1421 resultaten.
het verleden herhaalt...
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.747 waar in gesloten handen
het gelaat zich verbergt
hoort men de stilte
van het eenzaam zijn
tranen de dagen
haar bitterheid weg
spreekt het verdriet
fluisterend zacht
raakt de toekomst
haar verleden aan
dezelfde dromen
die steeds vergaan…
het laatste gefluister...
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
941 ontegensprekelijk
in haar laatste wens
verkoos zij een leven
weldra vergaan
lacht zij de eeuwigheid
tranen toe
verwelkomt haar hart
een wederzien
waarin zij samen
de fluistering horen
zijn roep almaar luider
haar wensen vervaagt…
VREDESBOOM
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
864 Zou er een vredesboom bestaan
die niet door rottigheid is vergaan
een prachtige boom met dikke stam
die altijd bloeit als een eeuwige vlam.
Mooie vruchten en bladeren draagt
door niets kan worden omgezaagd
met diepe wortels en sterke takken
door geen enkele storm te knakken.…
Mijn voorouders
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
3.366 Ze zijn tot naam geabstraheerd
waaraan wat data zijn gehangen
geen gezicht
hun rustplaats is de aarde
ergens overal
als stof in wind
en slik in regen
omgezet tot hout
en weer vergaan
in weer en wind
zo kom ik ze vaak naamloos tegen…
Voor Jou
hartenkreet
4.0 met 19 stemmen
2.442 Ik voel mij los van de aarde
verloren in de werkelijkheid
een gevoel van onschatbare waarde
van de vergane dagen totaal geen spijt
Ik luister naar muziek met anderen oren
en verdwaal in mijn gedichten
ik ben totaal verloren
ben jij diegene die mij kan verlichten?…
Ver en nabij
netgedicht
4.5 met 33 stemmen
2.885 ik ben niet meer
in mij
maak me los van mijn lichaam
bevrijd me van mijn dromen
niemand zal me nog raken
in mij
aan mij
tenzij het stof, het overschot
de slaap van het leven
niet in jou
niet naast jou
maar in monoloog met de aarde
vergaan zal ik
in zomers voorbij
ver
zal ik gaan
van mensenstromen…
De bladeren van oktober
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
675 Ik streel ze als streel ik
bejaarde zomerhanden na
een wuivend vaarwel tot
stille rust vervallen en tot
mozaïek vergaan.
Al bedekken zij in schoonheid
de graven in het park
zie het niet als sterven.…
IJsboeket
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
451 ik kus de bloemen op de ramen
om hun schoonheid te beamen
ik heb de vaas al neergezet
tot ze opnieuw gaan bloeien
op het glas zullen groeien
zal ik ze rangschikken tot en met
tot ze ooit zullen vergaan
was de reden van hun bestaan
schitteren als 'n fragiel boeket…
de Gedachte voorbij
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
462 (Voor Lidi)
Voorbij de gedachte
Aan de gediggelde toekomst
Spiegelt mijn hoofd
Zich
Aan het verleden
Voorbij de chantage
Van een inktzwart scenario
Verbeidt mijn zijn
Zich
Vergane delen
Voorbij de beleving
van een gekenschetste glorie
Prikkelt mijn zin
Zich
Naar jouw verlangen…
The Final Frontier
snelsonnet
5.0 met 2 stemmen
720 ‘Stof ben je, en tot stof zul je vergaan’,
Maar om als mensheid iets vooruit te komen,
Dan is het nodig om te blijven dromen,
Van pad, mobiel en reizen naar de maan.
Dat deed hij, levenslang en zonder vrees,
Rust zacht Eugene, in jouw geliefde ‘space’.…
Rechtop in het gras
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
483 ik wist dat het glas
van de stormlantaarn zou breken
in de aanwakkerende wind
ook van het schip
dat zou vergaan door het
overslaande water
licht kon niet
langer branden bedolven
door metershoge golven
zag het glas
rechtop in het gras
hoorde nog de zee van vannacht…
Sporen in zand
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
569 Sporen in zand,
Resten van leven
Zijn al vergaan
Voor zijn kon geven.
Dieho…
AFVRAGEN
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
759 verbaas mij over
vloed van treurnis in poëzie
alsof levensvreugde is vergaan
kan het soms niet rijmen
of is poëzie daaruit ontstaan?
alhoewel mijn leven
zich gekerfd heeft
in de huid
behoor ik soms tot de minderheid
die zich met humor omarmen
uit pure zelfbehoud?…
Stukjes van mij
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
556 Ik veeg ze in potjes
Op een dag zijn er
geen over,
ben ik vergaan.
Gelabeld heb ik ze
op datum gezet,
in jouw gedachten-kast.
