1291 resultaten.
Bosbessen
poëzie
3.0 met 1 stemmen
1.189 Glanzig vochte nevels, uitgehangen
Over 't verre en heuvelig verschiet,
Trekken, nu de zon haar stralen schiet,
Opwaarts met des leeuwriks blijde zangen.
Bukkend met van vreugd gebloosde wangen,
Juicht in 't bos het meisje als het ziet
Hoe de struik wel twintig besjes biedt,
Die ze in 't mandje handig weet te vangen.…
ziet
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
578 Een boek wordt nooit geboren
uit een op roem beluste gek
een verhaal groeit enkel
van zaailing tot stek.
Tot in de bast geschreven
staat
Boom adem mij
Het is nu laat.
Samen zijn wij stof
geef me een verhaal
supermat en dof
nu wordt alles kaal.
Reuze tof…
Zonnebloem.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
659 Zonnebloem in de nacht
troosteloos en grijs.
Verliest al haar kracht en
pracht.
Terwijl de maan schijnt
voelt zij zich verdrietig
en nietig onder het zwart
hemelrijk.
Maar kijk in de morgenstond
als het al weer licht wordt
en de zon opkomt is zij
reeds in de wolken.
En haar vreugde is dan met
geen woorden te vertolken.…
rodekool
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
714 `k Snij voor mijn vrouw de rodekool,
waar eens de kinderen uit kwamen,
die baren we vandaag gewoon,
dat is veel mooier, Amen.
Hoewel als ik de kool bekijk,
en ruik haar verse geur,
de blaren prachtig in gelid
en donkerrood van kleur,
dan is het wonder dat ik zie,
al snij ik haar kapot,
in deze stomme rodekool,
de vingerprint van God.…
Koor van ongehoorde waaibomen
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.495 Nu we kozijnen zijn
in deze keuken, kijken
ze wel naar de leuke
overbuurvrouw op haar
balkon of een bescheiden
lijnvlucht die over komt,
maar niet naar ons,
die alles omlijsten.
En nu we planken zijn
in deze vloer, horen ze
ons voor geen meter,
terwijl we bij de minste
beroering vervaarlijk
kraken en zij tijdens
koken of woorden tal…
hul
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
564 je reputatie naar de filistijnen
de macht
je zag het verdwijnen
de nacht
alles beklijft
op weg
nooit ingelijfd
stroom verder
in het niets
zonder herder
het lied omhult
zonder enige reden
dit mens als onbenul…
traject
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
736 stram strak
stijf in knop
zwierig geurend
volledig
in balans
doorgeschoten
weg volgens velen
niet te verhelen
schoonheid
nog even talmen
met
uitgebloeid zijn...
een mensenhand
snoeit
knakt jouw stengels
de afvalbak
eindstation
terminus
tulpen
niet uit…
Patroon
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
731 Jouw leven een stramien van
bergen en dalen
Zoekgeraakte grenzen in
bergen van hopeloos met
dalen door 't stof
Met respect voor jouw doen en
begrip voor laten
hoop ik oprecht dat jij voor
later nu dus wijs besluit
Doe dus zeker
Echt niets dat jou later spijt
Probeer het leven
nú in later te plaatsen
Trek grenzen voor nu. Verleg
ze…
BLOEMEN-TENTOONSTELLING IN DE HAARLEMMERHOUT.
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.438 Wat tronen opgericht — en geen vorstinnen!
Hoe heffen zwarte stammen 't dak omhoog
Van baldakijn of luchten glorie-boog,
Hoe wijken hier bossaadjen tot beminnen
Verlokkend, zoden om de dans te ontginnen
Van reien, daar zich licht-gewiekt bewoog
De voet, die droeg de schoonste bloem omhoog:
Gestalte, onwis zijn 't vrouwen of godinnen?
