7023 resultaten.
Ademen
hartenkreet
4.4 met 39 stemmen
2.879 Laat me nu alleen
Gewoon met rust
Ver weg van mij
Passie is geblust
Wees nu maar stil
Laten we vergeten
Alles gaat voorbij
Je liefde gesleten
Volg al je dromen
Maar laat mij gaan
Ik kan niets meer
Alles is nu gedaan
Ga nu maar verder
Je weg naar geluk
Kijk niet achterom
Maak je niet druk
Maar leef je leven
In alle eerlijkheid…
Zomaar een zondagavond
netgedicht
4.1 met 24 stemmen
724 Zomaar een zondagavond, maar met teer lentegroen,
met vogels die zich laten horen en zien,
met mensen die dankbaar zijn om de zon
en die mekaar groeten.
Maar ook het weten dat onze bovenbuurman te jong
gestorven is en dat zijn vrouw nu treurt en
eigenlijk helemaal niet meer weet hoe nu verder.
Zomaar een zondagavond en het besef dat het…
De laatste lente
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.337 Hoe lang heb ik op jou gewacht
starend uit dit venster
hoeveel tranen heb ik gelaten
wanneer ik jou bij me wenste
Hoe onbegrepen heb ik mij gevoeld
als mijn kroost mij kwam bezoeken
en hoe verward was ik soms
als ik jou zocht, in fotoboeken
Waar heb ik jou niet gezocht
met als drijfveer mijn verlangen
en waar eindigt toch het zoeken
door…
Verdriet verhuist mee
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.586 Ze gaat verhuizen
zegt ze
Ze gaat buiten
wonen
Ik vind het
een gek idee
Ze loopt er al
op vooruit
met haar
rode konen
Ze wil een tuin
met kruiden
Ze heeft horen
verluiden
dat de lucht
er zoveel schoner is
Ze zegt dat
het zal lonen
Er is m.i.natuurlijk
niets mis met verhuizen
maar haar verdriet
verhuist mee.…
versteend verdriet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.022 woorden komen moeizaam
verstopt achter verdriet
wat ligt als een steen
op de maag
om de hals
op het gras
met scherpe randen ruw en grof
tijd en tranen
de pijn, geschuurd
is mooi verdriet geworden…
Rimpel
gedicht
2.5 met 19 stemmen
9.713 Hij pakt zijn oude handen vast. Een rimpel naar de dood.
Nooit meer wordt hij groot. Nooit meer wacht zij om de hoek.
Ieder woord raakt zoek. Alles was, is waar gebleven? Wend
De steven nu voorgoed en paai de gondelier. Drink wijnen.
Slurp het gistend bier. Stil de honger in de maag. Want
Op de kaaien liggen rood, de taaie haken van de dood.…
Naïef
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
676 Golvende beweging
Op en neer
Terwijl jij wegging
In één keer…
Ik was naïef
Vertrouwde jou
Mijn lief,……
En dan opeens ...
netgedicht
2.3 met 12 stemmen
1.827 En dan opeens
ben je gescheiden ...
een deel van je leven
afgeschreven
in de vorm van niet meer
dan een beschikking
die voorzien van
handtekening
voor de één klinkt
als zegening
en voor de ander luidt
als herinnering
aan toen een trouwring
nog iets anders was
dan een echt schijt ding
En dan opeens
ben je los ...
van een toekomst…
Voor Annick (vermoord teruggevonden)
netgedicht
4.4 met 38 stemmen
1.973 Als 't roze morgenlicht
een lieve dag aankondigt
maar plotseling door
zwarte luchten wordt verdreven,
zo werd een veelbelovend leven
in één klap afgebroken.
Geen afscheidswoord werd nog gesproken.
We vinden hier geen zin, geen troostend woord
en toch draait veel op deze dwaze wereld voort.
Lieve Annick, blijf hen nabij die om je treuren…
Later
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.310 Het loopt zacht suizend door de kier
tussen sluisdeuren die nooit meer open
gaan. In het water van deze haven lopen
geen schepen meer binnen, zacht wier
wiegt rustig in de hoeken, oude mossen
schilderen het vale hout van de deuren
dieprood en donkergroen, mengkleuren
van de bladeren die rottend oplossen.
