Alle inzendingen over Paarse

we dragen paars als een stralend gebaar voor vrijheid van liefde voor wie of wat jij ook bent voor hen die zichzelf niet durven of kunnen tonen om stil verscholen dromen te laten bloeien Paarse Vrijdag viert ieders unieke bestaan het recht om jezelf te mogen zijn in kleur en pracht, samen hand in hand in een wereld die iedereen welkom heet…

dekseltje sluit dromen af, ik pak zacht het doosje op en kijk stil naar het geheel in beide handen ligt nu vertrouwen de diep paarse kleur, die ik bij mijn geboorte meekreeg laat mij beseffen dat ik in dit leven nog maar één zekerheid heb, maar die komt voorlopig het doosje niet in…

de hemel was paars niet de kleur die ik zag het was voelen hoorde geen stemmen kon ook niet spreken verstond geluidloos bedoelen geen lopen maar zijn waar ik me dacht of werd verwacht deelde zonder verlies van identiteit was overal tegelijk niet alleen met zo veel om me heen waar ik bij hoorde waarom dat paars mijn geluk…

ik wil een paar woorden en meer woorden wil ik eigenlijk niet alsjeblieft zeg niets meer denk aan mij en ik zal aan jou denken jij in mijn armen zeg niets of alles en wees van mij…

Kan ik één kleur van de mooie regenboog verwensen: paars! Kleur van lijden, heeft desondanks totaal geen vat op me. Ik kon slechts mezelf bevrijden.…

kus haar in slaap kroel zacht tegen haar vormen de nacht slaapt avontuur van avondnevel tot ochtenddauw rollend door wild paars lavendel hoor je stem in prikkelend geurend paars droom in jouw dromen.…

Daar sta je Voor me Naast me Bij me Kom dichterbij Ik wil je houden Vast Stevig Ertussen komen Kan niemand Geen ruimte Voor een ander Hier sta ik Voor je Naast je Bij je Nu Echt samen…

Grauwe flarden hangen in duister, Weerkaatsen pulserend, wit licht. ’T glijdt af van de gele Welving van haar truitje, buik, Zwart leer, haar benen, gezicht. Diepe klanken verkennen haar vormen, Gevangen in geel, gedempt door zwart. Haar buik, strak, een naakt membraan, Wordt alleen openlijk betast. Haar hals ontstijgt de warme gloed…

Wat ruimer lag het and're paar genietend hij aan hij.…

Ze zijn een paar hij, de man zij, de vrouw Je herkent hem aan z'n groenblauwe kop zij heet verre van 'n schoonheid Ze zijn elkaar al jaar en dagen trouw Ze wonen aan de veste Grave met zicht op de rivier Ze kennen er stroming en verval ommuring,het zand van loswal Ze dobberen bij avondlicht wieken op bij gul strooien…

De fraaie metgezel van diepe droefheid om iemands heengaan siert rouwend papier, bekleedt en vult dodenkamers, toeft hier als gevangen schemer, die verdriet vredig leidt, beleeft overgelukkig zijn vrijheid aan de avondeinder, waar loom blank bier door kersendrank vloeit, verijlt bij 't luchtvertier, verspreidt zich traag _ voldaan _ onnoemelijk…

kleur mij kleur mijn dag mijn lippen in rood schilder mij schilder mijn blik mijn ogen minder dood schets mij schets me dan mijn leven mijn zijn in roze met rode rozen en ik ik beloof je leer je zweven over de wegen tot aan de hemel tot aan het blauw…

Onmiskenbaar zijn zij een paar Vliegen op van zee uit eb of vloed Dalen neer op het strand de reep van zee Hij neemt haar als op vleugels mee Doet zich met haar tegoed tafeltje-dek-je voor dit paar.…

We zijn een paar een paar paarden in een nog winterse wei We zijn blij met het schuwe schijnsel van voorjaarszon die de lucht van een februarizondag openbreekt We laten ons dan royaal begieten achter jong struikgewas We kijken niet op 'n plasje op een plas Want.... het is nog winter met 'n vleugje voorjaar.…

PAREN Sex kan zijn: Een vette hap bij de Mac bij kou een weldadig warme stroopwafel of een ordinaire erg foute snack maar het fijnste mooiste blijft toch het proeven van die prachtige rijk gedekte tafel En dan dat zalige na-relaxen een vrediger voldaner volmaakter gevoel kan er niet ontstaan na al dat uitgebreide sexen…

Het kan niet vaak genoeg worden gezegd ook mèt tachtig procent presentieplicht wordt niemand daar van plichtsverzuim beticht ons land heeft Paars 'vak'kundig lamgelegd met dank aan één vent die nu wordt bedreigd benieuwd wie straks het hardst in zijn nek hijgt...…

