Zwarte bomen

Winters Pergament
In mistig inkarnaat vuurt de lage zon te zelden,
duisternis daalt neer, het vroegste uur te laat.
Zwarte bomen staan als spoken in het gestraal,
witberijmde velden melden winterse waak.
De grond is wit, de nevel wit, onverwacht,
bomen houden stil zich in de rijp beijzeld.
Geen takgetril breekt het kristallen kunstwerk,
stil en zacht omhult het pergament de aarde.
Raven kermen door de grauwe hemel heen,
sluit de deuren, staar door ramen naar de gaard.
Een zwijgend toverland, wat hemel loop ik onder,
waar sneeuw in wolken zit, vergrijzend in de nacht.
Toch vouw ik handen in dit grootsche wonder stil,
vergeten zomers tellen in de kou.
Een adem wit, een stilte die resoneert,
in winters greep, melancholisch en puur.

winter

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 17