3973 resultaten.
Hemel
poëzie
3.5 met 30 stemmen
5.097 De zon gaat op en daalt ter kimmen;
't Goud boeit niet eeuwig ziel en zin.
De vorst, hoe hoog zijn roem mocht klimmen,
Ziet eens zich door de dood begrimmen -
Het Hemelrijk heeft luister in.
Een zee vol stormen is het leven;
Het einde is somber als 't begin.…
Ochtendceremonie
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.199 voordat de wekker de stilte verstoort
drukt hij het off-knopje naar beneden
slaat de dekens terug voeten betreden
de kille vloer het ochtendlicht gloort
nog niet wintertijd hult in schemerduister
wat tastbaar is op weg naar het toilet
met lege blaas trap af luikjes opengezet
ter opfrissing even hoort hij gefluister
van wind en dakgoot smeert…
kringloop
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
2.563 zee ik zee ik water
in de schelp aan mijn oor hangt alles in de lucht
alles behalve ik de grote klucht
ik zit vast in mijn tijdelijke gestalte
ben ik gebouwd of gebaren geboren of geschapen
dwaasheid in de vraag verstilt de vraag
een lege schelp valt een moment lang dood
tegen een warme kust en de echo ruist verder
een erfzonde een olievlek teer…
Aan tante Toos
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.314 Nog zie 'k uw tere treutelingen
In 't glorend glut der sleutelringen
O, tante Toos, uw klare klonen
Laat immer ons de toetsen tonen
Die gij ons gaaft in 't kleunend klis
Van droefenis
Tante!…
DIE MISKYKMENSE ( Taal: AFRIKAANS )
gedicht
3.3 met 3 stemmen
3.908 Geen land ter wêreld spring hul vry,
van gelykes tot die ongelykes.
Wanneer julle deur jul spogbuurte ry
dink tog ook aan hulle, julle, stink- rykes.
Die probleem is vir ewig en altyd hier.
Wanneer julle segefeeste vier, julle
jul kisdrink aan mooiwyn en bitterbier,
nooi ook die meerkatte, vir ‘n bietjie plesier.…
Verslaving (Deel 2)
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.282 diepe slaap
van nog een uur
Wederom wakker geworden
maar nu met een prettig
gevoel
het is een standaard
ochtendemotie
de meeste mannen weten
wat ik bedoel
Ik kijk onder de dekens
want zien is duidelijk
geloven
en constateer alweer
het onderste is in mij
naar boven
Omgedraaid naar mijn
partner in bed
de armen ter…
Anti-kennis
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
759 “Het aanbrengen van een scheiding tussen onze kennis en onze overtuigingen, tussen onze wetenschap en ons geloof, is een vaardigheid die we niet zouden moeten opofferen door deze twee componenten gewoonweg samen te voegen ter wille van een unificatie.”
Heinz R.…
Wakker worden op een herfstochtend
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
725 De schaduw van een gestalte, meneer Esdoorn
zwiept als een dronkeman, onvast ter wortel
lonkt naar de ruiten die mijn ramen zijn.
Opengeschoven stukken doek geven mij
terug wat ik nooit zou kunnen missen.
Esdoorn is nuchter, leunt gelukzalig
Op het leven van een boom in een trottoir.…
Elegie
gedicht
2.3 met 16 stemmen
11.910 Het licht was vreemd; een tere
groene schijn was in de hemel en stilte regeerde
boven twee die aangenaam verdoofd waren,
hun mededeling ver van hen gedragen en gelost -
en een in wie het stormde als in een versomberd bos.…
De purpren avond
poëzie
3.0 met 4 stemmen
2.645 Geknield strekte ik mijn armen naar haar henen,
'k Omhelsde louter lucht - ik viel aan 't wenen:
Haar blik was eindloos-teer, toen ze op mij staarde,
'k Gevoelde een kus op 't voorhoofd, - ze openbaarde:
'Een hoge liefde zal uw hart doordringen:
Gij zult beminnen, zalig zijn en scheiden,
Gescheiden zwerven, zwervend liefde zingen,
En…
Waddenstrand
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
1.714 blauwe ogen peilen de ijskleurige diepte
van gezandstraald, gouden waddenzand,
Oerol klinken onbekende kreten,
wulp, griet, zandloper, briljant
schuivend en driftig pikkend in
scherp geslepen korrels strand
zilt klinkt de zouten wadstem,
schuchter streelt de noordenwind
de wuivende halmen, knipogend
naar kleine pleviertjes,
met hun tere…
Kunt Gij nog wreder slaan!
