3326 resultaten.
Waterpas
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
531 het verlangen
om met handen
spreeuwen te vangen
met een heimwee zoals dat bestaat
louter en alleen
op de hoek van een doordeweekse straat
ik hoor in bekende geluiden een lokroep
van de straat die mij instemmend aankijkt
het is een straat met een brede stoep
die in niets op iets bijzonders lijkt
gewoon bloembakken en hondenpoep
de horizon…
Niemandsvriend
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
671 boeken zijn gezonken
in een vijver van verdriet
spiegelt eenzaamheid
zijn zonde niet
van niemand ooit vriend geweest
met niets tot vriendschap geworden
uiteindelijk in leegte verdwenen
zoals de brieven van moraal
liefdeloos met apathie
van vlees geworden vis
spartelend op nieuwe droogte
waar dyslexie lezen moeilijk maakt
zonder horizon…
Levend lichtspel?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.306 De horizon heeft bij de wieg haar doel bereikt,
dooft de onrust en veenbrand onderhuids van
moeder aarde tot een kijkspel,carrousel van
toekomstbeelden op een kamerwand.
Voor mijn laatste (?) kleinkind
en alle kinderen in de wereld.…
Dromen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
637 denken
Die zijn aangenomen door herinneringen
Van anderen die ze weer opgeraapt hebben
Een eindeloze droom van onwerkelijkheid
Die als een film voorbijgaat aan de werkelijkheid
De leegte verberg alles van de herinnering
Die voelt als een leeg glas, die de geest vertroebelt
Ongrijpbaar zijn mijn dromen in de wind
Ik zie ze verdwijnen aan de horizon…
Het laatste punt?
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
937 Het natte strand verwaaide niet en niets
veranderde aan het zicht waarin een liefde
moet gedijen, geluk stroomt als stipje aan
de horizon, de schoonheid blijft achter,
onder een overspelige paraplu, een kroniek
van verdriet, tot de bui weer overdrijft.…
Afscheid van tante Gusta
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.282 mijn wimpers als een sluier
en mijn ogen op een kier
probeer ik om haar wereld
in te kijken
de bloesems lijken witter
en het gras blijvend bedauwd
de zonnestralen gaan nog langer lijken
haar bijna blinde ogen
hebben alles zacht gezeefd
de koude kiezels hield ze
netjes buiten
het einde van haar wereld
was het hekje van de tuin
haar horizon…
Dwaalsonnet
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
565 Aan de horizon smelten zee en wolken samen,
langs grenzen van het oog, aan het zicht onttrokken.
Omdat zij daar een naderend stiltefront beramen
zullen spoedig tranen dwarrelen als vloeibare vlokken.
Als ik mijn oor te luisteren leg, voelen druppels zacht.
Verre regen klinkt als een knapperend haardvuur.…
De strandjutters tegenover de zon
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
565 die ondergaat
De zon, zijn branderige droge ogen
zien aan de horizon van de wereldbol
de kwetsbaarheid van het vervuilde geheel
En hij trekt zijn conclusies:
Wat er van nature is neemt gedwongen af
wat menselijk blijkt is een afgedwongen toename
van schijn
van het wereld vervuilende
zoeken naar zichzelf
Ze noemen het “creatief zijn”
“…
ik zie mijn Wad verdwijnen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
486 aan jouw kim, je broze
wervels kalven dieper en dieper
om tenslotte te verdwijnen in het niets
maar mijn hand zal je altijd blijven raken, ik zal
verhalen over jou schrijven
het leed beleven van de windmolens
in jouw buik, het vuil bestormen
in het binnenste van jouw ziel
ach mijn wad, kon jij mij maar dromen
me kleuren aan de horizon…
In harmonie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
702 Men zal opkijken, neerkijken, voorbij
mijn eigen en unieke horizon.
Edoch, ik deed wat ik kon
het ís wat ik het beste kan!
