5288 resultaten.
een zwaan floreert de nacht
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
455 schemering daalt over een vijverpark
alleen de stilte overheerst
alles kleurt nu stilaan donker
vogels fluisteren er nog bevreesd
de maan weerspiegelt op het water
verlicht het midden van de vijver
waar een witte zwaan cirkelt en
rondjes draait met heel veel ijver
ze keek me aan, alsof ze me wilde zeggen:
"ik ben hier nog hoor en ik hou…
Adieu
gedicht
5.0 met 1 stemmen
7.593 Vogels houden eindelijk hun snavel,
het wordt stil, ik kan de sterren horen,
en wat in de aarde wordt geboren.
Nu vannacht, het hele huis ligt open,
ik zit in de blote eeuwigheid,
en ik laat mij door de regen dopen
voor een zachte dood, ik ben bereid.…
Oorlog?
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
904 Vogels zijn hier niet meer.
Komen er ook nooit weer.
Hier heerst slechts de dood.
Daarom zijn de straten rood.
Hier kraait een baby niet.
Onder 't puin kan ze niet.
Hier is er geen zon meer.
Maar een bom, keer op keer
Is er dan geen God, die dit ziet?
En helpt met dit leed en verdriet.
Of heet die God soms Allah hier?…
MOEDERDAG 12 MEI 2019
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
445 Weer een ochtend begonnen
fluiten van een gehoorapparaat
geur van koffie en thee
glas met water gevuld
Licht geroosterd brood
met groenten salade
kiemen, tomaat
plakjes kippenrollade
Mijn moeder kraakt
zucht, het smaakt
hoorapparaten fluiten
vogels doen het buiten
Met een kom yoghurt toe
manga, blauwe bessen
banaan, witte druiven…
Toe
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
511 neem mij mee
naar ver van hier
neem mij mee
terug naar daar waar
ik de tred herken
vogels weer hoor fluisteren
bloemen zachtjes dansen
in het schijnsel van de maan
wolken tikkertje spelen
huizen weer kleur krijgen
zand mijn voeten
liefdevol omhelst
daar waar ik gekust word
door de wind
toe neem mij mee
en hou me vast
een leven…
Verschijnselen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
402 Vogels hoor ik in de lucht
die samen naar het Zuiden gaan.
Mijn hart hoor ik kloppen
zonder dat ik zelf klop.
Ik hoor mijn adem ademen.
Begrijpen doe ik bijna niets.
Ervaren des te meer.…
De Djinn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
451 Ons grote lichaam heeft geen gezicht
niemand ziet dat wij het zijn
het is kerosine
de Djinn die ons alles brengt
met een onzichtbaar spoor
van vernieling
voetafdrukken die plattrapten
indeukten en verzuurden
allemaal voor ons
Ik verschans me in mijn huis
vol oude spullen, gerepareerd
met liefde die geen dierenleed eet
Dag vogels,…
Lockdown
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
749 Nieuwe vogels
hoorde ik zingen.
Vuurwantsen
zag ik het terras veroveren.
Vreemde wezens
vulden dag na dag het scherm.
De dagen gingen hun eigen weg,
we konden ze niet volgen,
we verdwaalden.
Eén ding stond voor mij vast:
die anderhalve meter
was nooit nog bij te benen.…
Pirouetjes
netgedicht
4.8 met 50 stemmen
494 ze loopt
niet meer
maar danst
gewoon op
de muziek
van buiten
waar vogels
pirouetjes al
oefenend fluiten
pas later
komt verkeer in
golven op gang
het groene
ritme duurt
nooit erg lang
voeten walsen als
partners toeterend
afscheid nemen
daarna ben jij
weer helemaal
alleen op straat
is jouw muziek
eindelijk weer
je…
DAO
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
411 We zijn de vissen en het water,
de vogels en de lucht,
de Aarde en al haar planten,
zowel boom als vrucht.
