Alle inzendingen over Haar vleugels

Ik heb mijn vleugels in mijn hand Ze liggen roerloos stil Te wachten op de wind Ik heb jouw vleugels in mijn hand Ze hebben zoveel kracht Maar beschadigd in orkaan Laat ons samen vliegen Ik houd je vleugels vast Laat de wind ons brengen Naar bestemming onbekend…

In stormend oorverdovend leven koerst zij naar stilte op vleugels van hoop in tomeloze overvloed zoekt zij leegte op vleugels van vertrouwen in ongebreidelde hebzucht toont zij het niets op vleugels van geloof in volledige overgave op vleugels van liefde schenkt zij VREDE…

Het zijn vleugels die verrijken. Ik wens je vleugels voor je reis! Alles zien in perspectief. Liefde levert het bewijs. Ik wens je vleugels voor je reis.…

Zwaan, zwaan Met vleugels Slaan Wop wop Zwaan, zwaan Met vleugels Slaan Woesj woesj Zwaan, zwaan Met vleugels Gaan Weg Zwaan…

maar we weten dat je op een prachtige plek zult zijn Laat de vleugels je naar de mooiste plekken brengen..…

Als een vogel zonder vleugels Die loopt en kijkt, naar boven Naar het boven, waar hij hoort Zonder vleugels is moeilijk geloven In een bestaan. Het gaat voort Zij heeft mij in haar teugels Haar liefde maakt mij zo klein Kleiner dan haar leven.…

Je staat als een roerdomp zonder vleugels en kijkt naar het water dat rimpelloos wacht tot jij weer wegvliegt zonder vleugels…

laken om mijn vermoeide vleugels sluit...…

leven, héél vrij mijzelf kon zijn die nacht, vermomd als vlinder, zijn vleugels waren wij, vleugels van satijn..…

hele leven, héél vrij mijzelf kon zijn die nacht, vermomd als vlinder, zijn vleugels waren wij, vleugels van satijn..…

Maar ik zou zoveel kostbaars verliezen als ik verplicht werd voor vleugels te kiezen. Wat zou ik schreeuwen en roepen en huilen als ik mijn armen voor vleugels moest ruilen. De Heer zou ik vragen om erbarmen want ik zou je niet eens kunnen omarmen!…

was ik een vlinder zonder vleugels…

was ik een vlinder zonder vleugels…

vliegende vogels verlangend kijk ik ze na had ik maar vleugels...…

eendagsvlieg oogverblindend zacht met wit doorzichtige parelmoeren vleugels vliegen vanaf de oever naar de overkant had ik vleugels van morgenrood…

Een passiestorm nam mij mee, op mijn vleugels der wind, niets kon mij tegenhouden, ver over de woelige zee. Ontoereikend, onbegrepen, op mijn vleugels der wind, verloor ik veer na veer, liet het maar aanslepen. Hoop in innerlijk verlangen, op mijn vleugels der wind, fluisterde hij mijn naam, in zijn stille lofzangen.…

Dit wil ik ook En net toen hij naar beneden vloog Lieten zijn vleugels hem in de steek…

Laat me verdwijnen onder je vleugels in een slaap van ongerepte warmte Laat me verdwijnen in de slagen tegen mijn borst Laat me onder je vleugels in de engte van een zware herinnering naast je verdwaalde voeten Laat me verdwijnen als mijzelf…

Als ik mijn vleugels uit kon slaan zomaar klapwiekend in de lucht zou ik niet lopend hoeven gaan vermoeiend, oei ik zucht. Als ik mijn vleugels uit kon slaan stijgen kon tot ongekende hoogte me laten voeren op de stroom ver voorbij de regenboog.…

ik reis graag licht zegt ze legt haar vleugels af en laat ze drijven op de wind ze kan zonder verder reizen drijven is niks voor haar ook niet met vleugels…

God gaf me de vleugels om zinnen te geven aan maanlicht dat even zich druppelt in dauw Hij gaf mij alleen niet de kracht om verheven die woorden te weven die ik jou zeggen wou Toen heb ik mijn vleugels aan Hem teruggegeven uit angst dat in streven ik niets zeggen zou Maar nu ik je hand voel zal ik hier weer zweven op vleugels van…

Gedragen op vleugels van liefde gedragen door het leven gedragen door een hogere macht om alles aan liefde te geven. Liefde die soms beproefd werd door ziekte en zorgen, we zullen het samen delen voelen ons bij elkaar geborgen. Vleugels van liefde eindeloos vleugels van liefde woordenloos.…

‘k Was voor jou niet meer dan je kind, je eigen kind, dat sprak over de dood, omdat jij, in je vlucht, mijn vleugels brak… vleugels te jong gestorven…

Wortels diep in rust vleugels openen naar licht stilte draagt mij zacht Zacht rijst de zon op adem van de aarde stroomt vleugels vinden rust Wind streelt mijn gezicht bladeren fluisteren zacht vrij, maar stevig staat Hemel vol adem wolkjes dansen in de zon hart vindt thuis in lucht…

toen te eng dwingender dan ooit hun vleugels openden zag ik ze in hun steeds verder kijken de grens overschrijden op zoek naar een tijd zonder knellend keurslijf…

Ga mee op mijn vleugels Samen naar de maan zweven door de sterrennevels Daar, waar onze zielen vrij zijn Is het met jou tot in den eeuwigheid hemels…

Voor Lina Nadat je met Geknakte benen Uit het ei gekropen was En je dit leven lang Niet zonder hulpmiddelen Door kon komen Zijn nu ook Je vleugels gebroken En fladder je vandaag Met gebroken vleugels De hemel in…

Voor hem die jou ziet als jij je vleugels sluit zing jij de kleuren in de wind Je hoopt dat hij komt Je rent weg als hij kijkt Je sluit je vleugels en hij ziet jou…

Gevallen, bijna haar vleugels verloren, maar ze richt zich op, voelt zich als herboren. Trots, dat ze het heeft gemaakt, ze heeft alles nog, is niets kwijtgeraakt. Minachtend, op het punt om weg te gaan, want ja, zij kan echt, op eigen vleugels staan.…

Omzichtig toon ik een gevonden vleugel. 'Aan de hand van filosofen laat ik je graag de beginselen van het vliegen zien.' Mijn droom van vleugels wenkt aan de wind in het gras buitelende opgestreken pluimveren ('aangescherpte slagpennen').…