Een geheel nieuwe intrinsiek harmonieuze vorm...
van houden van.…
Kroniek?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
453 de onstuimige jaren van het tij,
de zwemkunst hoefde ik je niet te leren
nu de handen de uren niet meer strelen
maakt dat de dag vleugellam, diep
begraven in het zand en extra lang,
op de vloedlijn verstoof het inzicht,
dat geluk wordt geboren in eb en vloed
waarin het geloof in liefde moet gedijen
als een vaste stip aan de horizon…
T I J D
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
547 dan ook nog verbolgen
durft te zijn
over andermans pijn
die nooit de hunne zal zijn
macht gekleed in geld
heeft zichzelf steeds meegeteld
als zijnde held op het slagveld
van andermans bloed
macht staat in het rood
bij de dood
waarom heeft macht
niet doordacht
zichzelf omgebracht
voor zij iedereen afslachten kon
van regenboog tot horizon…
levi
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.078 het netvlies, en ik verscheur gedwee verdwaasd op zij
zo onschuldig wezentje in niemandsland
verstrooid van kamp naar kamp
op mij smeken deze jongeling zijn pril protest
artistieke geest in een moment een zacht verzwegen lach voor het wachten
de adem vult de kamer met zoete geur, geur van bemind jasmijn ga je het maken
langs de horizon…
Woorddanser
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
550 Herpak de valide dromen
in een oud valies als ik naar
de onbekende oorden reis
laat mij dwalen door
de allerarmste teksten, ik
neem alleen mijn lege taalhuis mee
op een mistige morgen in het
voetspoor van plat betreden woorden
uitgezwaaid in dit verlaten oord
geen idee hoe die dag zal heten als ik de
zwartste gaten van mijn horizon…
De vliegeraar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
565 Zijn vlieger torst dartelend tot aan de
horizon de zorgen van het vroegere kind.
Niet minnend aan het leven in de kolkende
mensenzee weet de vliegeraar dat hij
zijn hoop aan het lijntje verbindt.
Hij is de vliegeraar, dat eeuwige kind.
Een nietig element onder de zon, voor wie
het leven ophield voordat het begon.…
De herdersjongen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
421 Grote steden zijn soms heel gemeen;
en breken vaak door de horizon van de
argeloosheid heen. Ze lokken de
plattelandsman met hun mooie kanten;
maar zijn geluksboompje zal hij daar
nimmer planten.…
Winterliedjes
poëzie
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.055 De mensen komen gebukt en grauw
Langs donkeren horizon.
Nu dringt ze in de hutten de najaarskou,
En hun handen zijn stil en hun ogen zijn flauw
Om de doden tijd die begon.
En ze hokken bijeen om een huivrend vuur,
En ze warmen hun handen er aan.…
De zon breekt zo dadelijk door
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
420 Kijk nu toch, tuur even mee naar de horizon,
stralen worden uit het wolkendek opgepikt
door kinderen met frêle vlindernetjes losgelaten.…
Meridianen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
563 klok terug en
bevroren geweld tot ijskristallen,
dan zou de oude zon zich uit een
verrukkelijke hemel laten vallen
in de krimpende schaduwen van de
morgendauw omlijst door stille woorden
zullen altijd in ieders armen rusten
sporen wat ons verlicht en wat zich uitbreid
als we de helderste sterren gadeslaan
een gouden stip aan de horizon…
Vrij toegankelijk?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
467 Mobiliteit als overleving
opgesloten als universele droom
die traag zal rijpen en
al een doel is op zichzelf
ze staren naar mij
met lege ogen, van
ver gekomen, plat gewalst
in een papieren maalstroom
vanzelfsprekendheid
te mogen overleven aan
rafels van een Fata Morgana
die wazig wordt aan de horizon
contouren zijn onduidelijk…
Mijn vergeten land?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
428 Wisselend licht scheerde
langs de stadsrand, over
horizon van waterplezier
van een gastvrije waterland,
verworden tot een zanderij,
het fijne zand stuift over het
speelkwartier, de lege ramen
op de kade staren blind over
een woestenij, het vrije zicht
voelt zich verraden, afgegleden
naar een andere tijd, achteloos
gaat de wind er…
Carrousel?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
429 Ik kwam je onverwacht
weer tegen in dit nog
lopende winterjaar, op een
dat kruispunt bij de altijd
bloeiende hazelaar, waar we
elkaar al hadden verloren
omdat wij de zonnegang niet
hadden verkend in onverlichte
treden deze af te wegen, de blik
gericht op de fixatie van de horizon,
de slinger van de levensklok
dreunt onverminderd door…
Omwentelingen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
468 Wij telden de tijdspassen
in elkaars hand om naar
de verre horizon te kijken,
er bleven waterstromen
achter op het strand
het waren onze gedachten
die het watervlak raakten,
samen met de rimpeling
van de oostenwind in elke
plas zagen we ons evenbeeld
vertragend in het schuim
van golven, in een uurwerk
die ons oneindig leek.…
Voorkennis?
