Alle inzendingen over Ik vouw mijn handen

Elke morgen zal ik vouwen mijn handen rond je lieve gezicht en zeggen, ik heb je lief mijn lieve lief. Zal nooit herhalen, nooit bevestigen. maar..... Elke morgen zal ik vouwen mijn handen rond je lieve gezicht en zeggen, ik heb je lief mijn lieve lief.…

gefluister weer wandel jij bij mij vandaan aan de horizon wenkt de morgen verhuld in nevel groet ik de dag voel mij niet langer meer geborgen in mijn droom waar ik je zag Ik vouw mijn handen in gedachten zend een diepe zucht omhoog daar vliegen hoop en stil verwachten langs zon en getinte regenboog…

gaandeweg verzacht de rijpe zon het land in vloeiend avondrood verwoordt de einder wat onbenoembaar is vouwen mijn handen zich tot heilzaam gebed…

ik vouw mijn handen in mijn schoot ten hemel richten zou teveel druk geven op de aangesprokene hij zou dan God moeten zijn zover kan ik niet gaan een tussenstop, een stand- in is voldoende voor mijn bescheiden vraag…

Licht van overgave, vouw mijn handen samen. Amen.…

Vouw Uw handen om mij heen, drogend de tranen die ik ween. Het is al om hem met wie ik eens ging trouwen het liefste wat ik ooit bezat. Op wie ik durfde bouwen, hij was mijn liefste schat. Heer ik vouw mijn handen saam en richt mijn ogen nu naar u alleen. U roep ik aan in Jezus naam, nu het stil wordt om mij heen.…

ik vouw mijn handen en sla mijn wimperbogen op naar 't licht van Zijn ogen gedenk de wolken van doodsangst die boven de bergen hangen ruik de doodsgeur dat met zijn schaduw door de geschiedenis van het ontheemde volk gaat onder het gewicht van bloed dat zinloos is weggestroomd…

Rozen waken in de nacht en vouwen hun handen stil en zacht om ’t daglicht te bedanken. Rozen flirten in de nacht met maanlicht en sterrenblauw. Ze snakken met vuurrode vacht naar zon en morgendauw. Rozen geuren in de nacht. Ze tuiten hun fluwelen lippen en houden eeuwig de wacht met één wens: zonnelicht nippen.…

De vlucht van de dag kan gaan beginnen Vouw mijn handen fluister een gebed. Even in gedachten. Op dat moment voel ik mij kwetsbaar en toch ook heel sterk. Deze dag zal ik zwerven maar nooit ver weg zijn Vandaag leef ik verder. God gaat met mij mee waarheen ik ook ga. Hij weet waar ik sta.…

Onder dit knusse bladerkleed, hangt een koele kilte en vouwen we handen in Zalige Stilte.…

Als ze echt niet besteld zijn, de toetjes en aperitiefjes bij de obers die god-weet willekeurig maar wat serveren aan delicate thema's en argumenten rosé, als men bij zoveel opgediste zinnetjes en met zoveel omhaal van woorden verliefdheid opnieuw niet leven kan, vang dan een jonge spreeuw - fladderend verdwaald bij de ruit, vouw je handen…

Schichten naderen en wij vouwen dicht als bloemkelken in de schemer. Later nog minder, de vederlichte last van een handvol dagen, de kale gewaden Van de rust in deze statige nacht. Vrienden geven zich nooit over. Wij vouwen de handen over onze bange buik, happen gretig naar het licht grommen van honger terwijl we praten.…

Ik vouw de handen en aanbid Dit grootse, stille wonder.…

Ik vouw de handen en aanbid Dit grootse, stille wonder.…

ik vouw mijn handen open in de eerste dagen van lente en lees het gedicht van de boom hij fluit op mijn vingers naar het meilicht droomt meer dan zijn kruin verwachten kan meer dan ooit voorbij het zachte weer beweegt zijn bloesems blijmoedig naar mijn bankje ik vraag hem niet naar zijn naam welke beelden hij ziet of zijn…

mijn handen De nacht spreekt tot mij Er komt geen einde Geef me nog wat respijt…

je hand maar in de mijne het is jij en ik en samen staan we sterk…

mijn handen zijn te grof voor jou houd jouw papier ook van mijn hout…

Vouw je handen samen, Kijk omhoog, Marietta. Kijk niet terug, teveel pijn in jouw verleden. Kijk niet vooruit, de toekomst is onzeker. Kijk niet naast je, Marietta, ze is er niet meer. Vraag je niet af waarom. Kijk omhoog, daar zal ze zijn. Ze zal schijnen in jouw donker. Ze zal schijnen voor jou, Marietta.…

Na de wekker te hebben gezet, sla ‘k een kruis en vouw m’n handen, dan spreek ik tot god, heel nauwgezet, de volgende woorden mijner verlangen: God, lieven heer, als ik morgen ontwaak, Zie dat het gras dauw op zich heeft, Dat den kikker in de verte kwaakt, En dat alles t’rug wakker wordt wat nu nog leeft, Laat de vogels in de vroege ochtenduren…

haast nog zoekend naar de aarde de gebogen knieën tonen als het waren de overgave haar voeten zijn blank ze kruisen mijn blikken ontelbaar in aardse waarden mijn hart schreeuwt bovenmenselijk is mijn wil om haar te begeleiden als mijn liefde door de betraande lucht ik laat haar zakken op een bed van reeds gevallen bladeren vouw…

zie geen toekomst, wil toch bidden in het duister van de nacht vouw mijn handen dan maar samen vraag vertwijfeld weer om kracht sluit mijn ogen voor de ochtend gooi mijn zinnen koud op slot zet mijn tranen in de ijskast bid wanhopig tot een God ……

je hand in de ander en smeek voor een God aan je kant…

Toch vouw ik handen in dit grootsche wonder stil, vergeten zomers tellen in de kou. Een adem wit, een stilte die resoneert, in winters greep, melancholisch en puur.…

Maar ànders dan het blinde kind, Want zie, ik vouw de handen, En dank de meester die mij mint, Zaaier der bloemenlanden.…

de buik is niet altijd gevuld heb weinig geduld het blad staat al snel vol de aanzet klein met veel van die wijzende vingertjes Maar later gaan de haakjes schoontjes open Steek dan een paar deuren in je lichaam met wat tocht is het minder benepen en vergeet geen peertje boven je ziel ga in je lichaam wonen en zet de deuren op een kier vouw…

verdwijnt uit mij Het lijkt een soort berusting Ben jij nog steeds aan mijn zij Wat is dat toch voor groen ding Ik voel mijn lichaam gloeien Kun jij mij niet gauw afkoelen Zou het kerstgevoel in mij bloeien Wie zitten er toch op die stoelen Wat is dat voor groot mooi licht Daar aan de rand van mijn bed Hebben jullie ook zo'n uitzicht Vouw…

Dwars door duisternis breken mijn gele lichtstralen door. Dwars door onwetendheid een nieuw bewustzijn. Dwars over etiketten nieuwe maatstaven. Dwars door jouw hart mijn levend hart. Mijn hart gaat uit naar jou: ik laat je niet in de steek. Mijn dichtershanden om een werk neer te leggen ... als enige de boodschap van zuivere liefde te zeggen…

het sleetse door de tijd kan ze ootmoedig samenvouwen tot een stil gebed als woordeloze troost in een warme toon gezet mijn handen, ik bekijk ze zonder spijt.…

vol overgave vouwen dames in zwart-wit hun handen samen senryu foto:Martien Montanus…