758 resultaten.
Jaargetijden
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
473 Vermoeide takken breken af.
Een gure storm steekt op,
en blaast hersenspinsels
uit mijn oude kop.
Versleten gedachten zijn het,
die ik niet meer nodig heb.
De lente staat alweer klaar,
in winterharde knoppen.
Wilskrachtig veer ik op,
de zomer tegemoet.
Toch is het volop herfst.
Oude gedachten waaien,
uit kaalgeworden bomen.…
Kiezen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
640 Hij pakt met vermoeid gezicht,
brieven - niet aan hem gericht -
en gaat dan even later,
de zegels weken boven ’t stomend water.
Kinderen met een drukke baan,
gezegend met een rijk bestaan.
gekozen voor een leven van vlijt,
hem bezoeken blijft weinig tijd,
Dagelijks voelt hij de pijn,
van het alleen en eenzaam zijn.…
Ons hout
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
577 vervolgens is het koppig en ruw
met onrust ingewreven
Ons houden van is hout geworden
zilt van de oneindige traan
het haalde het zoete uit datgene
wat eenmaal was ontstaan
Ons houden van is hout geworden
verweerd door het verleden
geblakerde nerven relateren aan
hoe vurig het heeft gestreden
Ons houden van is hout geworden
vermoeid…
Bimbo-box
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
568 Met een kwartje kocht een
kind wat vreugde tegen alle
vermoeidheid in.…
Kracht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
666 Als mijn dromen zijn vervlogen
en illusies zijn vergaan,
als de winter is gekomen
en het licht is uitgegaan,
als het leven me te druk is
en mijn lichaam te vermoeid,
als mijn vrijheid werd gevangen
en de wanhoop is gegroeid,
dan wil ik mezelf bevrijden
en gaan stappen in de wind,
wil ik net zolang gaan dwalen
tot mijn ziel de rust hervindt…
Appelblauw
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
502 wanneer de hemel en de wolken
als beddenlaken lonken
en ook het stille wiegen van de wind
je in verleiding laten komen
kunnen appelblauw en ook zeegroen
de kleuren in je dromen zijn
je ogen loom en zo vermoeid
jouw wereld draait op volle toeren
de nacht komt zalig, is mysterieus
met rust en tijd als heerlijkheid
de appel terug groen,…
Charon
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
485 het was een zwarte droom
toen de wind verstomde
en achter de witte ijle
berken een hand naar
me leek te wenken een
vlucht van duiven tuimelde
omlaag in kalme tred liep
ik naar de rivier de storm
in mij ging liggen
het verre tussen hem en
mij verdween toen ik de
wenkende hand van de oude
vermoeide veerman naderde
mijn gedachten…
verwachtingsvol
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
472 in de lijn van verwachting
vervagen oude contouren
nu nieuw beginnend leven
in de moederschoot groeit
de hoop leeft naast angst
in de onzichtbare littekens
uit eerder ervaren verlies
van vroeger groeiend loot
de eerste zachte schopjes
wakkeren stil vertrouwen
dat het verlangen herwint
een moeder te mogen zijn
dan baart de vermoeidheid…
REUZE NIETIGHEID
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
136 De Nederlandse
en Vlaamse bloemen
laten vaker dan voorheen
hun prachtige kronen
peinzend neerhangen
gegons en gefladder
in en om hen heen
klinkt bedachtzaam wellicht vermoeid
zaadverstuiving dreigt te tanen
bijen vlinders en kevers
verdwijnen langzaamaan
de reine schepping lijdt
onder misbruik van mensen
men vergete nooit
dat…
de drempel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
360 Op school ben je echt een karakter,
de leraar zweert, je bent een sieraad.
Maar bij de voordeur breek de meter,
alles stoort en de sfeer wordt kwaad.
Die paardenbloem was wild geplukt
beveiligd tussen de tassen en de stress.
Nu mist er één blaadje en je bent gespannen,
dit is verschrikkelijk , niks minder dan dat.
Je kijkt niet zomaar…
Waarom zou ik in het buitenland dwalen?
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
497 Vermoeid, verward zal ik dwalen;
en spreek ik de woorden in alle talen,
waarin mijn hart het meeste wordt bemind.
