5005 resultaten.
Bespiegeling
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
640 Jouw kennis verlaat
het koude lichaam dat ook snel vergaat.
En vader die ooit op moeder deinde
kon nooit bevroeden, het ongerijmde
feit, dat onsterfelijkheid niet bestaat.…
Zaterdagmorgen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
549 De daken zijn wit,
Het heeft gevroren
Alles is stil en koud.
De zon tekent met haar warmte,
Zwarte strepen op het dak.
Het wordt een zonnige dag.
Mijn buurvrouwen aan de overkant
Hebben het rolgordijn nog dicht.
Er roert zich nog niets.
Het huis moet eerst opwarmen,
Voordat de "besjes"zich vertonen.
Ik ben dus wel vroeg op.…
Als een kerstmysterie
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
681 horen
*
zij is een roepende
over winterse velden
met statige galm
zonder dat men haar nog
ziet als hemelse bruid
*
gedragen door
een stenen verleden
en echoënde psalmen,
naar verluidt
*
maar laten we ons
nog verwonderen
door eenvoud en mystiek
ik zou het niet weten:
zie zoveel koude…
Decemberoffensief
gedicht
2.5 met 28 stemmen
11.637 Alleen de allerergste wanhoop is zo koud
als deze slotgracht; dit verdraagt
geen mens die niet bevroren is.
Soldaten hebben pijn die zij niet voelen,
bloed dat niet vloeit, grimmig gevecht
met slechts een schijn van woede.
Krakend verscheurt een paard het ijs,
galop gestold. Alles zit klem en nooit
komt het meer goed.…
waar we waren
netgedicht
3.4 met 21 stemmen
613 vreemd blijft het
om het bed te zien
kussens liggen stil, haast gerangschikt
als museumstukken in een eigenaardig, oud licht
het wordt koud, killer dan buiten
ook dit schrijven kost meer tijd
zoals de weg langs muren
en loze lakens
het doet pijn
wanneer jij beweegt in een veranderde blik
en ik vecht voor eigen recht
de hemel leeft met…
Rondeel
gedicht
3.4 met 24 stemmen
15.779 's Verleden levens koud en heet
Voelt men zich in de loop der tijden
Vanzelf gelijk het uur ontglijden.
O jeugd, was 't dit waarom men kreet?
Men wordt een ding en men vergeet.…
Ik heb de winter begraven
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
561 ik heb de winter begraven
spade voor spade
heb ik haar toegedekt
en op de oude, koude laag
zal de iris in warmte bloeien
blauw als een lentelucht
waarin de vogel weer
haar vleugels strekt en wiegt
vliegt naar een stek
de vertrouwde plek
waar ontluikende knopjes
zich vormen tot een bladerdek
door de verste verte
beieren vertrouwde…
spitzen
netgedicht
2.6 met 12 stemmen
540 langs de koude deuren van een winterdag
danst lentelust haar onbevangen dromen;
buitenbeentjes spelen mee
nu zelfs de knoppen trager openen
vergeet ik, dat het naseizoen al ouder
tussen bomen zweeft, er leeft al zoveel meer
dan dagenlang geleden
moegestreden huilt de wind
een klaaglied voor mijn zomerkind
morgen, als de zon verschijnt…
dank..
