28806 resultaten.
Water
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
454 Dragen water naar de zee.
Wat doen wijzen en wat narren?
Wat doen levenskunstenaars?
Ze houden van verandering.
Drijven met het water mee.…
LAIS CXCVI
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
416 Het wordt een zee die niet wil ebben,
strandt bevroren in een karst van de tijd,
bevrijd van licht en zonder helderheid.
Het staat vernietigd in haar zwarte vuur,
het kent geen waar meer, wat of om welk uur,
want niets vangt er nog als gebeuren aan.
Haar voelen is moment van zulk een duur
dat er millennia tot tel vergaan.…
Schuitje
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
561 Hoe die twee op de boot
Hoe ik met die twee op de boot
Hoe we samen in het schuitje zaten
En hoe we daarna tussen vogelgefluit en geluid
Hoe een zee geel om ons heen
Hoe we langs 't strand in de stilte
Geen kip en geen kraai en geen kwal
Hoe we dan later weer in hetzelfde schuitje zaten…
Haiku's klimaat
hartenkreet
4.4 met 23 stemmen
1.111 Stuurloos
vaart Moeder Zee op zoek
naar een veilige haven.
De ijsbeer
gelooft niet meer
in ijskoud geluk.
Ketting zaag -
bomen vallen
bij bosjes.
Erosie -
het asfalt verbreedt
de natuur versmalt.
Sinds de laatste
klimaattop ijsbeert
hij niet meer.…
Breng me terug
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
416 breng me terug
naar de plek waar ik kon schuilen
onder de vleugels van de tijd
waar ik speelde met de figuren
die de zee achterliet
op het strand
breng me terug
naar de spelonken waar ik leerde
hoe het was in het begin
waar ik luisterde
naar de uitgeholde stenen
die hun verhaal vertelden
breng me
naar de plek waar alles ligt…
Oase
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
443 Lik ik
de Portugese zee
van je olijfbruine huid.
Val ik
In een oase
zonde einde.
Waar tijd
geen grenzen kent.
Verdrinkend in jouw ogen
plant je de zaden
en oogsten wij later
onze eeuwige liefde.…
tewaterlijn
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
230 er is heel veel verre stilte
die niemand beluisteren kan
buitendijks, in een zee van afstand
er zijn muren die aanwezigheid
weerkaatsen
zoals een lege ruimte begrip bevat
en uiterwaarden naar oevers neigen
zodra de koelkast zich sluit
dooft de binnenverlichting
zo nemen we aan
-ergens koeren duiven in stilte…
Aardbeiensmaak
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
270 Je werd wakker als een warme zee
maar kromp al snel ineen
tot een lichtdruppel
in een donker opslagmagazijn
Je wil graag een sterrenstelsel worden
als je later groot bent
steeds sneller rondzwieren
met die spiraalarmen
in een kosmische polka
Als je voelende licht zo
je eigen helderheid omfloerst
vraag dan niet meer
aan een doofstomme…
De stille zee
hartenkreet
3.2 met 17 stemmen
3.004 De volle maan verblind mijn ogen
Weerspiegeld in de stille zee
De hemel heeft mij voorgelogen
Ik zweef slechts met de golven mee
Het einde staat reeds in de sterren
Voorspeld door toekomst en het lot
Ik zie de golven al van verre
De wind huilt zacht, ik bid tot God
Verloren lig ik op het strand
Eenzaam, koud, alleen...…
vlinderen bij zee
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
934 voor vaandelvlucht te ontlopen,
toen al zeker dat na Luns tijd voor verjaring was
Inmiddels ginds intiem getrouwd met kind'ren
noemt hij halszaak dat zijn contact niet verflauwt
en de familie verhalend onderhoudt
Zo deelt hij onder het vrije vlinderen
dagelijks voor Zwitsers echt iets unieks mee
zoals de zon die hier langzaam zakt in zee…
een nacht zonder zee
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.020 perspectief is een woord
voor jou ongeschreven
jij leeft het geluk
van een ander wel mee
jouw horizon ligt
veel te ver
voor dit leven
het liefst verdrink je