Ben ik een kameleon die niet kan omgaan
met zijn kleuren onder een eigen zon?
Die de zon zoekt waar die schijnt,
omdat daar zijn hart niet kwijnt.
Ik neem wat ik goed vind van elke wind.…
Met blij makend licht
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
592 ik wiste
wat zon uit je
vermoeide blik
had eindelijk
weer een blijde
sprankeling
in zicht
uit donker
geloken ogen
kijkend naar boven
want je had
nu niet echt
veel te geven
uit de stress
waarin jij op
dit moment
had te leven op
een merkwaardig
kruispunt van
allerhande wegen
niemand nam
je bij de hand
gaf je zicht
en een…
in de ban van de meester
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.011 een vermoeid hoofd rust
op mijn handen
de armen steunend
op een gammele tafel
ik zie naar u allen
ja ieder in de
virtuele zaal
leg ik in mijn blik
aan banden
u ziet mij vragend aan
verwacht iets groots,
een meesterdichter
dient u voor te gaan
in deze schrijversloods
mijn mond opent zich
langzaam en beheerst,
frons de wenkbrauwen…
Een tikje herfst
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
487 ik zag
een tikje herfst
in je anders
zo zomerse lach
een vaag
en broos verkleuren
van ogen waarin
vermoeidheid bodem had
nee geen
fragiele breekbaarheid
maar ook in jouw leven
herken jij de tijd
in wisseling
van momenten
sprankel je in
pure vitaliteit
maar in een
rustige achtergrond
raak jij die lijn
soms even kwijt
nog…
Opruiming
netgedicht
4.1 met 41 stemmen
947 Geestelijk vermoeid
ritme van de dag
eentonig eenzelfde
beleving zonder lach
thuis uitgesproken
lacht u met uw gebleekte tanden
door de dag weet de betweter
verf uw huis in heldere
verzonnen kleur
muren waterval licht
en schelpenwit
rommel weg kasten leeg
en
uw geest verlicht
maar....…
Eindbalans
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.152 Sus maar, niemand hoort je
ziet de kringen van de jaren niet
ritselbla'ren, fluisterwoorden
sus maar, zachtjes ebt verdriet
Koninklijk, je trotse houding
steelse blikken, bleke man
blauwe luchten, stille zuchten
sus nu maar en wees niet bang
Vermoeide ogen, mededogen
zo heel breekbaar, ga nu maar
stralend licht, jouw mooi gezicht
jij…
Pruimensaus
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
617 Stralend wit bloempje
Aan de kalme waterkant
Drinkt niet graag water
Arm zwetend hondje
Wacht op water van baasje
Loopt helemaal leeg
Lief klein vlindertje
Dartelt schoon zonder weemoed
Tot de regen komt
Wee vermoeid musje
Vliegt met korte vleugeltjes
Hijgend in het sneeuw
Lief dik konijntje
Wacht op een kom met zoet fruit
Konijn…
Aambeeld,
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
623 Zag de manen zich in fletse
kringen verkrampen in
de handen van de nacht,
verdwenen figuren trekken
voorbij in een onafgebroken
stoet om de vege huid te
redden, vermoeide hoofden
gebogen, de witte lippen
stijf gesloten zonder klacht
of vragen op het aambeeld
van de dag gewogen, als de
zon z’n rug opricht,wordt
de droom een plicht…
De gemiste Vogel
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
903 Ik droomde van een gouden vogel
bezet met edelstenen en vleugels van satijn
Zij nam mij mee naar de hoogste sferen
om te plukten diamanten smaragden en robijn
doch mijn mandje had geen bodem
toch bleef ik plukken aards als ik was
tot ik vermoeid van onder haar vleugels glipte
en naakt terug plofte op mijn harde matras
Waarom…
teagy twee
hartenkreet
2.2 met 13 stemmen
1.993 op deze saaie pinksterdag
denk ik zo aan jou
je liefde en je
onvoorwaardelijke trouw
je lach en je kattekwaad
zie ik je dansen
heel vrolijk
en op de maat
daar doe ik graag aan mee
met veel plezier
een buitenkans
want jij woont hier
al wordt het soms
wel wat veel
kijk van vermoeidheid dan
haast bijna scheel..…
carpaal tunnelsyndroom
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
459 de onrust in mijn ene hand
trekt voren door de nacht, de
andere houdt - rustig nog -
mijn zere vingers vast
ze branden gaten in mijn slaap
ondertussen gaapt vermoeidheid
als een grot vol scherpe punten
overdadig en steevast
vergaat de wil tot schragen,
want het dragen kent geen grenzen
meer
elke keer slaapt slechts mijn hand
en elke…
Kleine geneugten voor fanatici
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
345 Over het volle leven piekeren
terwijl de sneeuw een maagdelijk tapijt
over de vermoeide oude stad legt
gedachten over stilte na de dood
terwijl de sterren helder schijnen
met hun gefemel van hoopgevend licht
dromen over warme zomers
nu het volop wintert, ijskoud ontkennen
dat het glad wordt en donker in de nacht
warme wijn met gevulde…
Stenen Gevangenis
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
1.024 Slepende voetstappen op het plein
doen vermoeidheid vermoeden,
soelaas alleen voor de goeden
in vergiffenis verworven door pijn.