Daar waar ik was,
Wil ik blijven, herinner mij,
Hou me nog iets langer vast.…
Onthalst
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
612 opengereten zielen
tranen van bloed
harten ontboezemd
kloppend in de palmen
van mijn handen
het blijft toezien en voelen
hoe vergaan de mensheid kan zijn
onder het toeziend oog
van een god bedenksel
waarbij men zoekt naar troost
en niet kunnen missen
als klankboord…
van jou naar jou
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
380 het verdriet dat ik vergeten was
is alleen maar stil geworden
roerloos voelt mijn hart de zwaarte
de vergane tijd sluipt verder weg
jij komt steeds dichterbij
ik wandel van boom naar boom
van jou naar jou…
Moeder
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
589 De dood heeft je meegenomen
niet naar de zee of naar een graf
maar naar de droeve stilte van een bos
daar ben je uiteengevallen
je bestaat niet meer
de resten zijn vergaan
maar de herinneringen
zijn sterker dan ooit
het lijkt of je weer danst
weer naar me lacht
mijn haren streelt
zo eenzaam in dit spiegelspel.…
Van Alphen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
667 De bal is rond
Het leven staat
Vol je lont
Waar je voor staat
Gisteren is mist
Wat je mist
De beelden spreekt
Een mens
Aan
Laat de lach je niet
Vergaan
Tot de laatste fluit
We gaan voorwaarts
Vooruit…
Drank en Drugs
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
606 Drank en Drugs
Half leven verslaafd geweest
Na drie Hartaanvallen en vijf zelfmoordpogingen
Was het privéleven zeker geen feest
Roofbouw gepleegd op je lichaam en geest
Als je je ziel ziet vergaan
Pijn slijt nooit
En wat is dat voor bestaan…
alles nieuw
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
115 de donkere sparren in het bos,
de stronken
en het groene mos,
de rode grond,
de wilde planten die ik vond,
het brokkelige hout,
vermolmd
en haast vergaan,
in wonderglanzend zonnevuur
heft alles in dit morgenuur
een zang
van nieuwe schepping aan…
Andøy en Noorse nostalgie
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
765 door het tasten aan de aarde
en lagen roest
waar het uitzicht naar toekomst
vergane glorie achterliet
er geen geruis meer was
of een siddering door ’t geoogste
land
misschien plant je hier
een roos, nog voor vergetelheid
het verlies aanvaardt
- tijd herinnert zich
tot tijd, genoeg
wellicht -…
This dvd will selfdestruct in 48 hours
snelsonnet
3.8 met 13 stemmen
2.771 Heb je straks een titeltje in handen
Van Disney´s film-op-dvd vermaak
En ren je juichend door de uitleenzaak
Dan blijkt 't schijfje bijna te ontbranden
De synthese van gemak en copyright...
Maar wat nooit vergaat, dat is van Barry White…
geheugen
netgedicht
3.6 met 28 stemmen
1.037 in mijn geheugen is het net herfst
waarin takken praten met bladeren
traag in het vergane landschap
dat zijn gezicht laat zien
in beeld van zwart blad
waarin ik verdwijn
in een dode vorm van bestaan
de noodlottige glans van denken…
zon
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.509 De zon
bron van alle licht en warmte
verbrandde de tranen
in mijn ogen
Ze verschroeide
de magische glans
die jij er zo zorgvuldig
in getoverd had
Er rest enkel
het wazige zicht
van vergane schimmen
De zon is de oorzaak
van schaduw en kilte…
Blind verlangen
netgedicht
4.6 met 24 stemmen
1.610 aldoor
verwachten
is trachten
een onthecht verleden,
al dan niet gewild,
in pijn te hervinden
en verschijnt
verlatenheid opnieuw
als het sterven dan herleeft
en mijn ziel zich spiegelt
aan de blinde linde
zal nimmer
de dolende echo vergaan
die het verlangen
in de toekomst weeft…
wandel door dromen
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
964 het zoeken naar toekomst
verliest men vandaag
de lokroep naar morgen
momenten vergaan
de weg naar ooit
kronkelt in tijd
ik wandel door dromen
verlies mij in spijt
en zacht is de pijn
stil mijn verdriet
in het zoeken naar morgen
vind ik vandaag…
Woestijnwater
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
2.137 Staand in de woestijn
met niets
dan twee handen vol water
en jou, waar ik naar dorst
in mijn uitgedroogde hoofd
Als de trillende lucht je loslaat
zie ik mijn lege handen
Weer een dag vergaan
ongemerkt
in het gulzig hete zand…
Keukentafereel
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
661 rond je gezwollen enkels
slingeren zich
restjes bedorven gevoelens
klef en kleverig
vergane emoties druipen
van het aanrecht
je schreeuwt
de vloer kleurt
ik herken de stank van haat
in de naweeën van een liefde
we zijn ver over datum…
de dood in de tuin
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.074 er ligt een dood vogeltje
bij de waterzuil
ik denk dat het
één van de merels is
uit het nestje
in de druif
raar vergaan
het skeletje zie je
maar het kopje
is nog vrijwel in takt
er ligt een dood vogeltje
bij de waterzuil
morgen ga ik in de tuin werken…
De wereld blijft
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
664 deze dag verscholen tussen de kaften
van de morgen en de nacht
bedwelmd door de kogels van de dood
zonder besef beweerd in
snedige opmerkingen van vergaan
u merkt het al intriges van onze wereld
maar met mijn koffie sputter ik tegen
morgen is er weer een nieuwe dag…