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.089 dag mama
(in de kerk van mijn jeugd brandt het licht van leven)
nu je gegaan bent
nu je rust
kus ik jouw koude ogen en een wang
waar zacht
jouw vrede sust
ik mis je, waar ik missen mag
maar meer nog ben ik blij
om alle pijn die weg mocht gaan
en jij
het licht mag vinden…
Artistieke vingers
netgedicht
0.5 met 4 stemmen
549 een glazen bol
kaarsen flakkerden
door koude tocht
een slanke hand met
artistieke vingers verstrooide
licht uit tal van ringen
haar donkere stem
legde mijn leven feilloos bloot
hoewel ik weerstand bood
zij slechtte de muren
rond mijn hart het gelag
dat ik betaalde in mijn bestaan
duidde de plaats
waar ik ontspoorde
wissels die…
Schimmenspel
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
572 Zijn adem waait de woorden stuk
als in een draai van ongeluk
de glans zijn oog verlaat
en koud zijn hand gesteente breekt
er laveloos de draak mee steekt
als in verharde kramp
de droom slaapt zich aan diggelen
waarin het wonder zoekt
naar ‘t antwoord die de vraag niet weet
omdat het boze vloekt
Met handen uit de was gekneed
wordt…
Kerst(vrede)licht
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
568 ’s Avonds zie ik op straat lichtjes stralen
in vrolijke kleur en vorm overal
als een groet of om warm te onthalen
die eens geboren werd in koude stal
mensen lopen in feeststemming op straat
kopen cadeaus om elkaar te verblijden
alsof in heel de wereld nu om vrede gaat
en niet meer wordt gedacht aan strijden
dan denk ik schijnen al die lichtjes…
AVONDDAMP BOVEN WEI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
425 Een breed wit meer
van nevelig koud zweet
uit slapende spoken
doorzichtige zeiltjes
zonder boot of mast
zweven wiegend
in wijde kringen rond
mijden angstvallig
het diepe midden
waar
een eenzame boom schuilt
kaal _ plomp _ gedrongen...…
negen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
542 (negen zonnen zijn gegaan
hun licht in bloedrood wenen aangezet
opent grauwe velden)
een vlinder stoeit er niet voor niets
haar tijd van wederopstanding
verjaart
waar in jonge bomen lente klaart
en snelle vogels nestelen; besef verongelukt
in koude woorden
ergens zwerft een marmeren maan
tussen sterrenhemels en de nacht
in die…
Consensus
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
451 mijn natuur beschrijven als natuur
het doen verplaatsen in de wolken
welke mijn fantasie bevolken
overdrijven wat ikzelf bestuur
het is vandaag weer transformeren
in profielen die de geest oproept
wisselend waar stemming aan voldoet
ik zal het moeten uitproberen
bliksemschichten door een aggregaat
botsend warm en koud de dader is
als het…
Bij iets in je ogen
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
1.263 ik blijde angst tegelijk bewogen
in gevecht,niet te acteren
Een zon in de schaduw,
die niemand misschien zag
Woorden vertelden me ruw,
een gesloten mond in ooglijke aanslag
Het verlangen in charme,
de pauper in charisma
Dringt als verloren warme,
kijkende schisma
En het stil sprekend hart,
klampt elk gezichtsvermogen
Is twijfel koud…
Voltooid maar niet gevonden
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
786 Een schaduw van stof en nietigheid
in gedachten
zonder een verlossende ontmoeting
of een gebaar dat de trieste sporen uitwist
van het wachten
dat ze niet meer vroeg
of wilde dragen
met haar lichaam dat alleen nog sprak
in een taal van een onzichtbare koude pijn
en een stille wanhoop van
omkerende momenten
en een wakend…
Bomen in skelet
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
531 het leven stilt
waar bomen in skelet
nog rillen onder de noordooster
vlokt zacht de eerste sneeuw
zij dartelt
in het luchtig vallen
op de koude schrale wind
bewonderd door een spelend kind
haar lach brengt
weer de vrolijkheid
in een witte wereld terug
waar stilte van de schepping heerst
in het wissen van de sporen
zal de winter…
De snoffeltjes van Miet Weijters
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.408 Voor mij zal zij altijd zorgen
voor koude chocolademelk.
Miet Weijters bracht "de Fleur"
en "de Schwung" in mijn leventje...
als kleinkind tussen de vele andere
neven en nichten Goossens.
Ze was streng, maar ook lief:
zij hield van witte anjers, "snoffeltjes" geheten en
zo genoemd rondom Tilburg.…
Masker
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
507 In wiens gezicht voel
ik de ontreddering,
moe van de nachtrust,
gapend en zwetend jonglerend met
washandje en gevoelig koud water,
cornflakes en cafeïne,
de redders in nood in dit ontwakend begin?