Olieachtig drijft een laagje over…
Marnixline
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.562 Het hart lijdt, tergt,
slaat, vertrapt,
grenst af, stelt teleur,
keer op keer.
Niet verwerkt,
het verlies van dierbaren.
Afgewezen door het zijn,
de persoonlijkheid.
Open vlees bedekken
afgebeten nagels.
Diepe snijwonden
kerven beide armen.
Frustraties gevangen,
bedekt in een net van grenzen,
op het bleke, tere lichaam.
Ervaart iedere…
Ga niet door start
netgedicht
3.3 met 21 stemmen
1.741 Geef me een hart van marmer
en ik geef je het bloed van
vers gesneden bloemen!
Al zal er geen as waaien
over de Straat van Gibraltar
en al zal er geen hout in de
aarde van Granada rotten,
wanneer ik nu vertrek
zal het voor altijd zijn.
De gamelan heeft de flamenco
doen verstommen,
de buffels in het rijstveld
malen niet om matadors…
Je bloesem lees ik in september
netgedicht
4.1 met 26 stemmen
1.592 ga maar mijn lief, volg de hoofdweg
die je lijflied niet langer laat soleren
volg de tonen op weg naar jouw ladder
en neem wat van onze minnebrieven mee
laat het papier net zo krullen als de letters
tijdens de ontstentenis van onze tête-à-tête’s
ik geef je mijn blauwste inkt mee
die al eerder heeft bewezen
hartstochtelijk te kunnen schrijven…
Langzaam trekt alles van je weg
netgedicht
3.1 met 16 stemmen
1.501 Langzaam trekt alles van je weg
zowel liefde als verdriet.
Het leven lijkt weer op een hel
je weet niet waar te beginnen.
Het "thuis-gevoel" ontbreekt op de aardkloof
van jouw soort, lijkt er maar één te zijn.
Het bloed stroomt niet meer zo snel
en je hart klopt harder dan jij wilt.
Langzaam trekt alles uit je lichaam weg
en gaat…
Dichter bij ons vandaan
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
2.192 Een krop in je keel
Omdat je weet
Wij zijn nu minder compleet
Jijzelf misschien ook
Je bent nodig
Op een andere plaats
Je keuze heeft respect
Maar ook verdriet
Wij missen ons geweten
In daad en woord
Dag gids, je bent nu
Dichter bij ons vandaan…
Eendags-engel
hartenkreet
3.9 met 11 stemmen
2.272 Hoe zou het leven zijn
Als ze me zou verlaten
Mijn engel voor een dag
Zoals ze mijn leven inkwam
Een zilveren lijst om mijn zwart
Mijn engel voor een dag
Ze zweeft in mijn ziel
Maar kan niet worden gevangen
Mijn engel voor een dag
Ik ben nu al bang
Dat ze morgen weg is
Mijn engel voor een dag
Dus geniet ik
En vergeet morgen voor…
Keus...
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
2.848 Wij waren altijd samen.
Wij waren zoals één.
We kenden elkaars namen.
Maar toch ging jij heen.
Je keek me nog een keer aan.
Net of je zei: ik kan niet meer.
Het doet me pijn om te staan.
Vergeef me voor deze éne keer.
Je wilde bij me blijven.
Maar je ogen sloten toe.
Ik wilden je nog zoveel schrijven.
Maar je werd zo moe.…
Gebonden
hartenkreet
3.6 met 25 stemmen
4.327 Er waren eens een jongen en een meisje
Die samen vriend en vriendin wilden zijn
Ze smolten hun levens aaneen als broos glaswerk
Ze deelden van alles: vreugde en pijn
Toen kwam de duivel, vol haat en vol afgunst,
Hij blies heel langzaam het glaswerk tot bel
Daardoor werd het nog mooier vol kleuren
Maar het werd ook een gevangenis, een hel…
Met de muziek mee
netgedicht
3.4 met 33 stemmen
2.671 er valt een scherf op de grond
gesprongen van een bord dat ooit
met liefde werd gedeeld
gebarsten was het schild al langer
maar de immer parate kleefpasta
wist steeds weer breuken te lijmen
nu schoonmama is vertrokken
poets ik alle grijsgedraaide platen
en strijk de kukident in de groeven
gelukkig zat er geen muziek meer
in de liefde…
Staccato
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.563 Slangen kruipen
uit je lichaam,
veel valt er niet
te zeggen.