We zijn de passie van de liefde,
het lijden en de dood;
de beweging van het Leven
van schoot naar schoot naar schoot.…
Kolkenpad
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
497 midden in de
wiede leegte
drie kolken
langs een pad
getuigen wat
stormvloed vermag
teweeg te
brengen
drie dijkdoorbraken
slepen een
peilloos diep gat
kolken bleven
bomen er omheen
ankerplaatsen
voor vogels, mensen
in de uitgestrekte
kleilanden
van de wiede leegte
bij Midwolda
vertelt na
de binnenzee
die de Dollard was
de mensen…
Lente
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
500 Voel jij dat ook
Het tintelen van het lijf
Dat fris opgewekt wordt
Uit zijn winterslaap
Dat de zang van vogels
Blijft weerkaatsen
Tegen de wanden
In het hoofd
Dat fluit
Een overweldigende
Energie maakt zich los
Vanuit mijn onderlijf
Het wil naar buiten
Kolkt door mijn buik
Wil vrij zijn
Het lichaam danst
Ademt uit en in
In…
Nieuwe haiku's #6
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
512 Tussen koek en ei
worden kruimels gemorst
voer voor vogels.
De regen ruist
de bomen worden nat
een zwerver VOELT de kou.
Zitplaats lijn 3
De stoel waarop ik
ging zitten was nog warm
van andermans billen.
Forever young
Lichaam op de vlucht
het altijd jong zijn werkt niet
spiegels slaan op hol.…
Storm van stilte
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
532 Hier keert het tij
en maakt slagzij
de maan schuift aan
en huilt een traan
Een schip vertrekt
armen zwaaien
harten vol heimwee
zee blauwe dagen
Een vogel neemt een bad
en strijkt zijn veren glad
de dag tast blind
een kind doet de was
De natuur komt nader
de tijd verdampt
langzaam maar zeker
steven we af op een ramp.…
Avonden in Limburg
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
488 Een vlucht vogels hoor ik,
die niet vluchten willen,
maar rustig vliegen.
Oneindige sterren verschijnen,
die door de schemer breken.
Ik hoor geluiden fluisteren,
die niet van onze wereld zijn.
De avond valt in Limburg.
Nachten beloven vrede.
Morgen zal heden zijn.
Hier en nu opnieuw.…
Herfst
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
606 Vlinders verdwijnen, vogels vertrekken,
vluchten voor duisternis en kou;
zaden, noten, vruchten vallen,
vormen een overvloedig afscheidsmaal.
Het bos laat alles los,
keert zich stil naar binnen
voor een verkwikkende winterslaap
waarin wortels van sapstromen dromen,
knoppen van openknappen
en ik van bokbier.…
Als een hond zo blij
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
668 Zo vogel vrij.…
Bij het niet-nationale monument langs de Canadese grens
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
432 Waar gras de handen ineen sloeg,
waar geen monument staat,
en de lucht het enige heroïsche is
Vogels vliegen geluidloos,
ontvouwen hun vleugels in de open lucht.
Er zijn geen gedode mensen noch vermoordden
in dit gebied,
geheiligd door ontkenning en zo’n bedaarde lucht
dat mensen het vieren door de oorlog te vergeten.…
Deze dodelijke dorst
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
410 warm golfde
het lange al
geel gepunte
hoge gras
onder de vlagen
wind die ver aan
de horizon beelden
deden trillen
wij bewogen
nog stiller dan
de woordloze
omgeving waar
slechts een vogel
schreeuwde om
schaduw en wat
druppels fris
nog zoog hitte
aan de grond die na
de laatste transfusie
water begonnen was
aan brakke lagen…
Eos
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
445 Vooraleer de vroegste vogel zingt
Vooraleer de hemel baldakijnt
Het gulden diadeem der dageraad
In 't rozevingerig palet verschijnt
Van Eos die het oog der dag omlijnt
De heldere diamant die rijzen gaat
En vooraleer Aurora's gloed begint
De nachtelijke duisternis verdwijnt
Nog voor de haan zich driemaal horen laat
Zijn in het primordale…
Ladybird
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
508 Een kouwelijk klein lieveheersbeestje
Vloog als een vogel in de morgenstond
Door 't open raam waarachter
ik mijn bed
En stoel voor het gemak had neergezet
Waarop een groot dik kussen
zich bevond
Als vrijplaats voor het lieveheersbeestje
En even later, als bij toverslag
Leek het of ik mijn hartendiefje zag
Was het mijn alter eega die…
Icoon van onze tijd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
390 We spreken steeds meer beeld-
taal met digitale iconen van Thuis
Hart (in de kleur van het moment)
