738 resultaten.
gestrikt
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
551 september, er is kou en vocht
met zorg de draden uitgezocht
ik weef ze tot een stevig web
waarin ik je gevangen zet
geen nood, de kou zal jou niet deren
geen reden om het hoofd te keren
ik knoop en vlecht en span het touw
in kleurig jacquard rondom jou
vermeng wat haren en wat zweet
met stukjes weefsel van mijn kleed
ik zorg…
Rock of the raingod
gedicht
3.8 met 22 stemmen
9.844 - Arizona, vroeger Indiaans gebied -
uit de regenrots
komen woorden
in een zinderende taal
vragen om het waterdruppen
vragen om de wind
die vocht waait
vragen om de koele handen
van de hemel naar de aarde
vragen om het lied van beken
vragen dat de rots weer zwart
van kleur wordt
zwart en nat
en haast doorschijnend
als een spiegel…
De boom
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
688 de boom staat,
verlaat zich op wortels
naargelang zijn aard
verspreidt zijn armen
om zich hoger en hoger
seizoenen lang
met licht te voeden
en vocht te laven
of in de koude sterrengaard
zich aan het ijzige te schaven
zijn ruggengraat
groeit haast onzichtbaar
tussen legers mieren en
genestelde hoven
waarin hij
soms verstijfd…
RAMSBECK
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
620 de verzen las
Versvoeten vol versplinterd glas
Spoorden het dier aan dat hij reed
De schrijftaal die hij openreet
Vormde een incompleet karkas
Het vakwerk dat het stadje sierde
Kenmerkte hem nu niet bepaald
Tot hij een kleine kerk bezocht
Waarin een stilte open kierde
Die maakte dat een man, verdwaald,
Niet meer tegen zijn tranen vocht…
Hittegolf.
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
1.044 wat plakt mijn klamme hemd
aan rug en schouders vast
wie laat mijn zilte vocht
uit poriën verjagen
wat slaat mijn lichaam loom
tot rusteloos verkeren
wie wekt mijn ontembare dorst
met volle teugen niet te lessen
het is de zomerse golf
van zwoele verzengende hitte
die beweging bevriest in warmte
en het leven als koorts bedwelmt…
Alles komt in beweging
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
827 Mistig, stil en uitgestrekt
leunt de stad tegen de duinen
Duwend tegen het natte, groene achterland
ontdoet ze zich van haar nachtelijk vocht.
Slechts een bleke zon komt op
Het mag nog geen dag heten
Gedempt licht verdringt de grijze schemer
en doet de nacht vergeten.…
Als de dagen lengen
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
708 langzaam trekt het zwart
zo lang bevlekt geweest
met uitgedroogd vocht
weg uit de verdichte nacht;
woud van een wederkerend
en wezenloos gedrocht
traag slinkt in eigen taal
het vlies dat de dood bedekt
terwijl vanuit de herinnering
schuchter over het licht
van morgen wordt verteld
de geest is wederom
met leegte opgerekt
in…
Poëtica
gedicht
3.9 met 7 stemmen
4.673 Op het behang is altijd een plek
die wacht op het vocht. Een vuile bek
zoekt in de laden naar onzegbaarheden.
Alles wat toonbaar is moet overschreven,
ieder gedicht gewassen in inkt
die blind van de moerassen zingt,
waarvan men ziende niets kan weten.…
Droogstaande sloot
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
552 Die in de winter
Drager is van
' t Dikste ijs dat
Maar te bedenken is,
In voor- en najaar
Vol water staat
En leven geeft aan
Zo veel nieuw leven
En nu droog staat,
Geen druppel vocht
Meer te bekennen,
Alleen spinnen nog
En mieren wonen er
En vormen samen
De plek waar de
Chauffeur een
Zachte landing
Maakt nadat hij…
De traan
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
868 ik voel een traan in mijn ooghoek
een beetje vocht gevuld met verdriet
een emotie die de vrijheid zoekt
en die daardoor de bron verliet
die traan bezit een stukje van mijn leven
een moment dat ik heb meegemaakt
een pijnlijk bericht dat werd gegeven
waardoor ik even uit balans was geraakt
de emotie neemt afscheid van mijn gelaat
een vrije…
Vader wacht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
457 Al het vleselijk tastbare
van hem die eens mijn vader was,
bevindt zich nu te midden
van andere geruimde doden,
in het tochtig duister en koude vocht
van een knekelput,
een stinkend krocht
bedekt met houten planken.