Geef…
zie
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
715 Bij het vallen van een gedoemde stad
verliet een visser het geweld
het vuur zal spuwen
iedereen gaat voor 't snelle geld
De visser zit aan de waterkant
zacht ruist het riet
een joint in z'n hand
en niemand die klaagt of 'm ziet
Een of andere dode zangeres zingt
op de radio een lied
je moet eerst vangen voor je iets vindt
en niemand…
De zomer verloopt
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
564 mijn tuin kijkt mij
verwijtend aan
wat doe je nou
waar blijf je nou
elk jaar hetzelfde liedje
alles laat ik op beloop
uitgebloeide bloemen blijven
vol met zaden hangen
ik knip ze niet meer af
's morgens zie ik spinnenwebben
nu ochtendnevel draalt
tot zon haar mild verdrijft…
laatbloeier
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
876 hoe de laatste roos in de tuin
tussen ‘t kleurend en vallend
blad haar pure schoonheid
nog even bewonderen laat
hoe zij in regen en gure kou
haar tere knopje boven water
houdt, naar ik hoop niet al
te snel verdwijnen zal
hoe ik deze roos als zij het redt
begin november in ‘n vaasje zet
hoe zij dan naast die ene kaars
tussen zacht…
Over de zonnebloemen.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
795 Van zonnebloemen is bekend
Dat ze zich naar de zon toekeren
Dat weten ze instinctief
Dat hoeven ze niet te leren.
Maar eens om de zoveel tijd
Voelen ze zich verloren,
Als ze bij een eclips
De zon niet kunnen monitoren.…
knarsende tanden
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
594 Het lukt me niet
Wie niet ziet
Geen mooie dood
maar een rijnvis
Observeerde m'n bron en
Meanderende lang voordat
Woorden überhaupt kropen
Meeuwen brengen eb en vloed
Zodat het ruis en licht zo niet
Prijs geeft zo zoet
En het Andreas kruisingedicht
Maakt alles zo spannend en smoel
Vergeef me dit versje zonder doel
Het ruis schuimt…
Over plannen.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
546 Over plannen maken.
In het verleden en het heden
Probeerde ik steeds plannen te smeden
Met het smeden van plannen
Ga jij je voor een zaak inspannen
Behoren mislukkingen tot het verleden.
Veel kan
Met een goed plan.…
VERGEET-MIJ-NIET
poëzie
3.0 met 2 stemmen
2.233 Vergeet-rnij-niet! Vergeet-mij-niet!
Lief bloempje aan de blanke vliet,
Wat maakte u toch zo hemels blauw?
Een weinig licht, een weinig dauw.
Ook 't minnend hart heeft ras genoeg:
Hij liefde 't minst, die 't meeste vroeg.
Gij vraagt niet veel: een blik, een groet,
En — deernis van des wandlaars voet.
Toch zijt gij schoon, gij lenteboô!
Maar…
Sierui
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
657 Ik bleef heel de zomer bij mijn moeder.
ze was zo trots, haar hoofd rechtop,
genietend van de zon,
tussen soortgenoten.
Haar leven duurt enkele maanden,
dan begint haar figuur af te takelen.
Haar lichaam verkleurt,
de gestalte wordt stilaan opgepeuzeld.
De wind doet haar mooie uiterlijk verpulveren.
haar kinderen houden zich met al hun…
Pioenroos
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.325 ze is in volle bloei
van knop tot wasdom
blad na blad opent zich
tot het hart zich toont
donker tot lichtroze
pronkt zij haar barok
totdat zij gaat verwelken
in een sierlijk sterven
op tafel vormt zich een krans
afscheid van haar schoonheid…
Afgunst
gedicht
3.8 met 6 stemmen
3.120 Een boom kiest zorgvuldig zijn plaats
om daar nooit meer vandaan te gaan.
Met niets dan zonlicht en lucht
versterken zijn wortels hun greep
op de wereld en neemt in zijn kruin
het overzicht toe. Zonder beschutting
wordt het leven in alle seizoenen pas
echt getrotseerd. Dat op zijn stam
onze hand zich soms neervlijt in een
groet of is het…
Hondsdraf
gedicht
4.5 met 2 stemmen
3.978 Stadswapen
voor de onbekende stad
Plant hondsdraf, inwoners
Hondsdraf onder je ramen
Ruil jullie tamme anjer
in voor de balling
--------------------
uit: 'Vuur', 2008.…
Ze zijn groot
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
616 Zij behoren aan de herfst
en grote vazen
met takken eikenblad
die ogen trekken
mijn tuin sterft reeds af
accepteert geen chrysanten
behalve dan de afvalbak
als ook zij gestorven zijn…
Zoete geuren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
609 Traag daalt een bij
op een struik bloemen.
