Netgedichten over mystiek

mij kwam in het oog en ter ore dat modder, slijk, bagger of blubber een semi-vloeibaar mengsel is van klei en water, waaruit wel degelijk vruchtbaarheid wordt geboren . dat verhoogt mijn naam naar een hogere bubbel, wat minder bijdraagt is drijfzand, maar dat is voor later ik weet zeker dat men daarin diep kan doordringen gelijk een dichter…

In de sachte wint heur ick di, ghij zijt d'r nog altijt, nie zichtbaar vur mine ooghen, mer voelbaor in alle tijt. Verbonden in vervlogen daegen, segght nie wat blieven zal; ick zie dien warmen glimlach heden, geliek een lichtval overal. Mer starck is 't missen in dit aordsche leven, verbonden an vergankelijcke stont; doch…

Jachtgodin uit steen gebeiteld Getooid in een korstmossen kleed Van grijze groene oranje kleuren Een landschap van veelvormigheid. Diana met arctische oogopslag Vastgehouden in graniet Een woordeloos wachten Van de gestolde jachtgodin Het hert laaft zich aan grassen Aan de bast van een boom Aan de jacht ontkomen In de ochtenddauw…

fluitekruid dat zomer beduidt, wuivende rand van kant, beeld van de weelde die komen zal, gift uit de Meesterhand…

In de wagenmakerij naast ons huis sprak een man met hout. Onder zijn handen verloor een plank haar zwijgen. Een spaak vond zijn kring, een as zijn evenwicht, een wagen zijn verborgen gestalte. Als kind keek ik toe. Nu denk ik: hij maakte niets. Hij keek tot het hout zich opende, alsof elke nerf de weg al kende. Hij luisterde tot vorm…

Mensen van oud Griekenland bezochten de stad Delphi waar priesteres Pythia zich duizelig liet worden door dampen uit een rotsspleet de waarzeggende vrouw stootte dan klanken uit die de wijzen der tempel voor het volk verklaarden deze geschiedenis zweeft al langer dan tweeduizend jaren langs monden en door boeken mag tenslotte de…

Midden in de kring een druppel in het water − regen kust het ven.…

Kom laat me nu in subtiele nieuwe verten dwalen reizen totdat de zinderende zon in mijn gedachten explodeert een nieuwe horizon blijft vaag in de warmte van een oude dromendans zodra je toestemt in mijn avonturen zullen we lustig vrijen in de avonduren terwijl je fluistert naar mijn trouwe oren gaat er weer een nieuw gedicht verloren…

uit mijn liefdevolle hart ontspruit zich in regenboogkleuren openslaande leliebladen, als in een waterfontein getooid . waar druppels zich glinsterend en juichend verspreiden over dit vragend aardse groen * het is nog alleen aan een ander, te zeggen . ja, ik ervaar ook een overvloed van een hemelse gebogen gloed…

Uit het zwarte meer stijgen dampkronkels, geven zorg en angst. Wolken zakken neer, uit hun zich verspreidend grauw verschijnen huisjes. Al deze nevels roepen gedachten op aan vage heksenkunst. Schuilt hier een spiegel met toverkrachten, die vraagt in hem te kijken? Zijn glas toont in plaats van je aangezicht, wat er binnen…

het licht valt binnen echter gescheiden door doek aan linker en rechter zijde . het snijdt de ruimte in twee haast twee belegen schaduwen oplopend naar zwart de piano vangt een lichte glans alleen, als die vrij van stof is hij is elektrostatisch. een bestaan op zich en ademt tegen de muur, ook bij klanken als zij het auditorium vullen .…

Het duister fluistert geheimen van de maan een zilveren sluier valt over de groene bomen de vrees voor de waarheid is nu heengegaan de dwaze mensendroom weeft draden van een oud vergeten mysterie geen mens die deze stille paden kent een nobele echo zweeft door de contreien de koude aarde wordt door licht verwarmt waar sterrenstof de diepe…

Het is, als het is, Valt alles op z’n plaats, Tenzij het anders is, Lijkt alles op z’n kop te staan. Dan valt het niet te rijmen Met je had verwacht, Dan voel je tot in je tenen, Diep gevoelde klacht. Meestal gaat het goed, Ervaar je geen kommer noch kwel, Blijft het licht branden, Maar soms, heel af en toe, Zijn verwachtingen loos…

Smelt het zand in je handen geef de eilanden overvloed verlang naar vuur eer het struikgewas walmt vulkanen in slaap vallen onder de gordel ‘t ijzigste die maan missende raket of een gemaakte sweater voor de leegte van de eilanden de ander zijn ledematen verbranden in de zichtlijn van zo’n verreizende bron…

Rond zijn je gedachten Rond is je zomer Nachten Rond zijn de appels Rond zijn je veren Rond zijn die je beminde Rond is de potlood in het vet Rond is de grimas in je gezicht Rond is licht Rond is het huis waar je viel Rond is de wereld en een beetje fragiel Als de lucht ronduit een ventiel Rond is de aarde En de maan Laten…

En terwijl ik zag hoe de zon glinsterde op het water de golfjes sterren deinden, dacht ik aan de stralende naam van mijn pasgeboren kleinzoon Zijn foto gaf een tevreden oude wijze weer En ik dacht aan de kleinzoon van jou, je dochter, die onlangs ook die naam voor haar kind had gekozen Ik zag Aziatische vrouwen met fruit en…