poëzie
3.5 met 8 stemmen
3.171 Maar schrijf dan ook, ter keerzij mijner schuld,
Dat ééns een menskind, zó diep in ellende,
Zó ver verloren in een nacht van rouw,
De maat zijns droeve Levens heeft vervuld,
En schoon hij 't bitterst dezer wereld kende,
Toch durfde leven en niet sterven wou!…
VONDELS LIER
poëzie
3.1 met 9 stemmen
2.773 Ook van Lennep was een dichter,
Ook Ter Haar zong menig lied.
En vergeet dan Heije niet,
Tel van Zeggelen niet lichter,
Denk aan Potgieter en Thijm,
Als gij spreekt van Hollands rijm!
Neêrland is zo rijk als Crassus,
Aan poëten, wel verstaan;
Telkens komen nieuwe aan
Op de Hollandse Parnassus.…
De mussen
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
1.203 Waar jij zo klein, verbaasd keek naar de mussen
Die brutaal landde op onze broodjes of onze koek
En jij met je handen klappend naar ze sloeg
jij bent groot en de mussen zijn uitgestorven ondertussen
lopend langs de speeltuin waar alles hetzelfde is
Alleen andere ouders en andere kinderen
besef ik dat ik die tijd met jou zo mis
Want niets ter…
Vijver
netgedicht
3.2 met 31 stemmen
2.578 Daartussen, teer en teder
stond trots een zwanebloem
libellen streken neder
verstrengeld in een zoen
Insecten zongen zoemend
hun vleugels schreven faam
geen taal of teken noemend
ontstond er toch een naam
Nu wilde ik wat dichter
bij het wonderlijk tafereel
plots werd het licht veel lichter
het geheim viel mij ten deel
Alleen nog maar…
Veluwe
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
941 het loof
geen kathedralen maar kerken met simpel geloof
De wegen waggelen de dorpspleinen over
en een melkbus markeert de rand van het pad
ik wentel mij in de lijnen van het landschap en tover
er paadjes en sporen die het land nooit bezat
de zon zakt door het ven, kleurt de avond rood
ik koester de wegen, ook al lopen ze dood
Waar ook ter…
Als ik je vandaag tegen zou komen
hartenkreet
3.2 met 16 stemmen
2.310 Als ik je vandaag tegen zou komen
Zou ik alles laten gebeuren zoals in mijn dromen
Tijd voor spreken zou er niet zijn
Ik zou je meenemen naar een afgelegen industrieterrein
Je kleren scheuren van je lijf
Kijken of jij wacht op mij, stijf
Je nemen daar ter plekke op dat moment
Voor mij ben jij die ene verboden vent
Als ik je vandaag…
de verte mist in wervelend zand
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.793 stippen op een kale vlakte
de verte mist in wervelend zand
wind kuift wit op vale zeeën
jaagt hen op met straffe hand
de hoofden zijn gebogen
in eerbied voor natuurgeweld
of ter bescherming van de ogen
de storm heeft het niet verteld
hij duwt het grijs in groene golven
giert uithalend spetterend nat
zag een wandelaar zeer verbolgen
kijken…
Samenzijn
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.699 In streling, streling, mild en teer
is heling, geen pijn, geen verleden meer.
Traag openen zich beloften, rood en rond;
een vleug van weemoed beroert je mond.
In jouw ogen welt het groot erbarmen,
in jouw liefde wil ik schuilen, warmen.
Delen wil ik lief en leed en vragen,
voor jou wil ik zijn, jou wil ik dragen.…
Zo zong de bloem in de vaas
poëzie
3.5 met 22 stemmen
3.897 Ik ben een bloem van 't veld
Wie droeg mij mee ter stede
Waar 'k nooit of nooit meer bidden zal
Lijk ginder in het rustige dal
Mijn simpele bloemgebeden.
Ik sta hier in dees mooie vaas
Zo triestig te verwelken
Gij hebt mijn herte zeer gedaan.