Vast en zeker,
ongehinderd,
louter zachtjes zoemen.
Behoedzaam en trefzeker
wordt zoet vocht ingenomen.
Een ontzielde bloem
blijft over,
het is haar overkomen.
Op naar het volgende wonder
gesteund door
welriekende geuren.
In het schijnsel van de zon
blijft het insect speuren.
Zichtbaar…
ZICHT EN TOCHT
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
526 Hoge appelbloesems
wiegen losjes
in wijde bolle kruinen
waaronder
kleine krentenbomen
luchtig ademen
uit hun stil vlammend wit
de grote gaard vol zuchtjes
is een kluwen flamingo's
die op wil vliegen
maar steeds laag boven de grond
door zich heen blijft zweven
blije verwondering geeft
met opwekkende vragen
en antwoord naar ieders zin.…
Op de roos
poëzie
4.0 met 3 stemmen
2.267 Als Venus uit de azuren golven steeg
Der zee, die voor haar oog zich stilde, en zweeg,
En scheen te slapen;
Wanneer Minerve uit 's Vaders edel hoofd,
Door 't diamant van Mulciber gekloofd,
Met speer en schild, wier glans de glans verdooft
Van Mavors wapen,
Te voorschijn kwam; toen is de nieuwe plant
Der Roos, gevormd door de alleswijze…
leven is lijden
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
714 Op een zonnige dag in maart
zit je ontspannen uit de wind
tot je een grassprietje ontwaart
dat brutaal tussen de tegels
zich als rechthebbende openbaart
Die tegels heb ik vorig jaar
vast aaneen gelegd
juist om te voorkomen
dat onkruid zich daar hecht
Eén rukje, maar het haartje blijft
Nu houdt het sprietje voeling en
groeit tot m’n…
BLOEMEN
gedicht
3.7 met 6 stemmen
6.258 Als alle mensen eensklaps bloemen waren
zouden zij grote bloemen zijn met lange snorren.
Vermagerde vliegen, dode torren
zouden blijven haken in hun haren.
Tandenstokers, steelsgewijs ontsproten,
zouden zwellen tot gedraaide tafelpoten,
katoenen knoppen zouden openscheuren
tot pluchen harten die naar franje geuren,
en op de bergen zouden gipsen…
Ik wou vandaag ik was
gedicht
3.4 met 27 stemmen
12.570 Ik wou vandaag ik was
een sprietje mooi groen gras,
maar da's natuurlijk onzin.
Ik had er ook maar weinig aan,
ik zou alleen maar ergens staan
op 'n weiland of tussen stenen
en geen mens zou naar me omzien
als ie daar toevallig voorbij zou gaan
op hele lange benen
en dan wou ik als sprietjes gras
weer dat ik een mens was,
dus wat…
WAARHEEN?
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
574 Drie zonnebloemen
hangen dof en uitgebloeid
aan hun stengels.
Gedwee, berustend
wenden ze zich langzaam af
van het warme licht.
Koele duisternis
verwacht hen geheimzinnig,
belooft nieuw leven.…
De aardbei
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
951 De aardbei gaat grif van de hand,
Spaanse en uit Nederland.
Het verwaandste is een aardbei, want…
Zij maakt het delicaat verschil op veel traktaties,
Toetjes, cake, gebak en taartjes
de wilde aardbei is een Koningin,
heel hoog, geworteld in wat schrale aarde,
tussen blokken rots van woest gebergte in,
toont zij zich een onvervaarde,…
Zaadmaand.
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.777 Daar stond een late zonnebloem
te sterven in de leste zon,
en niemand in de wereld
die haar nog helpen kon.
Van lijve zo belachelijk
gelijk een leuterwijf,
met vuil versleten kleren
om 't uitgedroogde lijf,
Een mensenhand, gerimpeld,
had die haar troost beloofd?
Die sneed van 't mager halsken
dat diep-gebogen hoofd.
En…