Envelop, Klok, Pijl en Prullenbak
maar iconen van verf en bloed reizen
in hun wereld van bladgoud met ons
mee als portretten van het leven
dat we graag willen leiden
bedachtzaam en paraat
als een rondborstige vogel
die zijn veren laat zien…
Eindelijk Thuis- 2
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
584 Ik zou vliegen zo hoog als een vogel maar kon.
Het verenkleed brengt mij naar de hemel.
Waar ik vlieg in de oneindigheid en mij verbaas over het gebrek aan zwaartekracht.
Met het vallen van de nacht,
een rustplaats in zicht.
Vreugde
Eindelijk thuis!…
woorden van vroeger
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
442 weet je nog dat we ergens naar zochten
een gedachte een vermoeden een boek
vragen zonder antwoord
dat we steeds meer verdwaalden
tussen zinnen en beelden
dat we onze gezichten hadden afgewend
weet je nog dat we ergens wel wisten
dat tellen en meten ons niet verder brengt
dat de kraai altijd de vogels verjaagt
dat de wereld een landschap…
De ruil
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
395 Natuurlijk krijg ik geen antwoord
Een vogel op een straatlantaarn
kijkt naar mij, het is nacht
dus ze zingt niet
of ze nu vrij is of gevangen
ze zingt niet, want het is nacht
Maar we zijn nu niet alleen
en ik wil wel met haar ruilen
Ja, dat heb ik gedaan…
Sereen domein
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
604 Geen vogel laat zich horen.
Vertrokken naar akkerland.
Geniet van zijn conditie
vòòr de kou straks toeslaat.
Roerloos ontvangen de bomen
signalen uit een oorlog...
Zenuwachtig gefluister.
Ineens knapt er een tak...
Toeristen op zoek naar rust
herademen hier: hun domein.
Stilte is hun zeer dierbaar.
Die verdween uit hun tuin.…
Stenen harten
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
535 Het moeten stenen harten zijn
en ogen zonder licht
niet meer in staat tot enig voelen
door de zucht naar vernietiging totaal verblind
geen dialoog meer mogelijk
hun taal spreekt slechts met tongen van haat
mens tegen mens, volk tegen volk
eens vruchtbare akkers met bloed bezaaid
talrijk reeds de neergestorte vogels
moeders in eeuwige rouw…
Comfortzones [2]
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
451 stad zijn er veel deuren
die 's nachts openstaan
naar wakker zijn
samen iets beleven
over de drempel
geen buitenstaander meer zijn
In de stad zijn er veel stoepen
waar mensen staan
en verre gebieden verkennen
met wendbare woorden
vragen en gedachtesprongen
om er thuis te raken
In de stad zijn er veel tuinen
waar kinderen spelen, vogels…
Dichter in haar droom
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
537 Er heeft een dichter in haar droom gezeten
ergens bij de waterkant, op een mooie plek
bij een eenzame boom
toen de zon de lente aandacht gaf
de dag heeft hij een bijzondere wending gegeven
de geluiden van de vogels heeft hij omschreven
en de echo van het lied
uit een beminnelijke verbeelding
de stand van de zon in verband gebracht met…
het witte water
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
607 als zwarte vogels niet
uit wolken zouden vallen
of uit bomen zelfs
als ze niet
laag over de aarde
zouden gaan vliegen
of zich te pletter zouden storten soms
dan zou ik naast je blijven
in de ontharde tijd
maar nu moet ik gaan
waar niemand me kan volgen
intens alleen
maar niet verlaten
in dit koele nevelland
rondom
geen hoek of kant…