Vandaag boodschappen voor de lol gangen vol rekken strak in gelid vooral gegrond staan zeker niet bol etiketten zonder prijzen toch mooi passend dit, artikel één, verpakt puur natuur aansluitend consorten dubbel getuur thuis na openen helder en snel blijkt meer lucht dan inhoud dat echter weer wel artikel twee, gestapeld…

In de nevelen van de tijd Nam ik beschavingen weg En liet zelfs geen ruimte Voor hun echo’s Koningen en generaals Die tot de verbeelding spreken En vereeuwigd in legenden Ik heb ze allemaal gekend Hun gebeenten verbleken Op plekken die ik alleen ken Ook de Cleopatra’s en Helena’s Zijn aan mij niet kunnen ontsnappen De enkeling geboren…

koploos komrond alsnog monddood van tong tot tigste enkelsteense voeg d’r knapte niets op grotesk verse wijze groene-theepraatjes zwartwaskinderkes zwijgdreigerssalsa’s afnameboekstaving vier-sporen-deductie middelvingergebruik als toegangsentering voorbij postsponnen uitstaande tochtdeur bloemachtig bloeden doorvoelende…

Geharnast in plastrons zestien profane pionnen mijdend elkaars territoria als contraspionnen geslepen in eboniet staand tegenover het ivoor in het pilaster der spinea is zuiver op de graad de vraag geredeneerd gaat tarantella coronata in retrograde kreeftengang ons verblijden op haar weg in het verbaterrarium?…

Een eeuwigheids gevoel na de meditatie Tijdens het wandelen in steeds hetzelfde landschap veranderend van moment tot moment: In de vrouw op scootmobiel met haar hondje aan de lijn, de zwaan roerloos op haar eieren de visser op zijn stoeltje in het witte riet dat daar zo lang maar staat, het verstopt zich in groeven en bemoste schorsen…

In het diepste geheim wordt de Ark voorbereid Zo veel mogelijk dieren, van sommige twee, van andere slechts één De wezens van licht uit een andere dimensie helpen mee Noach redt zo veel hij kan Zijn kennis is van groot belang Een samenwerking op het allerhoogste niveau Er is ook al een planeet gekozen waar ze de hele boel zullen…

Mensen overschreeuwen zichzelf bang voor de zinderende zon nog ziek van eigen wanhoop maar het belang van Uw woorden is met geen eerzucht te herhalen de zoete droom van waarheid zal in hen dalen met Uw tranen was het geen verlaten verdriet waarin de stilte oorsprong had was het niet de schreeuw om liefde die alles zag en overwon toen…

De zon komt op Het licht jaagt op de schaduwen. Volg!, in de schemer het lijnen spel.. daar fluisteren, daar fluistert.. hoor! je weten is er, je weet.. ik zie je.. ik kijk mee.. tussen twee tijd momenten in.. bezinning en verheldering.. lijnen spel, buigen, tijd kromt boogt tussen zon op.. en onder, de lijnen duidelijk lossen weer op als wolken…

Ik verzin niets groots. Geen kastelen, geen licht. Alleen een plek waar jij niet vertrekt. Waar de deur niet zacht dichtvalt maar open blijft uit gewoonte. Waar afwezigheid geen geluid maakt. Ik bouw die ruimte uit gemis, laag over laag, tot het niet meer snijdt maar draagt. Daar hoef ik niets te verklaren. Geen sterke schouders,…

Dwarrelend brengt sneeuw licht in mijn droom en de straten voeden zich met deze nieuwe stilte. Het water in het park roerloos (ondanks mijn adem), niets beweegt zich, behalve de droom. Glinstering wordt geboren in het lamplicht over de straten, moeiteloos springt mijn aandacht van de ene naar de volgende en volgt zo een pad door de niet…

Op Breda s en Princenhages grond ontwaakt een veld van rust, ontvangt zerken, waaronder na s mensen leven en werken, het gebeente wacht op d Eeuwige Stond. Somtijds klinkt klokkenstem plechtig in het rond, geleid door luchtige zangvogelvlerken, wil eerbiedig het bezoekersbrein sterken, dat hier vragend schouwt, of om verlies gewond. Twee…

Vriend, hijs het zeil Negeer het gekletter van de storm Er is iets dat het zoeken waard is En ik heb je nodig, ik heb je… Mijn hart is een verlaten haven De bomen verliezen hun schors Er komt een koude wind aan En ik voel je, ik voel je Hij is in aantocht. Hij keert steeds terug Een nachtschaduw op een zilveren boot Gevolgd door…

vleugels van stralen geweven dragen mij zo effen en zacht licht zonder schaduw te geven dwaal ik rond in lucide vacht beschermen zonder te slapen stil waken en onzichtbaar nabij wacht op de komende taken zonder mij geen dag voorbij gedragen door licht van liefde waar angst en pijn verdwijnt was ongeloof dat mij griefde tot je bede aan…

Er ligt een lijn die niemand ziet, licht trilt zacht in vroege gloed. Grens en schaduw buigen, bieden rust, stil glijdt alles waar de schaduw vloedt. Vormen glijden over stille lanen, hun schaduw kust het witte veld. Woorden vallen, zacht en teder, dansen op de rand van wat nog telt. De einder gloeit, maar voelt geen pijn, reikt naar wat…