En of je het horen
zou,
misschien.
Peep, peep, peep,
- adem in - pomp - adem uit -
peep, peep, peep,
- adem in - pomp - adem uit -
peep, peep, peep,
- adem in - pomp - adem uit -
De klanken van
jouw sterven,
Klonken nogal
monotoon.…
Corpus
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
678 Je verveelde grijns
houdt me gevangen
lacht bedrogen.
De wereld wankelt
aan de afgrond
van jouw ogen.
De waarheid
wordt gesproken
door kloppende harten,
het mijne stierf in jouw schoot.
In mijn armen slechts
de broze botten,
in de tombe van mijn liefde
ruikt u de dood.…
Salto Mortale
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.241 Dieper dan mijn lage schreeuw
stort ik me
in jouw smalle kloof.
De afgrond in,
gedragen door een wind
die de lucht niet vindt.
De vergetelheid
van mijn zwijmel
valt te pletter
op de waarheid.
Ik bevind me
in jouw vrije val.…
Febri frigida
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
616 Koortsige muren
besmeuren je lichaam
met een afgrijslijk parfum.
De streling
van je penetrante lucht
is van zijn jeugd ontdaan.
In een uithoek
van mijn hart
lig jij te vergaan.…
Mors
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
1.202 De begraafplaats
stilt mijn rouw,
het leven een enkele reis.
Een vagevuur verlicht
de bedorven zonde,
jouw hel een paradijs.
Het meest triest?
jouw vertrek doet me niets.
Jouw goddelijk kadaver
verwens ik,
en ik sla de doodskist dicht.…
dodenmars
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
1.335 bam bam bammerde bam
daar ga ik dan
bam bam
ik lig
in de mars der doden
bam bammmerde bam klik klikkerde klik
luiden de trommels
van treurende boden
zij slaan op de hik hikkerde hik hik
ik hoor het schoffelen als valse violen
snaar slof snaar snaar
de juiste tred om achter doden te dolen
het blijft een hopeloos gebaar
slof slof…
Achter zoveel coulissen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
859 moest virtueel
auditie doen
kwam binnen met een
knuffel en de zoen in een
entree vol zelfvertrouwen
dacht de hoofdrol
te gaan spelen maar
in de choreografie konden
wij voor groot publiek
onze emoties nimmer samen delen
danste de sterren
van de hemel met jou
was je godvergeten trouw
in ons voortdurend samenzijn
achter zoveel coulissen…
Het lot
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.387 Vandaag zei jij
Heel zachtjes
In mijn oor
Dat het leven
Zo nu en dan
Iedereen ontglipt
Dat het lot bestaat
Alleen vertikken mensen
Om te wachten
Ik begreep het
Doch desondanks
Kuste ik je teder vaarwel…
Vaarwel Oak Head
hartenkreet
4.2 met 30 stemmen
2.857 Het was goed
dat ik heenging
van de plaats
waar niemand mij ooit wilde.
Ik spot met je woede
over vermeende ondankbaarheid
voor de dingen die je mij niet gunde
en ook nimmer gij,
maar het lot mij gaf.
Ik gaf je terug alle dingen
die je liefst zelf mij had ontnomen.
maar toch vroeg je verbolgen
me nimmer terug te komen.
Met de tonen…
lintjesregen
hartenkreet
2.3 met 7 stemmen
1.234 allen lopen kleurloos gekleed
de uitdrukking op menig gezicht
zegt meer dan in-zak-en-as doet
een bakkie troost,`n lekkerlopend
warm en koud buffet met broodnodig
borreltje voor de inwendige mens,
want het was waterkoud daarbuiten
een klap op de schouder
slaat lang niet gezien ouwe reus
een vergeten kennis op het lijf
hoe triest de…
Memento mori
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
880 waar geplooide handen
in wanhoop al samendrukkend
ogen naar het verleden
prevelt een verbeten mond
het laatste woord
bleken haar dekens
het kussen te laken
behoorde haar hart
tot die van de schijndode
en stierf zij
eer haar dood was gekomen…