Ik zie een jongen naast een meisje lopen, hij kust haar en zij lacht om het geval. Genadige dood! Zij kirren en zij hopen zij zien het kind nog niet dat hen begraven zal. ------------------------------------------- uit: 'Verzamelde gedichten', 1986.…

waren harig We werden koningen, mochten dienaren bevelen Dan werden wij de onderdanen Een dankronde was er Een slapen in iets dat nog niet af Maar planten waren goed verzorgd Er was goed voor ons gezorgd Het slapen met vrouw als dochter, haar koude handen warmde ik, we deelden, iets ons heelde En dan het koninklijk ontbijt op paars…

het water een vogel de wijde lucht adem happend naar jou zwevend op de thermiek die met jou en mij opeens ontstond jouw vingers verknoopt met die van mij wie van ons twee hakt hen het eerste door en valt als Icarus in een van god en mens verlaten zee als eerste of zullen wij ook daar zielen zoekend naar elkaar verbonden zijn als paar…

Samen een echt-paar... alles sla ik diep op in mijn gedachten. Iedere avond samen aan zee wachten kijkend hoe de maan in de zee schijnt schittering als een pad tot aan de horizon en dan..verdwijnt.. Ik voel me zo fijn in jouw armen hoe wij elkaar zo intens kunnen verwarmen. Op dit prachtige eiland vraag jij mij eeuwige trouw..…

M’n lief, op dagen dat het leven zoet is en wij als in het pril begin, sluipt soms een weemoed bij me binnen en wordt het nu herinnering van wat wij zijn, van wat we waren en wat er voor ons komen moet laat zich al raden: je zult m’n kussen in je armen nemen, het wiegen en me grenzeloos bewenen. Of zal ik bidden…

De lucht is zo helder, het windje zo warm, - Hij stiet zijn tuindeur open,- ‘Kom, vrouwke, een toertje!’ en hij bood haar zijn arm, ‘Al ’t groen is uitgelopen.’ Zo gingen zij saâm, op hun krukskens geleund, Langs sappig groene blaren, Langs ’t bos, waar de merel zijn liedeke dreunt En kleurige vlinders waren. Heel langzaam… Zij spraken niet…

vogel in de boom speel ik fluit jij ook als ik zijn wij dan een paar…

Paarse mensen, paarse borsten; vooruit klopt het hart van de nieuwe tijd. Bedelmannen spreken van aardse vorsten; over de macht die niet voor de eeuwigheid gedijt. Paarse mensen voor de morgen. Paarse mensen in het paarse licht. De paarse lente kleurt iedere morgen; legt nieuwe hoop op ieder gezicht.…

die was paars ...…

de tijd verdwijnt ze langzaam in de ondergaande zon, de laatste schaduw veegt het licht uit beide ogen terwijl haar mond geluidloos krijt in het ledige ze slaat de armen om haar schouders en probeert vast te houden wat verloren is wanhopig klauwen haar nagels haar lichaam, ooit geliefkoost en heftig bemind, nu gestrand nog maar een paar…

Zij zaten nog getweeën, Nu een gelukkig paar, Zij 't oog gericht ten gronde, Hij 't oog gericht tot haar. En eensklaps had zij hijgend Haar gade vastgekneld... Hij vroeg haar: ‘Zeg mij, liefste, Wat is 't dat u ontstelt? Wat! tranen zelfs! Vergeet niet Hoe diep gij wordt bemind!’…

je weet ik ben een moeilijke vriend, die slecht eet, moeilijk loopt, stofmijt ademt, daarbij denkt het leven met je uit te zitten. daarom dat liggen helpt. daarom dat ik lig en me grondig leeg maak om mij te ontdoen van jou, niet dat het lukt, ze houden ons lekker samen filmpje zien, onszelf als mens daarin weten te vinden, emoties laten…

Twee duiven op ons dak trippen voorzichtig heen en weer. Ze groeten met hoofse buigingen of 'kopknikken' plechtig zoals een heer. Ze toeren met opgeblazen krop en maken zich breed. Dan buigen ze deftig, de staart omhoog en slepen statig hun verenkleed. De opgedofte doffer schuift met imponerend koeren driftig heen en weer. Eerst…

er kwam een snolleke al aan gevaren die zong van Leiden tot De Kaag over de man als soort met vraag kom onder water om met mij te paren haar idee de visstand te imiteren vond gretig en algemeen onthaal ze zwom heel vinnig om een paal om het mannelijk lid te simuleren…