573 resultaten.
Locus amoenus
gedicht
2.7 met 35 stemmen
11.040 Eeuwen na de hoofse zeden,
tijdens ons afwezig eten,
staat de vanillevla
opeens in bloei.
Tafel en stoelen
lopen uit. Gekwinkeleer.
De vloerbedekking
klatert bij mijn schoenen.
Onze driezitsbank
is niet te houden,
heel de kamer
begint te stoeien.
Je legt je lepel neer
en kijkt me aan.…
ik was een kind
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
533 alsof bij iedere sneeuwvlok
een nieuwe schaduw valt
jij zit schuin tegenover mij
het brengt een soort triestheid
in de kamer
we bewegen steeds dieper in de winter
nauwelijks meer dan een ongecirkeld woord
dat in de waanzin van de wind
onbekende richtingen op vingers telt
onophoudelijk, voorbij als suikerspinnenwolken
waarin ik afwezig…
Hersenanatomie
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
591 Nu zij die mij
Gebaard heeft
Dood is, door dementie
Naar de overkant getrokken,
En ik als zoon en dokter
Haar hersens onderzoek
En de rapporten van
Collegae lees in die
Overbekende Latijnse
Benamingen - besef ik
Dat ook mijn moeder
Stof was waarin ik jaren
Lang gewoond heb - en zie
Mijn eigen definitieve
Afwezigheid - want…
Ik ervaar je
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
885 In de zon voel ik jouw armen om me heen
Ik ervaar je in alles
Laat niemand verliefd op je worden
Mijn longen willen zich vullen met jouw lucht
Ik wil in je ogen vol van de zee mezelf kwijtraken
Ik ervaar je in alles
Het is me niet gelukt om in je ogen mezelf kwijt te raken
Hetgeen wat mij gegund is,
Is mezelf kwijt te raken in jouw afwezigheid…
Weduwenverdriet
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
535 Ze lijkt ineens wel tien
misschien wel twintig jaren ouder
loopt gebogen met haar hoofd omlaag
alsof ze niet meer verder kijken wil
haar blik is niet bij hier en nu
maar afwezig ergens ver weg
behalve als we naar de foto’s kijken
dan leeft ze op en vertelt
dit was toen en daar en daar
we kijken naar hem
weet je, zegt ze, het ergste is…
Meerwaarde
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
526 opnieuw rijmt zonneschijn niet op venijn
schuilt in luwte, in lagen
eerder herfstig, ontdaan van pijn
leeft enkelvoudig voort, geknarst door grind
verdund door vergeten
niets is afwezig als de som der delen
een ziel van steen doorleeft haar ogenrood
smoort in weerwil
zacht als ochtendmist en dagelijkse dood
niet anders dan vroeger zoals…
Lettervelden
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
457 Letters dwalen over lakenvelden
waar mijn gemis als liefde is
en haar afwezigheid als de zee
omdat het waaien soms oneindig lijkt
en komt ze terug, dan zijn we samen
in bed met de meest innige liefde
liederlijk in de eenvoudige vorm
van lusten zo onstuimig als kusten
waar ik mijn letters laat verdwalen
totdat zij verdwijnt in de annalen…
Geritsel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
483 smaak van je hongerige
mond en gretige vingers van
mijn begerige huid worden
gewist door de lauwe lenteregens
terwijl de zachte voorjaarswind
onze kille, harde woorden, met
afschuw gevuld, voorbij de warme
veiligheid van ons paradijs verdrijven
hoor ik het verre gefluister van een
oude, wijze boom: hallo Rob
ik wuif naar de afwezige…
Die kus was meer
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
542 ik zag je verdwalen
te midden van al die mensen
ben je gaan halen
ogen afwezig bij
een moeizaam bewegen
je woorden warrig en vaag
heb jou een arm gegeven
zijn uit de drukte geraakt
je begon langzaam op te leven
glimlachte met
excuses in je blik voor
de overlast die jij mij gaf
je wilde geen koffie
moest nog wat doen
gaf mij zomaar…
Laten we
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
578 zinnen breien
en daarmee de bokken
van de schapen scheiden
Laat mij mijn leven leiden
Geloof me het is ter meerdere
glorie van ons beiden
dat we elk gedeeltelijk onze
eigen weg af rijden
Laten we dat maar doen
En heel heel vaak samen komen
voor het uitwisselen van een knuffel
en een welgemeende zoen
en dat waarvan we in elkaars
afwezigheid…
Onzichtbaar eenzaam
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
558 Eenzaamheid, dat gemis
had ik niet goed begrepen:
het is geen gevoel
