Alle inzendingen over ambivalent

Laatst las ik een artikel Het ging over ambivalent Ook kon je er controleren Hoever je zelf bent. Wel kon ik constateren En heb ik vastgesteld Dat ik mij als dichter Nog nooit zo had opgesteld.…

gebracht , dan verdwijnt een horizon van idealen die we lang hebben gekoesterd, onbehagen gevoed door overdaad in mythen en verhalen, verduisterd inzicht waarin we zijn gekluisterd aan de ketting van de aarde, als ik de nog ongeëvenaarde stip ervaar in een priemend licht van iedereen die ons na komen zullen om in het zaad van hun ambivalente…

Springen Vloeien Woorden Begaan Verzwijgen Moorden Ontstaan Vergaan Studenten Zingen Dreigen Ambivalenten…

Bij kaarsverlichting samenzijn hartstochtelijk ..de afscheidskus koel. [Senryu]…

(Moeder Teresa; Agnes Gonxha Bojaxhiu) Tegenstrijdig echter slechts in detail klein van postuur, groot in daden met hart zo patri- cisch, zeker met goud omrand voor de minderbe- deelden binnen 13* jaar zowel zalig- als heilig echt verklaard door twee pausen geïnformeerd, op de hoog- te van...** Albania, Tirana, september…

De dag dat jij me liet zitten was de dag dat ik mezelf trouw bleef.…

De lengte was meer zij dacht, De breedte zoals was verwacht, De hoogte enigszins ambivalent, De inhoud zoals zij was gewend. Het effect was zoals gewoonlijk, Het resultaat bleek ongelooflijk, Zoiets had zij nooit eer ervaren, Wilde zij niets op besparen, Dat geluk en die zaligheid Wilde zij nooit meer kwijt.…

Complex en ambivalent moet een gedicht dus zijn, vinden recensenten en literatuurcritici Geen rijm derhalve, god nee, geen oude wijn Wel mysterie. ’t Is niet simpel hoor - poëzie Geen grote woorden Alsjeblieft, hou het klein Makkelijk? Welnee, ’t valt niet mee - dichter zijn…

je handen warmen met de openheid van gespreide vingers maar schermen tegelijk af zij bewegen zich in het ambivalente van aantrekkingskracht en corrigerend gedrag waarbij communicatie levensbelangrijke lijnen uitlegt waarlangs het belangrijkste spel intrigerend gespeeld zal worden geen spil waar alles om draait maar wel…

in de tweespalt van waken en verder dromen zijn dimensies hun grenzen kwijt er is niemand die kijkt of past op overtreding allen zijn gelijk op het prilste uur van de nieuwe dag als de nacht zijn beelden in licht heeft zien sterven is de keuze vrij tussen dromen en werkelijkheid meteen een wankel moment in het ambivalent…

Hij kwam en nam haar liefde Tot hij stilletjes weer verdween Zijn zalige geur was vervlogen Een donkere schaduw verscheen Zij wist dat hij eens zou gaan Een dikke traan over haar wang Ze kuste hem triest vaarwel Haar warme hart vreselijk bang Een gebroken ziel vol scheuren Haar gevoelens ambivalent…..…

je bent ambivalent wilt gul geven met de ene hand maar uit de andere komt geen cent je ratelt door slaat meer planken mis dan ik in korte tijd herstellen kan jouw logica is chaos zonder kop of staart jij hypt emoties tot je weer op barsten staat ik heb de bui zien komen voelde al snel nattigheid ga nu maar lekker dromen dan raak…

Ik liet me meeslepen door veel belovende titels gedrochten van gedichten en dito zinnenspelletjes ik ergerde me bijna dood aan de dubbelzinnige taalfouten in overvloed op het terras aan de zee en er waren ook dronken lettervlinders die meedronken uit de hedonistische poel van analfabete ziel-ontkenners navelstaarders en ambivalente amateurs…

Heb je de zuinigheid meegenomen uit een tijd zonder herinneringen in het hergebruik van grondstoffen door een dwaze tante uit het Zuiden laat me weten of die gouden jurk past in de doorzichtigheid van denken nu alle gevoelens al doorzeefd zijn met de kogels van jaloerse haat het ooit kan me gestolen worden want ik heb intense heimwee naar…

