Alle inzendingen over Hector

[Senryu-light] "Bláffende honden bijten niet," zei de valsaard toen zijn Hector zweeg.…

De Honden, Zij, zetten hun beenverslindende tanden in een door fokkers aanbevolen portie PAL Aldus verliep de dag van Hectors dood.…

milde nacht over haar en haar bloesem heb uitgedacht omdat zij vroeger geen vrouw was maar een androgyne man met het verkeerde geslacht en hoe ik haar liefde omdat ik niets bemerkte aan haar intieme behoeften jaren ouder dan ik die onervaren niet wist dat zij ooit een man was die zich steeds meer een vrouw voelde door Hector…

GOED VOORBEELD Toen Andromache Hector smeekte thuis te blijven bij vrouw en kind en dat idee hem niet beviel, sprak zij: ‘ik wil niet dat je oorlog voert na vijven! Neem eens een voorbeeld aan die Wouter en Camiel.’…

Ik heb konijntje Knabbel ingevroren, kanarie Piet de vrijheid ingezonden, hond Hector aan een boom in ’t bos gebonden en poes Minoes bij het asiel verloren. We kunnen dus op pad. Hè, ‘k voel me naar, mijn dochter grijnst, wat smaakt de koffie raar….…

O, als een jonge man, als Hector aan de zegewagen, met slepend haar en met de geur van jeugd stromende uit zijn schone wonden, het jonge hoofd nog ongeschonden, De trotse romp nog onverslagen. ----------------------------------------------- uit: Vergezichten en gezichten (1954)…

~ ~Ben je mal~ zei tante Leentje, waarop ze haar nicht bezwoer: ~Mijn kachel rookt, de goudvis drinkt en Hector blaft me af en stinkt en Kareltje mijn ouwe kat gaat bijna elke nacht op pad. Dus Annemiek zoals je ziet een man in huis ontbeer ik niet.~…

Het oude gedachtelandschap slaapt in vergeelde mist waar dronken denkers door het dichte duister dwalen zij zoeken troost in vage broze droomverhalen waarin de dwaze geest zich telkens weer vergist de diepe wijsheid die men in de nacht beslist blijkt in het kille ochtendlicht te verkleuren wat in de schaduw leek op openzwaaiende deuren is slechts…

Zee-egels zagen zonder duikbril ongetwijfeld die parelbroden boven zich scheren maar wisten zij veel Of het nou meeuw, maan of mokkel was alleen een zompige flens van algen op het steen kon hen verleiden Ik pafte op de boot en keek toe Hector schonk nog een beker tsipouro in “Jij ook?”…

- een groet voor Ad Kremer uit de hondenhemel - Ze zagen mij eerst voor een kuitbijter aan, een stoere Von Hapsburg, Maximiliaan dat werd al gauw Max, maar daar vond ik niks aan, geen Hector of Tarzan, in godshemelsnaam, maar hoe ik in 't ècht heette gaat geen hond aan...…

Een koning die meevaert met tienduizend schepen van Ithaca rond de Peloponnesos tot de kust van Paris en Hector en Priamos een sluwe reynaert uit miriaden woorden in hexameters zesvoetige regels als aartsleugenaer tot leven gewekt - waar Achilles de wrokkige schier onoverwinnelijke nochtans edelmoedige held, de Thetiszoon en…

Hector smeet lappen vlees op de wegwerpbarbecue en goot bellen whisky in de truttige of treurige koffiemokken van z’n stiefma - ik knik, keek en kloof aan een peuk - Alles uit zijn kern kwam met een klompenmotoriek de wereld in; Bot en bars en vaak verpakt in geblaf; “Ja!…

Voel jij ook de extase in de taal van fladderende voorjaarsvlinders herinneringen naast het gammele liefdesbed voeden vieze schimmen op het vale behang rebelse ratten onder het beschimmelde bed behoorlijk onvoorzichtig, het is wrang witte lakens een beetje smoezelig kreukels in een gezond verstand in een hotelkamer vol eenzaamheid aan…

Hij verlangt zijn fantasieën dieper in het duister van de nacht hij doet alles wat gij wilt hij lijkt wel gek de eerste twijfelende traan rolt over zijn slapende gezicht wat hij nu voelt is onbeschrijfbaar zijn avontuur wordt intenser in de cadans van zijn bezielde hart beantwoordt hij zijn dromen grondig hij zou iets willen dichten…

Zijn sterke handen zijn ouder geworden door daden en dingen die tot actie dwingen hij heeft niet meer die lenigheid van vroegere vingers en vlotte vleierij met de natuur van voorheen stevige schoenen met versleten zolen eelt op zijn taaie ziel zijn broek, te strak toont trots zijn billen zijn nooit moe van het zitten op…

De hemel bloedde in zeven kleuren, maar de nacht vroeg om een dieper zwart. Toen de schemering de muren deed scheuren, stapte jij traag de cirkel in, volhard. Een luie stap, een roofdier in het licht, het linnen losjes om je borst gevouwen. De zinderende spanning op je gezicht, dwong de trotse vijand te benauwen. Je stem een hese, lage melodie…