maar een neiging
die ik misschien heb
ondanks mijn goede leven
Het is zo ongrijpbaar
hoe belangrijk ik ben
voor de lieve mensen
die belangrijk zijn voor mij
maar hun eigen leven levend
afwezig zijn voor mij
in de avond, de nacht en
wanneer de dag begint en
ik…
Kauwende koeien
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
191 In een stille wagon
Is het druk
Mijn aanwezigheid is aanwezig
Zonder oordeel
Met muziek in mijn oor
Weet ik dat ik de rest afsluit
Maar is dat aangeleerd of wetende afwezigheid
Tonen in mijn oor zijn soms druk soms rustig
Zijn we nog sociaal of sluiten we daar juist vooraf
Misschien zijn we net al als koeien
Kauwend in de wei
Niet weten…
Eén enkele keer
hartenkreet
3.8 met 26 stemmen
4.460 Ik voel
een behoedzame afwezigheid,
een ontwijkende blik,
gesloten ogen,
verloren woorden,
verlaten gevoelens,
een verkleinen in je wezen,
een gebroken ontbreken
van vertrouwen en geloof
in de honger van je stem
Maar
laat me niet
te pletter lopen
tegen blinde muren,
laat me niet staren
naar schreiende uren
ik geef
je…
de tijd trekt kruisen krom
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.140 lussen meegenomen
ik zie de graven
langs de weg
geblakerd door de zon
de tijd trekt kruisen krom
vergeten zijn de
woorden uit het hart
ontbonden is het vlees
gedachten zijn ontward
hang ik de leegte op
die komen gaat
als ik dit warme
lichaam nu verlaat
of strop ik
in een laatste snik
vergiffenis en spijt
voor komende afwezigheid…
Ongelukkig
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
2.666 Laatste-kans-dertiger
in de trein
Een beetje zilver langs te slapen
Is afwezig, droomt vooruit.
Zit af en toe te gapen
Vraagt zich af
Wat hij ooit droomde
Werd dat allemaal waar
Zijn die dromen echt verwezenlijkt
Door hier te blijven zitten
Voor nogeens dertig jaar
Hij heeft nu toch
echt alles
Een vrouw, een kind.…
Thee
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.019 Een biscuittje bij de thee
korrel blijft in stil verlangen
aan d`r volle lippen hangen
lispelt dorsten met haar mee
lepel wordt afwezig roer
in de goudgelige stromen
die warm in het kopje dromen
zilver wervelt parelmoer
Porselein ginnegapt breekbaar
terug met vlaag melancholiek
tuimelt zwervend in bouquet
Kruimel zandt in het verzet…
Moeder
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.995 Dit lichaam je geboortehuis
ergens onder dit zwijgen
de eerste zin geschreven
uit jouw leven, de opgang
uit niet-bestaan, hier
scheurde je afwezigheid
open in alle flanken als
een mysterie uit het vlees
waarna haar warmte
armen om jou heensloeg
dat begin, kleiner nog dan
je smalste herinnering,
blijft jouw thuis want je
ontstaan…
Eigen wereld.
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.209 Leven in een andere realiteit,
Heerlijk en toch ook niet,
Verdwijnen als iemand iets naar je hoofd smijt,
Afwezig zijn als iemand je hart aan gruzelementen schiet.…
opnieuw
netgedicht
3.5 met 48 stemmen
920 naamloos water
roep ik jou
als een kind
dat niet kan spreken
langzaam
vervaag ik
een golfslag
vindt mijn hand
tilt mij
over bergen
in vormeloos wit
begint
de aarde
opnieuw
opnieuw
valt de regen
verwaait het zonlicht
hoor ik jouw hart
drink ik de beker
opnieuw
proef ik jouw liefde
waarmee jij geen raad weet
en roei ik afwezig…
IJstijd
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.077 Als palmen op Spitsbergen
zo afwezig is haar blik
ze wil de ijzige koelte verbergen
achter gescheurde ogen vol schrik
Elke voetstap wordt moeizaam geplant
op de korst van de wond in onbuigzaam land
In het boek van veraf
kiert een helende ster
hier giert alles straf
elke zucht van zover
een bevroren zicht op het trage smelten
vergroot…
Ondertussen :
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
719 in zijn woorden is hij hoe zij hem bedacht :
onbehoedzaam, maar dragend
nabij maar draaglijk en
bij haar maar niet rond
haar laatse porie
in zijn woorden is zij vaak onverwacht
afwezig of onpeilbaar diep, en lacht
ze als iemand die alles heeft
gezien, in die woorden leeft
een hang naar meer dan is, zo wacht
hij op het leven, totdat het…
De straat
gedicht
4.1 met 22 stemmen
15.798 Hier liep Regina - afwezig -
in de val
hier werd ze van dichtbij beschoten.