Mannen in zware bruine gewaden
leven in stilte en eenvoud,
hun boete met offers beladen.
Hierbinnen is het leven hard
geen zilverstukken noch goud,
Gods' liefde spaart geen gard.…
de lont in het Kruidvat
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
1.194 hoge luchtdruk, hoofden rood
stemmen hard en ogen groot
een vermoeide man met een V
komt het verkeer regelen
de dame met het kind
op haar arm mag eerst
braaf sta ik beschaafd te wezen
met blauwe haarverf
in mijn handen…
Zat.
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
1.430 Ik had eens de behoefte
Om mij te bezatten
En deed dit met champagne
En rode wijn
Gewoon
Om los te komen
Heel even
Vogelvrij te zijn
Ik ruste wat,
Vermoeid van al dat vliegen,
Op wat mij een hangmat leek
En liet mij heerlijk wiegen
Aan een boompje bij een beek
Uren later,
Bij het ontwaken,
Voelde ik mij niet zo 'hot'
Ik had…
AFSCHEID
gedicht
2.9 met 120 stemmen
80.950 Van afscheid nemen hou ik niet
en van wachten nog veel minder
maar door het glas
raken mij
zijn vermoeide ogen.
En ik ben druk
ik pak een boek
doe of ik
mijn kaartje zoek
hij wuift en kijkt mij
vragend aan.
Ik mag graag in treinen zitten die op tijd vertrekken.…
het aangeschoven woord
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
650 voor Gerrit Kouwenaar
stoelen van woorden
bieden plaats aan vermoeiden
in de luwte neergestreken
krijgt het zitten zijn beslag
we schuiven aan met z'n allen
aan tafels van vertier
hier wordt straks wellicht
een drankje gedronken
en luchtig geconverseerd
over het één en ander
morgen wanneer tafels en stoelen
zijn verlaten getuigen…
Vlinderzang
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
1.547 vrees omklemt je trillend hart
benauwt je tere longen
snakkend naar verlichte lucht
ruimte waar nog wordt gezongen
gekrenkt jouw ijle wonderwezen
bestemt verdriet je fijne lied
klinkt enkel nog de jammerklacht
van hopeloos vermoeid gezucht
kom laat je krachten warmen
met luisterwoorden in mijn macht
jouw verzwakte klanken sterken
bewerk…
Winterpijn
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
627 niet aangepast in diepe blauwe kruinen
De kou te diep geslagen nog het hart te kil beslopen
Een plensbui die er ijskoud lult van zomers in de tropen
De dagen zwart de zangers stil en rook die maar blijft pluimen
De wolken dicht de adem laag en hoe de uren schuiven
Een tango die er ongedanst ook toen niet kon beletten
Hoe ouwe botten zich vermoeid…
Grijs
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
510 ik loop de ondergaande zon tegemoet
de mist plakt aan mij als natte lucht
mijn haren hangen als slierten zeewier
langs mijn vermoeide gezicht
mijn kleren wapperen als zeilen in de wind
wolken hangen uitgerafeld
in een stille schemering
de lucht een baldakijn van grijs
in 't westen een smalle strook oranjerood
met een vage streep blauw…