7673 resultaten.
retroperspectief
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
610 de boom van mijn leven
draagt mijn werk
als haar vruchten
gerijpt werp ik ze af
onderwijl wassend
hoe anders weleer
braaf als geleerd
mijn leven als slaaf
van de arbeid
de tijd zien verglijden
hoe anders weldra
na balorige keuzes
mag ik gaan zonder spijt
mijn vruchten latend
hun tijd van leven…
Gelukkig sprak ik je nog!
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
1.397 Blij ben ik dat we spraken,
over dit en over dat,
blij ben ik met het feit,
dat we in elk geval,
contact hebben gehad,
dat zou nu niet meer kunnen
je werd geveld
als een grote boom,
door een ziekte
die nu bijna gewoon,
aan het worden is.…
Tsjechië
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
578 mijn hoofd is vol
van alles wat ik zag
vooral de mirabellen
zie ik in bomen
langs de weg
dorpjes in aardetinten
tussen lieflijke heuvels
pas als ik stop bij een kerk
zie ik verval,
het moeizaam leven
verborgen geschiedenis
wordt veelal verzwegen
een toon van mineur
zweeft over de Moldau
bij een verlaten klooster
.…
Met eenzijdig wit
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
526 winter heeft vleugels gekregen
sneeuw jacht driftend
langs herens wegen
tekent bomen en struiken
met eenzijdig wit
spookachtig zonder gezicht
nog stuiven duinen
naar onbegaanbaar
raken dorpen geïsoleerd
snel zal de mens
de sneeuw weer gaan ruimen
in overleving zijn kleinheid geleerd…
Een klein mensje
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
844 een handje
knijpt zachtjes
rond mijn vingers
zo beeldig is ze
glimlachjesschenkend
vol van dromen
schaduwschimpend
lijzig springerig
langs de bomen
haar voetjes bungelen
over de rand
van het bankje
op het spelende
bedachte ritme
van dwalende liedjes
een klein mensje
dat onbevangen geeft
deelt van de liefde
zoals die…
Voetafdruk van mijn jeugd
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
510 PASTORIETUIN
Kastanjes in volle
Bloei die het leven
Vieren in het
Vriendelijke ochtendlicht
Geur van nu te ruiken
In de voetafdruk van toen
Van mij als vijfjarig kind
Dat aan het begin
Van zijn mensenleven
Dezelfde bomen meemaakte
Met takken die als
Slingerplanten dienden om
De pastoriegracht over
Te steken - en die samen…
koud versterven
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
577 nu de herfst zijn intrek neemt
in huid, mijn haar en langgerekte adem…
*
op het laatste moment kwam er nog
de glans van ganzentrek
hoog en ver
gevleugeld onder licht
verschafte het een vergezicht dat
water overwon
de zon vertelde van haar kracht
reeds tanend, tussen winterkou
ze kleurde roder op een boom en blad
haar avondbad…
Hoe ze struikelt
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
564 hoe ze struikelt over de schaduw van de maan
oude sporen zuchten in de takken van de bomen
het bruidskleed van de nacht stilletjes bloedt
in de dageraad van nooit gezegd
ik raap verkrampte woorden op
ruik de geur van kwetsbaar en alleen
draag het meisje in de binnenzak van mijn schoot
veilig en geborgen mag ze scheurletsels huilen…
Wortels
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
432 Voor Omke
Boom van machtige statuur,
Wortels die zo diep in de
Bodem verankerd waren,
Reus die leefde van alle moois
Om zich heen hier op dit
Prachtige land, ons mooie
Westerkwartier -
Neergehaald door een
Vroege najaarsstorm die
Zich onverwacht liet gelden,
Maar zijn schoonheid blijft,
Laat voorgoed zijn sporen achter…
Gemeentelijke groen-sadisten
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
843 Slopen van bomen, heesters, perken en parken.
Alleen om wat geld te besparen op snoeien en harken.…
Bergen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
662 Hier hangen geur en kleur nog altijd onder bomen
die als een ereboog staan aan de Eeuwigelaan.