Stond niemand stil,
hoorde niemand het schot in haar hoofd,
in haar droom?
Was de muur, was de straat
altijd al blind, de stad
doof voor de dood?
Hoorde niet één steen haar schreeuw,
schreeuw ik.…
hij die geen naam draagt
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
695 de winter ging aan
wijdopen
in het nachtland
van afwezige rozen
in het water
tot ijs versteend
behangen met dichterswoorden
stond hij
die ik liefhad
ik was zonder gewicht
toen ik op mijn tenen
de zwarte lucht streelde
en zijn stilte liet rusten
in de wind
wolken schreven ijsvogels
op zijn schouders en lieten
sneeuw dalen…
zo intiem dichtbij
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
629 ik verbijt mijn pijn
de zure smaak van bloed
vergoedt niet jouw afwezig zijn
het rot gevoel dat slijten moet
ik pak de wind en veeg
je paden weer begaanbaar
trek wolken uit elkaar
en openbaar je aan de lucht
ik verkort mijn horizon
met vergezichten
die jouw blikken laten blozen
zo intiem dichtbij
kom weer bij me
in de opgetrokken…
Dat je hemel droomt
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
478 wij weten
dat je hemel droomt
aan gene zijde
zonder het aardse lijden
vaak onverwacht
weer bij ons bent
met woord of beeld
in samen weten
de vingerwijzing
met een lach
in wederzijds herkennen
geeft ons jouw kracht
gisteren mocht ik weer
de witte vlinder koesteren
na maandenlang afwezig zijn
was het ineens haar tijd
jij tikte…
Legitiem
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
568 In herinnering van liefde
zwijgend dromend autonoom
stuur ik jou een brief in stilte
getuigenis van dat ik droom
achter deuren die gedachten sluiten
in het diepste binnen zonder buiten
schrijf ik woorden die niet dralen
door jouw afwezigheid in verhalen
waar de nachtvracht ligt begraven
groet ik woord voor woord de raven
uit jouw stilte…
Beminnen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
618 In het lenteatelier van de afwezige artiest
vult een zwevend standbeeld
een netwerk vol van wonderen
een koorddansende suppoost
bewaakt de fleurige zalen
waar niemand binnentreedt
alleen de kruipende en bukkende mens
is welkom in dit lokaal
een enkeling heeft moed genoeg
kwetsbaarheid is de enige kracht
en de eenzame weg die tot ontdekken…
TAFELTJE DEK-JE....
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
734 Mijn lentes
zijn gevuld
met zang
van merel,lijster
.....vink en mees
Het zijn kille winters
die ik vrees
hun stille afwezigheid
in tuinen,langs bermen
Het zijn m'n oren
die ik wijd open zet
zo ook mijn hart
bij klanken van voorjaar
Hoeveel herfsten....
dalen vogels neer
om zich te voeden
aan het rood van bessen?…
Nagedachte
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.582 Kunnen dan niet, als ontzind en huidloos
doordringend verliefde grondstof, tot één zacht
vuurtje nu vervloeien mijn de weg kwijt-
rakende voortstrompeling en jouw
als sneeuw voor de zon ronddwarrelende
afwezigheid?
----------------------------------
uit: 'Wachtwoorden' (2015)…
Naar een verre hemel gaan
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
484 Na maanden van werkloze afwezigheid,
zit ik weer in mijn nog onverzorgde tuin.
Het is er volop herfst maar, mijn God,
wat heeft de natuur zijn best gedaan.
De klimop is nog steeds aan het klimmen.
Tjonge, wat ben ik trots op onze braam.
De avond valt, ook al is het late middag.
Alles wat ik hier hoef te doen is bijna niets.…