2.165 Kort na haar dood, lagen haar lievelingsbloemen op haar graf.
Grote boeketten rode rozen, de kleur die zij graag zag.
Na een jaar moesten ze al spuiten, tegen onkruid en zomeer.
Het boeketje werd al kleiner, goedkoper deze keer.
Na jaren had het onkruid toch zijn tol geëist.
Haar naam was niet meer leesbaar, een poestbeurt leek vereist.
Chrysanten…
OP EEN JAAR
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.179 Trager dan je blote oog
loop ik door het veld
dat gaandeweg verbost.
Het mos een olievlek,
de horizon een poort.
Het standbeeld zal ik zijn
van de wandelaar
die ieder jaar -voor mij dus
om de haverklap- een roos
aan zijn voeten krijgt.
Dan voorover neigend
zie ik net wat rest
van de steel vergaan.…
Mijn voorouders
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
3.366 Ze zijn tot naam geabstraheerd
waaraan wat data zijn gehangen
geen gezicht
hun rustplaats is de aarde
ergens overal
als stof in wind
en slik in regen
omgezet tot hout
en weer vergaan
in weer en wind
zo kom ik ze vaak naamloos tegen…