Kunstzinnig volk was hierlangs bij elkaar gekomen.
Een nieuwe stroming was ontstaan.
Men zag het prachtig licht, een sprekend vergezicht
en liet zijn werken na, beelden, literatuur.…
Ondersteboven
gedicht
4.5 met 6 stemmen
6.425 de bomen bezemden, wild geworden,
met hun wintertakken
de wolken weg
en even leek het of
de hemel keukenzeil geworden was
of een ijsvloer:
de wereld stond op zijn kop
hier voelde ik me
om de een
of andere reden
nu eens buitengewoon prettig bij
---------------------------------------
uit: 'De bril van Chabot', 2008.…
De lach van het paradijs
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
465 je kabbelt
water van de beek
door een uitgesleten bocht
kleurt onverwacht
de kleine bosanemoon
die ik al zo lang zocht
tekent met vocht
beschouwende gezichten
op de basten van bomen
wuift met groen
van zompige varens die het
met weinig licht moeten doen
met ontzag zie ik
jouw spel van alledag
in de lach van het paradijs…
Ons vader
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
604 ik weet nog waar het was
zo ongeveer, een plek van
bomen, schaduwen, het bos
en de onvindbare auto
het was aan vertrouwde hand
op weg naar een verleden
voorbij de bocht, de splitsing
van wat komen zou, ver weg
leek onze tijd zo onbeweeglijk
als druppels van het ogenblik
- nu de hemel in de avond valt
ben ik net zo oud als jij toen…
zingend hart
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
415 de bladeren aan
de bomen zuchten
onder de vochtige warmte
de wind nam een vrije dag
in de kalmte van
de wegebbende hitte
wordt gewacht op de zeepbel
in de zinderende lucht
de met mos begroeide muren
de niet geplukte vruchten
in de boomgaard
troost van dat wat was
de vallende sterren
in de maanloze nacht
voor wie luistert
de magie…
zwijgen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
630 ik ruik het zure zweet
van oom Antoon
de weeïge lucht
van de rozenstruik
ik voel het duizelend verdriet
onder de ruisende bomen
de bevende angst
achter het masker van de lach
ik hoor bijen zoemen
onmachtig wonen we
op uiteengescheurde planeten
foto's zwijgen in zwart-wit…
Luipaard
gedicht
4.0 met 3 stemmen
5.565 Een windvlaag trekt door de bomen.
De luipaard geeuwt, rekt zich.
De apen lachen angstig.
Het ondier vertakt zich.
----------------------------------------
uit: Hersenmutor. Gedichten 1990-2005…
terugslag
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
433 in de binnentuinen van de herfst
trekken vogels terug naar huis, hun
vleugels ruisen zachte wind
onder te trage bomen
herfsttijloos en oude bladeren
herijken het gevoel
de waterloop van alledag
mag namen hebben en een lach
die zoemt rond oude wonden,
want
de toegezonden tijd
vermijdt
geen zorgeloze grappen…
Fotonen klonen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
508 De boom ontdaan van blad
strekt de magere takken uit
hemelwaarts omhoog, veelarmig
tot rust gekomen in de nacht
een kleed van sterren aan
Jij wil niet horen van een maan
gevangen in de kale, schurende vlakken
alleen maar omdat jijzelf beweegt
verdwijnt, verschijnt, verdunt
verdicht op elk niveau van bestaan…
Gelijk een vis
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
536 zwem je stroomopwaarts
zorgvuldig in het ontwijken van
obstakels
als 't even kan
neem je de kleur aan van
die kwaliteit is je op
't lijf geschreven
leun je
lenig als je bent
met alle winden mee
maar jij, geen vis
noch een kameleon
noch een blad aan de boom
die jou dreigt te verliezen
in het gouden ochtendlicht…
Witvlokkig
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
620 er dwarrelt sneeuw
op winterschone bomen
naakt wacht de vroege lente