in een nacht zonder zee…
Geen stem
gedicht
3.1 met 53 stemmen
14.226 waterval
van de daken glijdend
druipende steen met hun zoute tongen
verwoest o geen stem
onder het afdak
geen oog en geen beeld en geen godheid
buiten het raam
wuivende takken en de echo van een licht
over de grond kruipend
nee een stroom wild
rode robijn
een wilde stroom
en het daglicht dat opstijgt
in de kuil van de zee…
De zomer van morgen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
699 mijn voeten
stranden en verzanden
in een zuigende zee
ik wil met je mee
in het dansen over golven
springen in het schuimend wit
zie je gezicht
in de zomer van morgen
je stralende blik zonder zorgen
voel weer je huid
in de warmte van zon smeer
de gevaarlijke stralen eruit
jij dook meteen in de
koelte van water ik kwam
maar…
Het vege lijf
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
489 nog strek ik
mijn armen
bezwerend uit over de zee
spreek de
bulderende golven toe
tot zij langzaam terugkrabbelen
het is geen overwinning
met ongekende kracht
komen zij terug
overspoelen de
opgeworpen wal van zand
mijn woorden gaan verloren
vervliegen in de wind
die aantrekt tot een storm
ruggenspraak onmogelijk maakt
ik…
Zomerkind
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
515 jij bent het zomerkind
geboren uit een warme wind
stralend door de zon gedoopt
met het eerste ochtendrood
nog beroer jij
zachtjes flarden mist
die snel vluchtig zijn geworden
nadat zij van jou hoorden
speelt met zee
en kleine schaapjeswolken
laat de stranden snel bevolken
met vroege gasten van plezier
vult lucht met geur
laat vlinders…
Duinen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
826 duinen
Opgetrokken uit blank zand
Gestreeld door zijn hand
Waardoor hij mag struinen
Waarheen de heuvel leidt
Volledig in perfecte harmonie
Met haar heuvelige evenknie
Door deze tweeling verleid
Handen als golven hoog
De duinen intens overspoelend
Elke zandkorrel liefkozend voelend
Slechts duintoppen nog droog
Aangetrokken door zijn zee…
Lucht is goud vandaag
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
657 zacht kleurt zon
met leven uit de bron
mijn nog lichte huid
gewoon een plaatsje
op het strand met zee
en golven bij de hand
geen overlast
van een druk terras
maar stilte puur natuur
vanzelfsprekend
wel een schermpje
de wind is nog wat guur
de scene inviteert
tot spelen van het
schelp en waterspel
de stroming snel
het zand…
Die kleine intieme oase
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
461 wij speelden met woorden
schreven ze in het zand
omdat niemand ze hoorden
zo schiepen wij onze band
maar het strand
was helaas al geschapen
liet zich slechts raken door
water in zijn eeuwig corvee
golven wisten de tekens
overspoelden ze een voor een
in een dierbaar herinneren
aan ons eindeloos dagje zee
later zijn wij terug gegaan…
Dromenland
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
683 Mijn open jas
hield ik stevig vast
alsof ik een vlieger was
De wind nam mij mee
Naar alle windstreken
En ten slotte naar de zee
Ik eindigde op het strand
Voelde het zachte, mulle zand
Kreeg een knipoog van de zon
Die net aan haar ondergang begon
Zag de lucht die nog even wilde stralen
Eindelijk kon ik weer ademhalen
Bleef even…
Draaikolk
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
417 Soms ben jij de draaikolk
die ik moet ontwijken
toch wil ik zwemmen in jouw zee
of ik de ruimte daartoe krijg
zal blijken
vertrouw me
en zwem maar met me mee
Nee ik zal je niet gaan mijden
daarvoor mag ik jou te zeer
ooit komen er andere tijden
en vindt de kolk z’n
draai niet meer
Tot dan blijft het een beetje lijden
toch heeft het…
Grijsgroene spiegel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
381 zag onze beelden
verblikken nog
