2104 resultaten.
Straatlichten
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
447 Straatlichten en hun weerspiegelingen
versmelten en verdwijnen
in 1 punt in de verte:
het punt van gekende terugkeer.
Door dat punt,
voorbij dat punt
wil ik heen.
Lichtbakens op de warrelende weg
tijdens de verre zoektocht
naar het dichte ik.…
Toekomst
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
471 Nog zijn het schimmen
en nevelslierten
dunne draden die horizonten
spinnen
naar onbekende verten
in een tijd nog sluimerend
in cocon
hier is nu, daar is later
stemmen die zullen klinken
leven dat zich een weg zal zoeken
ongebonden
en beweeglijk als water.…
schemertechnisch
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
428 in de geur van een stoffig boek
blijven altijd achterstallige foto’s over
van wie, waar, wanneer, tot dwaling en
terugkeer naar hervonden wegen
met de vaagheid van vergeeld papier
vergelijkenderwijs in de verte
van de beslotenheid van het boek
een verlate gedachte…
OPDRACHT AAN WOORDEN OM VER TE GAAN
netgedicht
0.7 met 3 stemmen
860 De verte in bergen, is niet te zien
Mijn reikhalzen leidt tot niets
Te weten waar 't noorden is
Dat is de kunst
Ik draag mijn woorden op te gaan
Over die verten
Naar het noorden
Naar jou
waarvan ik intens hou…
JONG EN VERLIEFD
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
904 , mijn winnend lot
het kind had amper tijd verspild
In de verte knetterde de donder
heel ‘t firmament kleurde grauw
‘Dit lief, ik kon niet meer zonder,
trouwde ik derhalve maar gauw…
Helaas
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
550 Die misschien dan toch ergens anders verborgen ligt dan in die onbekende verte aan de horizon,
beschreven in de eerste paar regels waarmee dit gedicht begon.…
De schaduw van de bomen
netgedicht
3.2 met 14 stemmen
585 Nu het onheil ons vanuit de verte nadert
het licht geen licht meer wordt
de zwerfstenen onder lagen zand verdwijnen
we de slaap niet uit het duister tillen.…
BLAUWE DIEPTE
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.076 Je gezicht
is als een doek
van een schilder
vol emoties
je handen
zijn zacht
als frisse
rozenbladen
je mond
oneindig
als de horizon
in de verte
maar je
ogen, dieper
blauw dan de
oceaan,
nemen me
mee naar een
diepte
waar ik
verdrink……
UITVAART
netgedicht
1.6 met 10 stemmen
2.253 Stilte draagt ver vandaag
ze slurpt de snelweg op
omhult de hamerslagen
in straten vindt traagheid
haar bedding terug,
kinderstemmen kaatsen en
sleutels vragen aandacht
als komma, treingeraas
uit de verte als punt…
Eenzaam
hartenkreet
3.7 met 11 stemmen
1.224 Mijn liefde is vervlogen zachtjes uitgeblust
Geen hand meer in de mijne
Geen mond meer die me kust
Geen lachjes uit de verte
Geen hand meer door mijn haar
Niet meer samen zitten kijken naar elkaar
Er vallen nu geen woorden, er is geen ergernis
Maar nu weet ik uit ervaring hoe eenzaam, eenzaam is…
Overwin!
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
930 vergeten
aangespoeld
in verte dor land
vage schim
tastbaar voor enkeling
onrustig in schemering
loze winden dwalen
vermorzeld door
vermalen
opstaan
verdrukking
gesterkt
gericht op
victorie
overwin!…
Voorbij
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
2.075 Mijn liefde is vervlogen
en zachtjes uitgesust
Geen hand meer op de ogen
Geen mond die mij nog kust
Geen lachje uit de verte
Geen hand meer in mijn haar
Niet meer zitten soezen
en kijken naar elkaar
Er vallen nu geen woorden
Er is geen ergernis
Maar ik weet nu uit ervaring
Hoe eenzaam éénzaam is…
EVEN WEG
snelsonnet
3.4 met 11 stemmen
1.663 De verte roept. Ik kan dat niet negeren
en hoop dat ik na even weg geweest
te zijn hier met geïnspireerde geest
op achttien januari terug mag keren.
Ik zend u daarom nu vast, beste mensen,
voor kerst en nieuwjaar allerbeste wensen.…
wezen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
467 wanneer of waarom
we vertrokken
weten we werkelijk niet
boven ons de wentelende wolken
in de wrede verte
het wassende wrange water
en het wenen van weerloze wanen
wat zal van ons worden
wie wil op ons wachten
we zijn niet waar we zijn…
g-ril
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
458 recht naar beneden
geen zijwaartse gril
de beweging blijft
meer of minder, wil
alleen maar kwijt
begint eerst stil
wordt snel talrijk
in de verte een gil
wordt dan minder
stoppen, ik wil
genieten van zon
was regen, nu stil…
abortus provocates
netgedicht
4.0 met 26 stemmen
1.115 soms weet ik
niets
te schrijven
dan lijken letters
in oud zeer
te beklijven
of houdt de geest
ze in grijs gevangen
ook kan hij
het ongeborene
naar verten
dromerig doen
afdrijven
als een literaire
abortus provocates
van een nodeloos
bevrucht verlangen…
JACHTIDYLLE
snelsonnet
3.4 met 14 stemmen
2.249 Wat nadert daar opzichtig in de verte?
Een schertsfiguur die ooit gevaarlijk was.