In wiens masker zal
ik me vandaag verontschuldigen,
om de zorgen van de nacht
te verhullen,
om de zorgen van de dag
te verbergen?…
Hoefgetrappel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.037 lijkt het huis vanavond
lichten worden gedoofd
na kinderwensen te hebben gehoord
alleen de klok lijkt opgewonden
Mientjes mandje troont naast de schouw
netjes naast elkaar: een wortel en wat suiker
met een briefje erbij als zondagsruiker
ze vraagt niet veel Sint en is U trouw
vanuit het bedje staren wakkere ogen
het is toch niet te koud…
Maanlicht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
465 Soms loop ik in het duister
Dan weer in het licht
ik voel de koude regen
Verfrissen mijn gezicht
Kijk ik dan omhoog
En aanschouw ik dan de maan
Wil ik roepen, lieve mensen
Zie dan aan
Dat in dit duister
Een lichtstraal neerdaalt
Zodat een ieder
Nimmer meer verdwaalt
Volg daarom met vaste tred
Het door Hem verlichte pad
Pas dan…
Februari
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
679 Ze zijn er wel maar hebben het te koud
voor kwinkeleren in het winterhout
en barsten van de honger ondertussen.
De perken ogen doods, niets wil er groeien
alleen de vlinderstruik draagt nog wat blad,
maar verder heb je ’t dan ook wel gehad.…
De papegaai
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.648 .
------------------------------------
uit: 'Boven de koude steen', 2007.…
Transcendentie...
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
564 zware zwarte nachten
ingekort door schuifelend avondgloed
mossen zwellen met insectenvloed
waarom leven nog langer wachten
als voorjaarszon ons strelen wil
reeuws geluid achter heesters
levensdrift en soortbehoud: nieuwe meesters
waarom mijn lief dit verschil
met het koude verlaten ijs
tussen naakte waaibomen
velden eentonig, verlaten…
spiegel
gedicht
3.0 met 1 stemmen
14.272 spiegel nimmer zonder vreemden
volière die de inbreuk van ontheemden
begroet met een beurtzang tussen buiten
zonder binnen en het zich buitensluiten
droge regen koude zon en een stom
naar elkaar staren tot aan de horizon
vol woekerende meubels en muren
sneeuwend in hun evenbeeld
je bent snavel aan snavel roofvogel
belust je dood te plukken…
gelukkig
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
643 (vluchten kan niet meer)
hier aan het einde van de tijd
klamp ik me vast aan wat mooi is, ik kwijt
jouw hand die zacht de mijne draagt
de zon daagt in het oosten
hier op deze koude plek
waar de aarde zich in warmte kleedt;
geen lekke vaten maar een volle vaas
rond het decreet
van zoete liefdesrozen
laten we verpozen
naast de laatste…
OORLOG, de onverschillige wereldoorlog!
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
829 Oorlogen veelal met een naam:
de 80 jarige oorlog (Spanje-Nederland)
De Frans-Duitse; de Engels-Franse; de Nederlands-Belgische;
de 1ste wereldoorlog; de 2e wereldoorlog;
de Koude Oorlog (Oost-West); de vuile oorlog (Argentinië);
de Israëlisch-Palestijnse oorlogen
En nu een wereldoorlog zonder naam
of toch: de onverschillige oorlog
de nieuwste…
Legionair.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
606 en wacht op het naderende lot
dat de verliezer zal ondergaan
als slaaf verkocht of afgemaakt
door de noordelijke barbaren
mijn helm heeft mij verlaten
mijn zwaard achtergebleven
in mijn laatste gevecht
het spookt door mijn hoofd
een helse pijn doorboort
mijn verslagen blik
in de hitte van het slagveld
voelt mijn lichaam kil en koud…
La vie en rose
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
498 ooit heb geplant
staat verreikend in bloei
vruchten doen mijn ogen blinken
ook is het meer aanschouwen
op een fragiele afstand
en hoor veel in een echo klinken
het leven laat los
terwijl de tijd vervliegt
ik ben tevreden;
heb in het ademen gewiegd
en ervaar steeds vaker
de volheid van heden
in een innerlijk gevoel
en minder in koude…