verblozen tussen
de resten schuim
van golven waarin
wij verpoosden
nog keek
de zon over
onze schouders mee
in de grijsgroene
spiegel van een
onrustige zee
pas later
hield de wind
zijn straf regime
voor gezien gaf
omslaand water wat
kabbelend geklater
de terugstroom
van vloed speelde
zand…
Reddende vesten
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
483 je wees
ik keek langs
je blik over zee
zag en profile
in je gefocuste
blik de schrik
van het moment
voelde spanning
in je hand zag
voeten bewegen
in hun diepe indruk
op het strand bij
de afzet van leven
in rood
keerde het tij
de noodhulp
was al dichtbij
flarden van stemmen
in zwaaien uit
reddende vesten
nog bleven
woorden…
Het water van de Schelde
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
709 hemelgewelf rijkt ze verlangend naar een verre horizon
Ze stroomt me tegemoet met haar wijsheid, haar kracht omhelst me
Dankbaar dat ik bij haar mag vertoeven groet ik haar en ze rolt zachtjes tegen de dijken aan
In sprakeloze stilte voor dit levende schilderij schenk ik mijn hart aan het water en als ik terugwandel naar het dorp neem ik de zee…
Arenzano
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
465 Gestrand, over de delende bergen aanbeland
Net niet aan zee, een te dunne strook strand.
Golven rollen, dollen en duwen u meteen terug
Geen sporen meer nadien op de hoge heuvelrug.
Bevend liedjes zingen die het wijkende tij niet keren
Luidkeels liedjes brullen die de vloed niet bedwingen.…
Kustdrukte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
344 naar de kust
heel bewust
om met hartelust
de zee te zien
en heel misschien
vanavond rond 10
een gaatje vrij
na een lange rij
de dag voorbij
toch op het strand
beland
aan de waterkant
ben je zo weer kwijt
het wachten al die tijd
heb je geen spijt
aan de kust
komt er rust
en levenslust
als wij straks lopend gaan
en nooit…
Liefste
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
549 Ik zag in hen de zee, de zon, de sterren en de maan,
nooit hebben zij gelogen.
Voel regen als tranen vallen in het haar,
de wereld huilt er is een cirkel gebroken.
Want ik ben hier en jij nu daar,
’n mes diep in mijn hart gestoken.
Vertwijfeld kijk ik nog eens naar boven,
ook al kan ik er moeilijk in geloven.…
Canada
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
566 Bijna goed
Ca-na-da
zeg nog maar eens
Cad
Nee, Ca-na-da
Can aa da
goed zo
niet bang zijn hoor
op de boot
de zee is leuk
hij schommelt
kom even
met je schoenen
zo
alweer dicht
nog meer plassen
gauw
want
de
boot
wacht
niet
drinken?
straks
... in Canada…
op zee gedragen
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
525 De zee
is een lange lijn
die uithaalt
naar de wereld
van mensen
het krult er
onder boze deiningen
van dingen
die we niet kennen
golven
komen van andere planeten
onder ons voeten
over de kim
en nog vele einders verder weg
zoals ik
met mijn linkerhand
geen raad weet
hoe die moet schrijven
draag ik iedere kustlijn
op mijn rechterpalm…
De rode zee
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
489 traag rookt
het vreugdevuur
zijn grijze chaos
in de rode zee
van de chinese rol
het dauwt en
waar je stapt plakt
het restant van
kleuren en illusie
aan je schoenen vast
de honden trekken
in hun angst om weg te
komen van deze voor
mensen toch wat bizarre
restanten uit hun dromen
donker heeft
oudjaar een barmhartig
ogend gezicht…
Waar geluk de leegte draagt
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
809 Ik hoor de stilte
van planeten,
fluitende vogels
in het avondrood
De bruisende zee
die opwaarts golft
en die de hemel
in mijn oren fluistert
Het verlaten strand
waarop mijn voeten
als naaktmodellen
in aquarel geschilderd zijn
Laat mij nog even
één moment verzinken
in gedachteloze stilte
waar…