Hoop had hij weer op te staan,
om samen met zijn Heer
de overwinning op de dood te vieren.…
In de catacomben
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
743 altijd stenen rapen
verboden maar in rome
kon ik het niet laten
ik colloséumde zo graag
de bouwval is geschoond
tragiek gedijt in religieuze
zinnen want brood en spelen
konden hier beginnen
ik vocht met wilde dieren
gladiatorde hart en nieren
mende paarden in ultiem gevecht
de duim omhoog ik was de best
maar in de catacomben
voel…
Geloken pauwenogen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
702 zag de onrust
in je slag
je wiekte traag
op warme winden
fladdert om de
nieuwe stroming te
hervinden die je lift
vleugelt zacht
geloken pauwenogen
op een witte ondergrond
de poten zwart al
uitgestoken voordat
je op de kroon
van bloemen landt
nectart gulzig
lentes eerste vocht
vouwt je vleugels
als de wind weer
aan je sjort en…
het Kader
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
689 We timmerden jaren aan het kader
waarin we elkaar te lijf zouden gaan
en zoals het hitsige katers past
werd de de arena netjes afgeplast
Was jij de Grote oorlog
en strooide je kwistig met Yperiet
dan was ik minstens Zuid-Vietnam
en schuwde de napalm niet
Zo vochten we als dolle honden
reeuws en destructief
Hoe vreemd, want op de…
voor altijd tijdelijk vandaag
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
449 Wat haar betreft als ze ‘t me vraagt
vandaag [zie je me nog graag]
ik leef in mijn vrouw ’s ogen
azuurblauw rivieren van geestdrift
lavend in het zilte vocht
mocht ik ooit de aandrift voelen te laveren
het hart op de tocht te zetten
vertoef ik in kolkend centrum van haar iris
inktzwart immer doordrenkt
van de duistere nacht
als je ’t mij vraagt…
verlicht de opgesloten pijn
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
896 je tast mijn huid
heel langzaam af
in willoos reageren
voelt hoe het bezeerde
hunkert naar contact
je raakt en leidt
de energie in banen
om te helen streelt
de plaatsen die ik
het minst kan delen
je krast
de wonden open
laat het vocht naar
buiten lopen en verlicht
de opgesloten pijn
ik zal nooit
meer gesloten zijn
jij brak…
Subterranean blues
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
491 De vraag die onderligt voor archeologen:
Wie heeft die explosieven daar gelegd
Die uit de modder werden opgedregd
Was het dat ene neefje van Mancini
Die tegen Hitler vocht en
Mussolini
Wie heeft z'n hele leven lang gelogen?…
Geestverruimend gesprek over vocht, houding en sculptuur
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
565 'Ha twee eau,' zei de monnik, 'is water.'
'positie is stand,' zei de pater,
die kwam na de mis.
'- En een waterstand is
een getij,' zei de non nog wat later.
'Een sculptuur is een beeld,' zei d' abdis.