Het stemt mij verdrietig dat ik nu als waarheid moet lezen dat jij in jouw stilte bent verdwaald stille vriend, beleden schaduw eenzaat van de wandeling in de witheid van de winter ik volg je, ik volg je   ritmisch vormen zinnen strofen onderweg naar nergens op zoek naar niemand en eindelijk zonder vermoeden terwijl een enkeling het…

De schrijver is niet het gedicht laat het gedicht zichzelf zijn een spiegelbeeld zonder ego je komt een dichter tegen in een droom nabij een bos waar raven leven waar raven zwervend zweven zijn achterdochtige gedachten staan voor werelddelen van verwarring met zijn sterke handen knijpt hij hersenwolken dood hij verzint geen literair…

Ze vertellen dat er zure regen komt alleen in woordloze gebaren over liefde om het seizoen te vieren in al haar naaktheid hij begraaft herinneringen naast het liefdesbed zijn handen voeden schimmen op het behang met wat de stille slaapkamer heeft te bieden er is een engelgezicht van een kameraad uit niemandsland omdat er liefde nodig is om…

In hoeverre het waarheid is hetgeen je dikwijls beweerde zo dichter bij de letterlijke armoede in ontroerende liefdesbrieven uit een achterbuurt van een verlegen land vol verborgen leed kan ik je niet vertellen, ik ben onwetend het wekt verbazing dat ik in gedachten witte en rode rozen kan laten verwelken in de eenzame roze vaas op het grenen…

Iedereen heeft zijn eigen gave in de neurotische enclave alle registers geopend het publiek vol verbazing hier is het aardse paradijs eerbiedig oud en wijs een geheim vertaald in tijd in zinnen van pijn en leed meer dan alleen gezelligheid voor oude vileine bokken geen nieuwswaardigheid hier houdt men niet van jokken en blijft de…

Kleine erupties in een zee van tijd onbereikbaar voor jouw nijverheid waar bloemen in wildernis dansen via breekbare momenten schuldbewust in jouw perspectief bestaat er nieuw gerief door onuitputtelijke drang reeds uitgerust schaduwen verborgen door zilte wind onbereikbaar voor harde werkelijkheid in eigen fantasie een vreemde bemind…

Ooit weet ik waarom ik het zeker weet over die stille bloei onder de boomschaduwen in afstandelijk protocol kan ik mij niet vinden psychiaters, dominees, critici, politici ze zijn voor mij te kil, te liefdeloos berekenend in het doorzagen van mijn dagelijkse geneugten in afstandelijk protocol kan ik mij niet vinden omdat door deftigheid zoete…

Zwerver zonder spiegelbeeld zon zindert over het land verlegen lichaamstaal uit de zonnestralen van de zomer gehaald   omdat je naakt wilt zijn onder koelte van katoen samen onderweg naar de slapeloze horizon en de zee die zwijgt omdat de zomer zichzelf alleen maakt.…

Zie hoe hij de groene levensboom omhelst waar hij vroeger ingeklommen dacht dat hij kon vliegen teruggekeerd naar eenzame gronden heimwee naar de natuur van zijn jeugd verleden uit een verborgen wereld naar een schuilplek achter de horizon luister hoe hij tegen de vogels praat verhalen vertelt aan dwalende wolken teruggekeerd naar eenzame…

Op mijn zwarte hengst over de stille landwegen naar de eindeloze kust aan zee waar zilte adem uit jouw lichaam ontsnapt op de vleugels van een zwaluw verder mee de zomer in en je spreidt jouw benen als een rivierenlandschap laat mijn beekje binnen aan de buitenkant op mijn donkere paard door de kalme bossen naar de groene heuvels…

Hoe kan je zonder gedachten bij me zijn onze wellust als een woeste rivier onze bedding het verstilde landschap en als je wegebt rode wijn hoe kan ik je niet voelen als zwijgen lust oproept onze lijven in liefde herinneren de berg is bij ons, wij zijn de berg we horen in het hemellandschap van dromen waar niemand praat over het leeftijdsverschil…

Letters dwalen over lakenvelden waar mijn gemis als liefde is en haar afwezigheid als de zee omdat het waaien soms oneindig lijkt en komt ze terug, dan zijn we samen in bed met de meest innige liefde liederlijk in de eenvoudige vorm van lusten zo onstuimig als kusten waar ik mijn letters laat verdwalen totdat zij verdwijnt in de annalen…

Jouw jongensachtige schoonheid verwondert mij zoals ooit de zee deed, toen ik een jongen was waarom flirt je met mij lieve punkmadam uit Parijs terwijl je weet dat ik onschuldig ben nauwelijks droog achter de oren een enthousiaste scholier mag ik het schip op jouw oceaan zijn je schilderen, omdat het leven eindig is met de twinkeling van…

Wil je de vrolijke stem horen van een overleden moeder die sombere gedachten steelt bij de rivier met jeugdige energie luister met die eerbiedige glimlach doe het op een windloze zomerse dag wanneer vlinders op bloemen dansen zwaluwen onder zwoele wolken zweven je kunt haar horen met jouw hart.…