De jagers dragen felgekleurde hesjes,
de haasjes krijgen kogelvrije vestjes.…
Zij die fluistert in de wind
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
780 Haar dromen
overvleugelen
de adelaar
meevliegend
over de horizon
eindeloos
in verre verten
Vrij als de schaduw
van de wolf
fluisterend in de wind
ogen donker
met glans
van een panter
Eenzaamheid
haar noodlot
Windwhisper
Zij die fluistert
in de wind…
Overleden
hartenkreet
3.4 met 16 stemmen
3.453 Mijn liefde is vervlogen
En zachtjes uitgeblust
Geen hand meer op de ogen
Geen mond die mij nog kust
Geen lachje uit de verte
Geen hand meer in mijn haar
Niet meer zitten soezen
En kijken naar elkaar
Er vallen nu geen woorden
Er is geen ergenis
Maar ik weet nu uit ervaring
Hoe eenzaam eenzaam is…
Duivelsgetallen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
973 bloedkoralen letters uitgevlakt
tegen de mozaïeken wanden
door gesloten verten
over rillingen in steen
gaan diep uitgekerfde vingers
ze krassen kringen van geween
maar vinden slechts verdwijnen
in die nacht toen ook de maan verscheen…
Een trein
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.208 In de verte
een trein
beweegt zich voort
Geruisloos
Door niets gestoord.
Er nadert
een trein
gaat aan de stilte voorbij
slokt me op
In allesoverheersende razernij.
Er trekt aan me voorbij
een trein
ik loop door
geruisloos
Alsof ik niets dan stilte hoor.…
Een partijdige zon
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
883 Het pad was vrij van obstakels
glinsteringen in jouw hand
de zon partijdig
ik miste haar aan mijn zij
een doolhof vol verwarring
in het midden een eikenboom
die treurt om zijn verval
- een misthoorn in de verte -
waar zou je moeten zijn
in deze nieuwe lente?…
Prélude
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
513 een nieuwe dag begint
het licht is nu zacht
alles is nog verstild
blauwgrijs, ginds in de verte
een silhouet van geboomte
langzaam aan roert zich leven
een vogel zingt een lied
zomerrozen geuren
de zon wint aan kracht…
Kosmische geboorte
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
642 Oeroud ruisen vult de nacht
met dit weten:
er is geen weg terug,
de verten die ons daar tegenstaan
willen in ons geboren worden.…
EVEN WEG (4)
snelsonnet
4.5 met 18 stemmen
1.556 Ik ga mijn dichtersplicht hier weer verzaken:
een klusje in de verte roept. Ik ga
een maand of drie naar Nicaragua
en wil me daar voor straatjeugd nuttig maken.
Ze zijn zo arm. Het is zo goed te geven
vanuit ons goed verzorgde rijke leven.…
Horizon
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
500 In het verzwegen meer
langs de rafels van je uitgeplozen liefde
vaart de nacht in stilte
fluisterzacht, het licht
verzonken in donkere ogen
een stem
wiegend over het blauw
het eeuwige
draagt het verlies
het verlangen luistert naar de verte.…
VERSTROOID KLEURENSPEL
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
406 (tanka)
Daar, in de verte
ligt een dorpje, overhuifd
door hoge beuken;
groen en rood houdt elkaar vast,
krult zich om de daken heen.…
Kerstnacht
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.051 er zat geen sneeuw in de lucht
het wachten op kerstklokken
leek tevergeefs
onverminderd wandelden ze
met de wind in de rug
alsof hij hen de weg wees
tot er in de verte hoop gloorde
hoog boven de stad
hij was geboren…
Madeliefje
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
525 Ik wieg je
als het vuur
van de dageraad
ik licht je
kristal van mijn hart
ik omarm je
dank je aardevoeten
voor je liefste lach
ik droom je
draag je tot de hemel
en terug
ooit druk ik mij
uit onbeschreven verten
en kus
je lentegroene gezicht.…
Klok
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
523 Ik zet mijn stem op tegen de kale muren
hoe lang zal het nog duren
voordat ik door hen word opgevreten
schreeuwend schop ik tegen de stenen
ik leg mijn ziel voor hen bloot
in de verte hoor ik hoe een klok
de uren al heeft gedood.…