In een vage denkwereld danst een schim een verward persoon met nare gewoontes hij is in mijn hoofd komen wonen met niet veel meer om het lijf dan gedachten aan schone kleren eindelijk neemt hij plaats naast mijn stilte een oprechte waarheid vol dwaze dromen we verwarren onze ejaculaties met toverkunst zo blijven we allebei met het gras…

ik wist in de mimiek van je gezicht en uit je lach een tikje laatdunkendheid te distilleren het zweemde uit onbekend door even en niet lang genoeg om het goed te kunnen duiden licht sceptisch is misschien deel van jouw oordelen van de latente ambivalentie tussen goed en minder nog blijft de lach het mysterie van constante…

Stilte van de nacht heeft me ijverig gemaakt nu ik niet meer bang ben om met mijn ziel te spreken ik voel hoe je weer bij me bent in angstige ogenblikken van onschuld vernederd door de ongeduldige meute die niets anders ziet dan eigenbelang ik heb het gehoord dat zogenaamde toeval van mensen die de nacht vervloeken ze zijn leeg van binnen…

ik heb me teruggetrokken de brokken leven zijn even veel te groot voor mij zij spatten in duizend stukken uiteen gevoelloos als steen ze gaan mij voorbij het bestaan komt in vergeten niet meer langszij ik heb de troost van herinnering van hoe het vroeger allemaal ging nog is er het ambivalente van kleinschalige geborgenheid…

Verdwaald in brokstukken Van wat wij vertelden Vermoeiden wij ons Met ideeën over leven en dood Wat wij niet begrepen Was tegengesteld tot wat anderen begrepen Over onze wereld die ieders wereld bleek Maar meer dan ambivalent Laat ons twijfelen Aan het zwart-wit van letters op grijs papier Laten wij luisteren Naar de fluister onder het…

aldoor wel grenzen verleggen immers dat drijft een mens voort terwijl om je heen muren worden neergehaald of gevoelens in de grond worden geboord of aan het hart worden gepaard in diversiteit en zo de toon van mijn leven op unieke wijze wordt vertaald soms denk ik, het is mooi geweest, ik zit mijn de tijd verder rustig uit in een ambivalente…

Alle wanstalten van verkeerd redeneren, van honderd vaders en moeders terug, hadden de jongste telg; geboren in nieuwere verlichte tijden, verzwaard met het oplossen van ambivalente vraagstukken. Een last, recht evenredig met de massa van de wereld. Hij was geboren onder het massief van het Himalaya gebergte.…

Er waren feesten en gezangen Begrafenissen, droevenis En daartussen ambivalent verlangen Aan wat er was en niet meer is Er waren zomers met z’n allen Er waren winters, alleen en kaal Je zag vaak in oktober bladeren vallen Een lentedag met zonnestraal Ik zucht zonder vals sentiment Grijp de herinnering in de kraag Om dat, wat we ooit hebben…

Emotionele gevoelens balanceren driftig in een dun ambivalente liefdesconflict, Uiteindelijk filosofeer ik mijn evenwicht in de continue strijd van duisternis en licht. Ik aanvaard het zoete maar ook het bitter, de diepe spijt, de wroeging en het berouw, de lustende vreugde en nieuwe hoop. “Wie ben ik? Welk nut heeft het gehad?”…

En naar mate die ambivalente gedachten toenemen, lijkt het of ik het steeds drukker krijg, daar in die kantoortuin. Mensen beginnen me te mijden omdat ze echt geloven dat ik zo druk bezig ben. Daardoor heb ik het gevoel dat ik alleen ben en langzaam zak ik weg in een soort trance waarbij de omgeving volledig vervaagt.…

Ik geef toe dat dit zeer ambivalente proces, gezien in de sociale context, met de uiterst zorgvuldigste behandeling en zorg omgeven moet worden. Men dient namelijk niet af te wijken van de al heersende opinie, maar toch moet men proberen al dat gedrag anders ten toon te spreiden.…

Vreemd genoeg overviel mij bij dit alles een ambivalent gevoel: enerzijds was ik blij van iedereen af te zijn zodat ik nu ongelimiteerd mijn gang kon gaan, anderzijds was er ook nog zoiets als werk – oproep na oproep viel door mijn brievenbus; de kwaadaardige buitenwereld wenste me niet los te laten.…