'- Of een standbeeld, als 'k mij niet vergis,'
'- En een waterstandbeeld,'
werd nog medegedeeld,
'staat in Brussel: 't heet Manneken Pis.'…
Zij
netgedicht
2.4 met 512 stemmen
53.288 Mijn bruid
slurpt blauwe lucht als wijn
fladdert eenzaam boven wolken uit
Een schaduw
gemengd met eeuwige zonneschijn
door nevels vliegt een zwaluw
In ’t blauw
druipen druppels glanzend vocht
versmelten in de dauw
De wind
neemt mee in laatste ademtocht
m’n liefste teerbemind
De zee
fluistert in de schemering
een zilte barenswee…
Oase
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.017 Doolde jarenlang
Over dorre wegen
Verkoolde gronden
Verschroeide aarde
Met de drang
Naar een zegen
Die boeide
Warmte baarde
Zonder te verzengen
Die groeide
Als goede wijn
Zonder die met water
Aan te hoeven lengen
Les mijn dorst
Druk me aan je borst
Deze tocht
Door de woestijn
Met te weinig vocht
Deed pijn
Ben mijn oase
Der dwaze…
Kleine drama's
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
834 de caleidoscoop
gaf kleine drama’s
van de afgrond waarin jij dook
totaal euforisch
verkende jij de hemel
brandde in een stervenskoude hel
baadde goddelijk
in ezelinnenmelk
na een aangegaan duel
ontweek de scherpe messen
die zij naar jou gooiden
vastgeprikt op het draaiend rad
vocht met tijgerinnen
wie het eerste recht
op paren…
Is geen schriftteken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
533 dansten
Verdriet schuurde door jouw mooie stem
Een lange grens voorbij hun grote vleugels
zorgt ervoor dat vogels
net vertrokken, vol verbijstering
daardoor noodgedwongen
alle lekkers uit de lucht
in geen adem, zo plotseling scoren
Hand van de Meester benadrukt
het gelijk van een meerderheid
Huilend op jouw begeerlijke heuvel
traant vocht…
Thuis
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
542 ik ben onder aan de berg
thuisgekomen na jaren van
omzwerven in belichte duis
ternis, helder zie ik de blauwe
lucht, nog verder dan tranen
die verdampen aan wimpers;
de rietvelden van de ziel in
het gevoel vastgeprikt als
spelden die glinsteren in het
aangezicht van mijn volle maan
nog eenmaal demp ik het vocht
en tel in mijn hart de som…
TEER MAAR DAPPER
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
593 Papaver bloeit op ruw terrein
Langs spoorbanen en duinen
Ook vind je haar in tuinen
Breekbaar als porselein
Haar rode vlaggetjes, ragfijn
Willen steeds rondbazuinen
De oorlog kost fortuinen
Kleurt velden karmozijn
Hier spreekt een pronte pionier
Staand op verstoorde gronden
Schenkt ze aan honingbijen vocht
Pluk je die kleine krijgsbanier…
Dingen hebben hun geheim
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
622 Tussen de morgen en de avond
dwingt het rietland mij naar vurige oorden
daar geraak ik op bospleinen
waar op binnenplaatsen van dakloze vertrekken
kleurig bluswater zich schuilhoudt
daar wacht ik op de oordelen
die vonnissen met zich meeslepen
en als bliksemschichten inslaan
daarbij de vlammenzee verder mijn land opsturend
ik wenk het vocht…
Laat het regenen (dizaine)
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
512 Dan glinstert vocht van de levende band
die telkens weer aanzet tot ander spel,
golft er van diep uit de buik heel fel
de moed en kracht van een samen bestaan
Dan laaf ik mij aan het wonderlijk wel
dat mij bereikt met een enkele traan.…
deelt leven met de dood
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
793 ook de lucht
is nu gereinigd
woorden zijn steriel
zusters knippen
scheren en joderen
een groene man die lacht
het mes dat wacht
en zonder spreken snijdt
de huid tot helften splijt
vrouwen zuigen het verboden
vocht stromen dat niet mocht
vaten worden afgeklemd
stilte is al overstemd
door het ruisen van de pompen
bloed wordt…
uit een open raam verwaait de jazz
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
750 een flard gesprek
uit een open raam
verwaait de jazz
een trompet geeft
weemoed aan
de bas dreunt
huizen verder weg
en uitgelopen teer
verhindert het
verkeer te razen
de lucht is zwaar
van zomer en geel stof
de bomen stuiven
luizen lekken vocht
dat plakt op autoruiten
ik voel de hitte zinderen
er spelen nu geen kinderen…
LAIS CCXI
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
378 Zure vochten kolken het om tot brij.
Zo gaat de zon ook dier en mens voorbij.
Maar handen maken weer begin van haar:
LAIS verrijst, het buigt diep en ’t staart maar,
het wordt aan riemen in’t galei geketend.
O maan: op nachtzee deint het git van haar.
’t Wil verdrinken in haar die zich ontkent.…
bloemen die we bloeiden
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
1.322 zeg me wie je bent
je ogen sluimerden verlangen
ik bleef er jaren hangen
maar heb je nooit gekend
je vocht om eindelijk
jezelf weer te vinden
was drempelloos in openen
en zult je nooit meer binden
je hebt mijn tuin gezien
de bloemen die we bloeiden
er zijn er meer misschien waar
jij ook in zou kunnen groeien
Kom zeg me wie je bent…