Ach mensen, zult gij nooit verstaan
De taal van bloemenkelken.…
Voor paarsblauwe avondlucht zie 'k uit mijn raam
poëzie
3.1 met 14 stemmen
2.104 'T lijkt alles kraakfijn porselein,
Zo teer - 'k durf nauw'lijks zien, bang dat 't zal breken.…
in de ban van de zwarte graal
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.256 er zijn zo van die momenten
ik ken er meer dan een
die mijn wortels doen vervagen
in een reeds gestorven lente
het zijn van die dagen
van schrijnend onvervuld verlangen
dagen van verloren licht
mij splijtend in verwarrende lagen
waar zwarte beelden ter mijner eer
moeiteloos worden opgericht
en ik haast radeloos
mijn zielenlast weet…
Als, bij moe-tanend avond-lichten
poëzie
3.6 met 9 stemmen
3.043 En wij, die uwe gaven eten,
wij rusten in uw blijde haard,
en zien, ons leed bijna vergeten,
uw hand die stil de kruimels gaêrt;
en slapen in uw tere zorgen,
en raden niet hoe, troost-gewijd,
gij, voor u-zelf misschien verborgen,
van lijde' een béetre liefde zijt.…
overleven was een naam in steen
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
706 de empathie met het verleden
komt in je vingertoppen terug
je weet de pijn die
is geleden niet door
generaties uit het heden
ziet het bloed niet rood
maar zwart als blijvend erfgoed
geschiedenis geeft zich weer
bloot in slagen die hier woeden
paarden hollen koppen rollen
zijn gespiest zijn op zwaarden
brengen zo religie weer ter…
het gaat weer vlinderen
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.767 neem dat gevlinder
bij de spijsvertering
je bent er mooi klaar mee
lieve hemel bewaar me
let eens op de dames
met teer gevoelsleven
veel liefde te vergeven
die krijten 't weer uit
de eerste heeft er één
tegen Allerzielen
zie je de laatsten
erg laat aan de rups gegaan
geven doorgaans vrij baan
aan de fluwelen dagpauwoog
de vrouw…
ALIQUANTULUM
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
892 Geen wolkje boven zee
ter grootte van een hand.
Hij sprak,
de stille in den lande,
het brood een zegen.
Heimelijk had hij lief
tot aan de Doodsjordaan.
De dichteres
verschrompelt in haar toren
aan de rivier.
Wie schenkt nog vreugdeolie
of speelt nog onder haar raam?
Alles ronkt –
de mensen de grasmaaier
de ventilator.…
SONNET
poëzie
4.0 met 7 stemmen
3.696 gij zijt verschenen,
Ik zie uw ogen in mijn ogen gaan;
'k Hoor in de wind, die langs mijn ruiten henen
En door de schouwe klaagt, uw woorden aan,
Zó vreeslijk droef en teer, dat 'k u zie staan,
Met bukkend hoofd, om in mijn arm te wenen.
--------------------------------------
uit: De Nieuwe Gids…
tegendraads
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
871 iedereen zijn plek wel kennen
rood staat gelijk aan dood
voor moord en zelf vermoord
het volk verstond geen woord
van goud en koorts ernaar
en geel, geel is geheel
geheid het meest heidens
in de rij voor wij doch uniek
enkel laconiek inwisselbaar
zwart en bruin zijn anders
hard en ruig, zo heel apart
dat blank ertussen moet staan
ter…
De hoge zon
poëzie
3.8 met 14 stemmen
4.180 Dalend tot waar zij zat,
Heeft hij uit nevelsluier teer ontwonden
Haar tengre lijf, van tranen en nachtdauw nat.
En diep in 't bos, waar fijne doodverblonde
Blâren bevloeren 't wildomstamde pad,
Ruisen in dans hun lichtverliefde ronden,
Zijn goudnaakt gloriënd om haar lijfs bleekmat.…
Eene seninghe van Sente Loysevele
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
1.224 nagelgaten
eerbiedig Sint Eloois-evel geheten
Tot ons gekomen via onzichtbare wormen
al heerst nu het geloof
in de inbreng door stafylococcen
Puisten met etterende openingen
die vierkant uit ons steken
daarmee lijken op hoefnagels
inhoudende curerende geesten
die mits ongeteld ongekocht
toch gekregen ons nog steeds
bij die kwaal ter…