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
404 zwarte
aarde naar de hemel, de bomen
hebben zich niet vermomd met
ijzel of sneeuw, maar met het
fluweel van mossen maakt hun deel
kraaien krassen met een klagende
geluid de stilte uit van weer en
wind heeft met passende voorkennis
een ander klimaat al heeft ingeluid,
elke dag kruipt het licht iets nader
uit de cocon van de horizon…
Storm
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
556 Weilanden verzuipen en de wind blijft maar rukken,
De vorst verzaakt, koning winter neemt wraak,
En volle sloten knippen dit land bruut in stukken,
met zwevend gevogelte dat wel goed lijkt te aarden
De horizon braakt, het platteland slaakt. Benen zuur,
het straatlicht rilt, het water slaat. Mijn fiets kraakt.…
Overwintering?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
393 Morgen is misschien de beste tijd
gisteren en vandaag is te vroeg
met dromen vergroeid te raken
in de zachte kussens in de geurigste
contouren weg te duiken,
gedachten-vleugels, horizon van twijfels
zichzelf te moeten onderscheiden, pijn
in de wiekslag van hoop te verdwijnen,
groen in een malse ademteug laten ontluiken,
mens te worden…
Tijdelijk
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
723 Zee, op deze zomeravond zijn wij aan elkaar gelijk
het warme zand heb jij om wille van het tij
met rust gelaten, weldra komen er verliefden
samen, tot aan je grens die vloedlijn heet
wachtend op de zon die afscheid neemt, hopend
op het groots moment van zonnerond op horizon
sprekend avondrood, over afscheid en de wederkomst
sprakeloos zien…
Naobers
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
412 De zon rolde
in een vlammende hemel
naar de horizon
van Westerwolde
zo volmaakt als ze kon
in het schemerlicht
de gedaantes gezwicht
ogen zijn opgelicht
ze krijgen gezicht
op mijn schouders
voel ik hun handen
laten me begaan
zijn naobers geworden
die naast me staan.…
Het lover van het leven?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
419 de
onstuimige jaren van het tij,
de zwemkunst hoefde ik je niet te leren
nu de handen de uren niet meer strelen
maakt dat de dag vleugellam, diep
begraven in het zand en extra lang,
op de vloedlijn verstoof het inzicht,
dat geluk wordt geboren in eb en vloed
waarin het geloof in liefde moet gedijen
als blijvende stip aan de horizon…
Een intieme beleving?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
546 Het sterven is een intiem beleven
wat te kort kwam, niet af was in een bestaan
zoals ongesnoeide bomen aan de horizon,
ik moest de vruchten plukken waar het kon
zij waren of ikzelf niet rijp genoeg om te mogen
oogsten uit de levensdromen, berusting
is vaag ritueel, dat op het laatste moment
net iets anders lopen kan , waar ik tot
in het…