onder een vernuftig sprei
innig pluizig omarmt
het wit het onbeschutte
een gloed van liefde twinkelt
koddig op vogelveertjes
rondborstige klanken
treffen de stilte
hoop wikkelt zich om
uitlopende twijgen
smetteloos
alles zo wonderbaar
nu niets dan…
De dag dat ik verhoutte
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
500 de nerven van dit lijf
laten geen sap meer door,
de levensstroom stagneert,
de wortels in de gortdroge
grond tasten wanhopig naar
water, maar vinden ze niet meer -
geen sloot, geen put, geen wel
meer in de buurt, alles is
droog, droger dan droog,
armen en benen verworden
tot dode bomen, zijn helemaal
van hout,
voorgoed opgedroogd…
dan het nu
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
500 wolken drijven
vechtend, om hun kleur
vanuit de grijsheid
op te tillen
hier op deze aarde
bloeit nog wel een bloem
de bomen schatten
waarde in
en rusten in de grond
de volksmond noemt
de herfst
het hart
voelt koude winters
in de splinters
van wat oude tijd
en spijt verwoordt
wat ooit tot nooit
gezegend is…
Avondvaart
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
784 Lucht
luidt de avond in
daglicht
maakt zich uit de voeten
Wind zucht
door de kruin
van bomen
er geldt niet langer:
'n heilig moeten
van
het dagelijks werk
de uren als klokslagen
al geteld
Dimt het licht
we strekken onze ledematen
buigen niet langer
voor baas noch geld.…
Grote principes
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
513 Hoogmoedige bomen
zijn van hun grote principes genezen
en fluisteren nog slechts
hun strijdliederen in wintersereniteit.
Alsof in deze troosteloze ravage
levensvaardigheden hen onbekend zijn en
ze krampachtig wortelen
in de onzekerheid van het leven.…
hemelhuis
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
462 opnieuw, in een poging niet te betreden
planten we bodemloos onze dunne bomen
te voet, langs de randen van vrije vlucht
op zoek naar de wortels van verlangen
om ons af te zonderen van het heden
de kaalheid van onze vlakte te omzomen
tevens voor wankele schreden beducht
altijd tussen gedachtemuren gevangen…
XIV -naar buiten - (1903 - 1907)
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
618 Een bevende dauw
zweeft in mistige schaduwen
wiekend heen en weer
De schone wereld
nog eenmaal op z'n schoonst
Als ik ga scheiden
In het verweyen -
Indrukken optekenen
van onderzeekoeien
Wind door de bomen
Van de nymphen golven
vocht in de grotten
Schone in haar sonnet
ze komt van een ver eiland
onbereikbaar -…
Mensen zeggen
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.308 mensen zeggen: als jij geen vlees eet
kun je net zo goed geen vis eten
kun je net zo goed geen planten eten
kun je net zo goed niet in een stoel gaan zitten
en zo is het:
het is wreed om in een stoel te gaan zitten
die niet in jou kan gaan zitten
-------------------------------------
uit: 'De boom valt op mij', 2017.…
stillen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
475 blijf liggen
murmelt de regen
vandaag geen
leeuwerik die zich
op grote hoogte
met een lied
laat horen
daal af
naar je diepste
slaap waar geen
sterrennacht is
rust nu maar
onder dunne
stille bomen
vertrouw de
duisternis waar
het licht niet
langer vecht
voor levenslucht
slaap nu maar
stilt de regen…
ERG
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
504 het kiezen kan erg zijn
het moeten kiezen
is zeker erg
meestal niet zo fijn
soms gewoon niet te doen
haar wereld viel in duigen
na het gebeuren van toen
nooit zullen die boom
en ik nog naar
elkaar gaan wuiven
niemand had nog erg
niemand die wist
dat ik voor mijn kind de
laatste maal moest kiezen
haar eikenhouten kist…